Και ακριβώς εδώ είναι που διαφωνώ. Αν κόψεις λάκερ με HD υλικό, το αποτέλεσμα θα είναι υποδεέστερο όχι μόνον από το πρωτογενές υλικό, αλλά και από το αντίστοιχο down converted PCM16/44. Θέλω να πω δηλαδή, πως εάν από μια ηχογράφηση 24/96 παραγάγεις δύο τελικά προϊόντα, CD και φωνογραφικό δίσκο, αμφότερα θα είναι υποδεέστερα του πρωτογενούς υλικού, αλλ’ επιπλέον, ο φωνογραφικός δίσκος θα είναι υποδεέστερος του CD. Βέβαια, ο τόρνος δεν υφίσταται τη διαδικασία του down conversion, αλλά οι εγγενείς τεχνικοί περιορισμοί του είναι δυσανάλογα πολλοί, μπροστά σε λίγο ή καθόλου dithering, και μια Gaussian ή τριγωνική διασπορά. Ακόμα χειρότερα, σκέψου το πρόγραμμα να μην είναι ορχήστρα δωματίου και άλλα τέτοια δαντελένια, αλλά κανένα best of του Prince, με φουλ μπάσο και κρουστά, και να πρέπει να βγει καμιά 50ριά λεπτά πρόγραμμα σε μονό βινύλιο...
Αρχίζοντας απ'το τελευταίο, έχεις δίκιο όταν αναγκαστούν να κομπρεσσάρουν, στα σύγχρονα όμως δεν τρέχει κάστανο γιατί ούτως ή άλλως είναι σχεδόν όλα μεταξύ 0 & -1.
Για τα υπόλοιπα θα επιμείνω γιατί γράφοντας συνέχεια σε 24/96 ή 88.2, βλέπω αδρά την ζημιά που γίνεται όταν κατέβει το υλικό: σκληράδα, χάσιμο των low level details, φυσικότητας και κυρίως ambience. Πολλά από αυτά
με μιά καλή χάραξη και ποιοτικό βινύλιο, παρ' όλα τα κατά, με ένα αξιόπιστο και ακριβό διάβασμα δεν χάνονται τόσο. Αν έχεις αξιόπιστο software με καλό sample rate conversion δοκίμασέ το και θα το ακούσεις εύκολα.
Κυρίως στην ακουστική μουσική, κλασσική ή τζαζ και με πληροφορία χώρου οι διαφορές αυτές είναι σαφέστατες.
Το μεγάλο πρόβλημα όμως εντοπίζεται αλλού: στα ψηφιακά πολυκάναλα δυστυχώς σπανίως μπαίνουν στον κόπο να γράψουν τα κανάλια πιο πάνω από 24/48 όπου η επεξεργασία τους θα ήταν πιό τέλεια και οι τελικές χροιές πολύ καλύτερες και στο τελικο 16/44.1.
