Η δίαιτα αποτελεί μια βίαιη απομάκρυνση από διατροφικές συνήθειες δεκαετιών και για το λόγο αυτό όποιος την ακολουθεί, αφ'ενός υποφέρει για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα και αφ'ετέρου επανέρχεται στις (κακές) αγαπημένες συνήθειες αργά ή γρήγορα.
Το ιδανικό είναι μια εκλογίκευση της διατροφής η οποία θα γίνει πλέον τρόπος ζωής και η οποία επίσης δεν γίνεται άκοπα.
Όλοι ξέρουμε ότι:
είναι υπερβολή να φάμε τρεις μπριζόλες, είναι υπερβολή να τρώμε κάθε μέρα γλυκό, είναι κακό να μην τρώμε πρωινό, πρέπει να τρώμε
αρκετά φρούτα και λαχανικά , πρέπει να αποφεύγουμε τα πολλά λιπαρά κλπ.
Αυτά δεν χρειάζεται ο γιατρός ή ο διαιτολόγος να μας τα πει.
Αν βέβαια το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα επιπλέον κιλά όπου συνήθως η ποσοτική εκλογίκευση της διατροφής είναι αρκετή , αλλά απαιτείται και ποιοτική διαφοροποίηση, τότε η συμβουλή ειδικού καλό είναι να υπάρχει.
Γνωστό είναι επίσης ότι η απώλεια λίπους είναι πιο εύκολη , και με γενικότερα οφέλη, όταν συνδυάζεται με άσκηση η οποία όμως είναι προσαρμοσμένη στις ατομικότητα του καθενός. Σε αντίθετη περίπτωση η άσκηση μπορεί να είναι ανώφελη έως και επικίνδυνη.
Ο ιατρικός έλεγχος όχι μόνο καρδιολογικός και ορθοπεδικός αλλά και γενικότερος, είναι απαραίτητος πριν ξεκινήσει κάποιος οποιαδήποτε μορφή άσκησης πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για κάποιον που έχει πάρει διαζύγιο με την άσκηση για δεκαετίες.
Το είδος της άσκησης που απαιτείται στην περίπτωση αυτή είναι η αερόβια άσκηση δηλαδή άσκηση χαμηλής έντασης και σχετικά μεγάλης διάρκειας. Με απλά λόγια όσο πιο γρήγορος είναι ο καρδιακός παλμός τόσο πιο έντονη θεωρείται ή άσκηση. Σε χαμηλές λοιπόν συνθήκες έντασης ο οργανισμός έχει την δυνατότητα και προλαβαίνει να χρησιμοποιήσει και αρκετά λίπη ως καύσιμο για την μυική συστολή. Όσο πιο έντονη είναι η άσκηση ο οργανισμός προτιμά τους υδατάνθρακες σαν καύσιμο (διότι απαιτείται λιγότερο οξυγόνο για να μεταβολιστούν).
Κλείνω την εγκυκλοπαιδική παρένθεση και επανέρχομαι στο θέμα:
όταν ένας 50άρης καλέιται να εντάξει την άσκηση στην καθημερινότητά του τού ζητάμε να ανατρέψει status quo δεκαετιών (από τότε που έπαιζε ποδόσφαιρο ή έκανε στίβο). Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής όσο μεγαλώνουμε είναι και πιο δύσκολες άρα ο 50άρης του παραδείγματος είναι δύσκολο να διατηρήσει την καινούργια συνήθεια γι'αυτό και οι διάδρομοι και τα ποδήλατα καταλήγουν κρεμάστρες.
Αν μάλιστα μπούμε σε πιο περίπλοκη διαδικαστικά άσκηση τόσο πιο σύντομα έρχεται η διακοπή.
Παράδειγμα το κολυμβητήριο. Η διαδικασία πάρε αυτοκίνητο, βγάλε ρούχα, κάνε ντους μπες, βγες ξανακάνε ντους , ξαναπάρε αυτοκίνητο κλπ είναι από μόνη της αποθαρρυντική για κάτι που ήδη γίνεται καταναγκαστικά (η ίδια η άσκηση).
Κάτι απλούστερο και όχι λιγότερο αποτελεσματικό είναι (για έναν 50άρη) το σχετικά γρήγορο περπάτημα.
