Dark Side of the Moon

[Φίλιππος Φ.]

Οι εκδόσεις σε καλό βινύλιο γίνονται 99% από πολύ μικρές εταιρείες 1 ή 2 ατόμων. Πρόκειται για 'ψωνάρες' και 'τρελάρες' με την καλή έννοια. Πληρώνουν μεγάλα ποσά για να χρησιμοποιήσουν 1 φορά την αυθεντική τανία ηχογράφησης και επίσης ακριβοπληρώνουν την εξαιρετική δουλιά ανθρώπων που κάνουν την κοπή της μήτρας, όπως ο Bernie Grundman, Steve Hoffman, Stan Ricker κ.ά. Μετά βίας βγάζουν τα έξοδά τους πουλώντας στην παγκόσμια αγορά.
Αυτά για να μην ειπώνονται βλακείες!! Λ.Σ.

Θα είχες μήπως την καλωσύνη να εξηγήσεις τι εννοείς με την τελευταία σου φράση ?
Αναφέρεσαι σε κάτι συγκεκριμένο που ειπώθηκε εδώ ?

Εγώ δεν αμφισβητώ οτι χρειάζεται τρέλλα και ψώνιο για να κάνεις καλά pressings σε βινύλιο.... Αλλά δεν είναι υποχρεωτικά εταιρείες των 1-2 ατόμων.

Η Mobile Fidelity είναι κλασσικό παράδειγμα. Έκοβε κατευθείαν απο την master μήτρα, σε 5000 κομμάτια και αυτό ήταν όλο. Για τα πιο εξεζητημένα pressings της μάλιστα, χρησιμοποιούσε 200gr βινύλιο (αντι για το "νορμάλ" της 180gr) και έκοβε σε half-speed.

Και δεν είναι η μόνη. Τέτοια έκανε κατα καιρούς και η Αμερικάνικη CBS, η γιαπωνέζικη Victor όπως και κάποιοι ακόμα "ανεξάρτητοι" (πχ Anadisq).

Το οτι ΑΝ ήθελες κατι τέτοιο θα έπρεπε να το πληρώσεις και ανάλογα, ειναι εκ των ουκ άνευ....

Edit: Θυμήθηκα οτι και η Βρεττανική EMI έκοβε "audiophile" vinyl στο παρελθόν !

 

[Lucas Stephanides - Anakrousis]

Θα είχες μήπως την καλωσύνη να εξηγήσεις τι εννοείς με την τελευταία σου φράση ?
Αναφέρεσαι σε κάτι συγκεκριμένο που ειπώθηκε εδώ ?

Εγώ δεν αμφισβητώ οτι χρειάζεται τρέλλα και ψώνιο για να κάνεις καλά pressings σε βινύλιο.... Αλλά δεν είναι υποχρεωτικά εταιρείες των 1-2 ατόμων.

Η Mobile Fidelity είναι κλασσικό παράδειγμα. Έκοβε κατευθείαν απο την master μήτρα, σε 5000 κομμάτια και αυτό ήταν όλο. Για τα πιο εξεζητημένα pressings της μάλιστα, χρησιμοποιούσε 200gr βινύλιο (αντι για το "νορμάλ" της 180gr) και έκοβε σε half-speed.

Και δεν είναι η μόνη. Τέτοια έκανε κατα καιρούς και η Αμερικάνικη CBS, η γιαπωνέζικη Victor όπως και κάποιοι ακόμα "ανεξάρτητοι" (πχ Anadisq).

Το οτι ΑΝ ήθελες κατι τέτοιο θα έπρεπε να το πληρώσεις και ανάλογα, ειναι εκ των ουκ άνευ....

Edit: Θυμήθηκα οτι και η Βρεττανική EMI έκοβε "audiophile" vinyl στο παρελθόν !

Το 'βλακείες' απαντά την άποψη της *γρήγορης αρπαχτής* από τις εταιρείες που επανεκδίδουν δίσκους βινυλίου, όπως και η όλη τοποθέτησή μου εξηγεί ακριβώς το πώς και από ποιούς γίνονται οι επανεκδόσεις και δεν πρόκειται για καμιά απολύτως αρπαχτή.
Αν στο χορό μπαίνουν σποραδικά και σπασμοδικά και οι γνωστές μεγάλες εταιρείες και κάποιοι άλλοι αυτό αποτελεί πολύ μικρή ασήμαντη εξαίρεση, δεν είναι ο κανόνας και γιαυτούς ίσως θα ίσχυε το 'αρπαχτή'.
Ελπίζω να έγινα κατανοητός.
Μια διευκρίνιση: η Mobile Fidelity ανήκει ακριβώς στις εταιρείες που αναφέρομαι και μάλιστα στο παρελθόν με το ρίσκο που είχε πάρει, είχε χρεωκοπήσει δύο φορές. Η επανεμφάνισή της τελευταία έγινε από νέο ιδιοκτήτη.
Μόνο για αρπαχτή δεν μπορούμε να μιλάμε, αλλά, χωρίς υπερβολές, για θηλιά στο λαιμό.
Αυτοί οι άνθρωποι αν πραγματικά ήθελαν να τα οικονομήσουν θα έκαναν άλλη δουλιά. Λ.Σ.

 

[stavrosz]

Re: Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon

Όχι.



Και πάλι όχι. Σε κατανοώ απόλυτα, αλλά κάνε μια προσπάθεια να συνδέεις την τιμή με την τεχνολογική ορθότητα αρκετά πιο χαλαρά. Η τιμή είναι κάτι αυθαίρετο, ειδικά σε αυτόν το χώρο.