2-3 φορές την εβδομάδα από 15-20 λεπτά , για ξεκίνημα, είναι κάτι που (όσον αφορά τον χρόνο ) ακόμη και Πλανητάρχης να είσαι μπορείς να κάνεις. Μιλάμε για 60 λεπτά εβδομαδιαίως!!! Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που (νομίζουν) ότι δεν μπορούν ούτε αυτό να κάνουν. Φίλη ξεκίνησε περπάτημα το οποίο προήγαγε σε jogging για 20 λεπτά 3 φορές την εβδομάδα και όταν την προέτρεψα να επιμηκύνει το χρόνο (από 20 σε 30 λεπτά) η αφοπλιστική απάντηση που πήρα ότι δεν προλάβαινε ούτε το επιπλέον 10λεπτο να αφιερώσει. Μιλάμε για δημόσιο υπάλληλο που στις 15:00 είναι σπίτι. Χρησιμοποιώ το παράδειγμα αυτό για να δείξω ότι ουσιαστικά ο περιοριστικός παράγοντας είναι ο ίδιος ο κακός μας εαυτός είτε αφορά εκλογικευμένη διατροφή είτε αφορά ήπια άσκηση.
Πρέπει επίσης να τονίσω, ειδικά για τον σύγχρονο τρόπο ζωής, και τον τεκμηριωμένο εδώ και πολλά χρόνια αγχολυτικό ρόλο της αερόβιας άσκησης λόγω κάποιων ουσιών οι οποίες εκκρίνονται στον εγκέφαλο.
Ελπίζω να έγινε κατανοητό ότι αν αντιμετωπίζουμε την λελογισμένη διατροφή και την άσκηση, όπως την αντιβίωση την οποία την παίρνουμε για λίγο καιρό, ξεκινάμε με γκολ από τα αποδυτήρια (εναντίον μας).
Το ιδανικό είναι να τις εντάξουμε στον τρόπο ζωής μας έτσι ώστε τα οφέλη να είναι μακροπρόθεσμα.
Στέλιο αν και μακρηγόρησα, ελπίζω να σου έδωσα την πραγματική διάσταση του θέματος όσον αφορά τη φιλοσοφία του. Για οτιδήποτε περαιτέρω και ειδικά στο τεχνικό κομμάτι, στη διάθεσή σου.
Το ιδανικό είναι μια εκλογίκευση της διατροφής η οποία θα γίνει πλέον τρόπος ζωής και η οποία επίσης δεν γίνεται άκοπα.
Όλοι ξέρουμε ότι:
είναι υπερβολή να φάμε τρεις μπριζόλες, είναι υπερβολή να τρώμε κάθε μέρα γλυκό, είναι κακό να μην τρώμε πρωινό, πρέπει να τρώμε
αρκετά φρούτα και λαχανικά , πρέπει να αποφεύγουμε τα πολλά λιπαρά κλπ.
Αυτά δεν χρειάζεται ο γιατρός ή ο διαιτολόγος να μας τα πει.
Αν βέβαια το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα επιπλέον κιλά όπου συνήθως η ποσοτική εκλογίκευση της διατροφής είναι αρκετή , αλλά απαιτείται και ποιοτική διαφοροποίηση, τότε η συμβουλή ειδικού καλό είναι να υπάρχει.
Γνωστό είναι επίσης ότι η απώλεια λίπους είναι πιο εύκολη , και με γενικότερα οφέλη, όταν συνδυάζεται με άσκηση η οποία όμως είναι προσαρμοσμένη στις ατομικότητα του καθενός. Σε αντίθετη περίπτωση η άσκηση μπορεί να είναι ανώφελη έως και επικίνδυνη.
Ο ιατρικός έλεγχος όχι μόνο καρδιολογικός και ορθοπεδικός αλλά και γενικότερος, είναι απαραίτητος πριν ξεκινήσει κάποιος οποιαδήποτε μορφή άσκησης πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για κάποιον που έχει πάρει διαζύγιο με την άσκηση για δεκαετίες.
Το είδος της άσκησης που απαιτείται στην περίπτωση αυτή είναι η αερόβια άσκηση δηλαδή άσκηση χαμηλής έντασης και σχετικά μεγάλης διάρκειας. Με απλά λόγια όσο πιο γρήγορος είναι ο καρδιακός παλμός τόσο πιο έντονη θεωρείται ή άσκηση. Σε χαμηλές λοιπόν συνθήκες έντασης ο οργανισμός έχει την δυνατότητα και προλαβαίνει να χρησιμοποιήσει και αρκετά λίπη ως καύσιμο για την μυική συστολή. Όσο πιο έντονη είναι η άσκηση ο οργανισμός προτιμά τους υδατάνθρακες σαν καύσιμο (διότι απαιτείται λιγότερο οξυγόνο για να μεταβολιστούν).
Κλείνω την εγκυκλοπαιδική παρένθεση και επανέρχομαι στο θέμα:
όταν ένας 50άρης καλέιται να εντάξει την άσκηση στην καθημερινότητά του τού ζητάμε να ανατρέψει status quo δεκαετιών (από τότε που έπαιζε ποδόσφαιρο ή έκανε στίβο). Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής όσο μεγαλώνουμε είναι και πιο δύσκολες άρα ο 50άρης του παραδείγματος είναι δύσκολο να διατηρήσει την καινούργια συνήθεια γι'αυτό και οι διάδρομοι και τα ποδήλατα καταλήγουν κρεμάστρες.
Αν μάλιστα μπούμε σε πιο περίπλοκη διαδικαστικά άσκηση τόσο πιο σύντομα έρχεται η διακοπή.
Παράδειγμα το κολυμβητήριο. Η διαδικασία πάρε αυτοκίνητο, βγάλε ρούχα, κάνε ντους μπες, βγες ξανακάνε ντους , ξαναπάρε αυτοκίνητο κλπ είναι από μόνη της αποθαρρυντική για κάτι που ήδη γίνεται καταναγκαστικά (η ίδια η άσκηση).
Κάτι απλούστερο και όχι λιγότερο αποτελεσματικό είναι (για έναν 50άρη) το σχετικά γρήγορο περπάτημα.
2-3 φορές την εβδομάδα από 15-20 λεπτά , για ξεκίνημα, είναι κάτι που (όσον αφορά τον χρόνο ) ακόμη και Πλανητάρχης να είσαι μπορείς να κάνεις. Μιλάμε για 60 λεπτά εβδομαδιαίως!!! Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που (νομίζουν) ότι δεν μπορούν ούτε αυτό να κάνουν. Φίλη ξεκίνησε περπάτημα το οποίο προήγαγε σε jogging για 20 λεπτά 3 φορές την εβδομάδα και όταν την προέτρεψα να επιμηκύνει το χρόνο (από 20 σε 30 λεπτά) η αφοπλιστική απάντηση που πήρα ότι δεν προλάβαινε ούτε το επιπλέον 10λεπτο να αφιερώσει. Μιλάμε για δημόσιο υπάλληλο που στις 15:00 είναι σπίτι. Χρησιμοποιώ το παράδειγμα αυτό για να δείξω ότι ουσιαστικά ο περιοριστικός παράγοντας είναι ο ίδιος ο κακός μας εαυτός είτε αφορά εκλογικευμένη διατροφή είτε αφορά ήπια άσκηση.
Πρέπει επίσης να τονίσω, ειδικά για τον σύγχρονο τρόπο ζωής, και τον τεκμηριωμένο εδώ και πολλά χρόνια αγχολυτικό ρόλο της αερόβιας άσκησης λόγω κάποιων ουσιών οι οποίες εκκρίνονται στον εγκέφαλο.
Ελπίζω να έγινε κατανοητό ότι αν αντιμετωπίζουμε την λελογισμένη διατροφή και την άσκηση, όπως την αντιβίωση την οποία την παίρνουμε για λίγο καιρό, ξεκινάμε με γκολ από τα αποδυτήρια (εναντίον μας).
Το ιδανικό είναι να τις εντάξουμε στον τρόπο ζωής μας έτσι ώστε τα οφέλη να είναι μακροπρόθεσμα.
Στέλιο αν και μακρηγόρησα, ελπίζω να σου έδωσα την πραγματική διάσταση του θέματος όσον αφορά τη φιλοσοφία του. Για οτιδήποτε περαιτέρω και ειδικά στο τεχνικό κομμάτι, στη διάθεσή σου.