Είμαι σε αρκετά ασφαλή θέση να σου πω πως οι άνθρωποι που «ασχολούνται» με το βινύλιο μπορούν να ομαδοποιηθούν σε δύο κατηγορίες. Πρώτον, σε αυτούς που είναι ρομαντικοί και υποφέρουν από κάποια νοσηρά στερεότυπα περί της «ανωτερότητας» του βινυλίου, είτε επειδή έτσι τους είπε κάποιος, είτε επειδή έχουν απωθημένα, τα οποία είναι ανεκπλήρωτα για κάποιο μυστήριο λόγο. Δεύτερον, σε αυτούς που θέλουν να νιώθουν ότι είναι κάποιοι, μόνον και μόνον επειδή έχουν ένα πικάπ των 1000 ή των 10000 ή των 100000 ευρώ, υπό την έννοιαν ότι ασχολούνται με κάτι πρωτότυπο και φευγάτο, αφού αυτή η τεχνολογία υποσκελίσθηκε σαφώς από την ψηφιακή τεχνολογία, και παροπλίσθηκε οριστικά. Μη κοιτάς που ξαναβγαίνουν κάτι βινύλια 40ετίας σε καλή τιμή και μουράτη συσκευασία, (Santana, Pink Floyd και διάφορα κρυόκωλα jazz για βαρυεστημένες ξινόφατσες. Απλώς, είναι ακόμη μια ευκαιρία για μια γρήγορη αρπαχτή από μέρους των εταιρειών. Υπάρχει βέβαια και η πλειοψηφία, που απλώς για ένα διάστημα της ζωής της αγόραζε LP, επειδή αυτό ήταν διαθέσιμο, και όταν πήρε κεφάλι το CD, και από πλευράς επάρκειας τίτλων, αλλά και από τεχνολογικής τοιαύτης, απλώς σταμάτησε να αγοράζει LP και πέρασε στο CD, και αύριο στα HD formats. Αθόρυβα και εντελώς φυσιολογικά –άλλωστε, αυτό το ενδιαφέρον της είναι υγιές, εστιασμένο στο περιεχόμενο του μέσου, και όχι στο μέσο, αυτό καθ’ αυτό. Βέβαια, είναι και το είδος της μουσικής, και η ιστορική συγκυρία που έλαχε στη συγκεκριμένη μουσική, ώστε όσοι την ακούν, να ασχολούνται καθ’ υπερβολήν με την τεχνολογική της πλευρά, κάτι που δεν συμβαίνει για άλλης αισθητικής καλλιτέχνες, που τους προσσεγίζεις με την ψυχή και όχι με το υποδεκάμετρο, (Otis Redding, Jimmy Hendrix, Bob Marley, Shakira, Tom Waits, Stones, Randy Newman)…

Αυτά δε στα γράφω για να πετάξεις το πικάπ. Και πικάπ να αλλάξεις, και καλύτερη κεφαλή να πάρεις, αλλά γνωρίζοντας ότι αυτό το κάνεις για την πλάκα του και μόνον. Οι σοβαρές παραγωγές είναι ψηφιακές. Όποιος δεν το παραδέχεται, το κάνει είτε από συμφέρον ή εγωισμό, (να το παίζει διαφορετικός και ενάντια στο συρμό), ή επειδή έχει καιρό να επισκεφθεί τον ωτορινολαρυγγολόγο του.

Δεν ξερω αν οφειλεται στο οτι εχω διαφορετικη ψυχολογια οταν βαζω δισκο να παιξει ή στο οτι η μουσικη που ακουω με "τραβαει" προς το βινυλιο ή στο οτι τα αυτια μου ειναι αναλογικα οργανα ή τελος στο οτι το πικαπ μου ειναι ακριβοτερο απο το cd player μου αλλα θεωρω το βινυλιο αξεπεραστο. Και ναι η εποχη του σβηνει οχι ομως γιατι οι νεες τεχνολογιες ειναι ποιοτικοτερες αλλα γιατι απλα η νεα γενια των ipod δεν εχει γνωρισει ουτε το βινυλιο ουτε την μουσικη. Συνεπως το υλικο ειναι καταδικασμενο να ζησει οσο ζουν οι εναπομειναντες θιασωτες του γιατι απλα η βιομηχανια δουλευει οτι πουλαει. Τωρα οι μικρες εταιρειες κοπης δισκων καποια στιγμη θα κλεισουν γιατι απλα θα γινει τοσο ακριβο που δεν θα πουλαει απλα.

 

[caerbannog]

Re: Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon

Όχι.



Και πάλι όχι. Σε κατανοώ απόλυτα, αλλά κάνε μια προσπάθεια να συνδέεις την τιμή με την τεχνολογική ορθότητα αρκετά πιο χαλαρά. Η τιμή είναι κάτι αυθαίρετο, ειδικά σε αυτόν το χώρο.

Είμαι σε αρκετά ασφαλή θέση να σου πω πως οι άνθρωποι που «ασχολούνται» με το βινύλιο μπορούν να ομαδοποιηθούν σε δύο κατηγορίες. Πρώτον, σε αυτούς που είναι ρομαντικοί και υποφέρουν από κάποια νοσηρά στερεότυπα περί της «ανωτερότητας» του βινυλίου, είτε επειδή έτσι τους είπε κάποιος, είτε επειδή έχουν απωθημένα, τα οποία είναι ανεκπλήρωτα για κάποιο μυστήριο λόγο. Δεύτερον, σε αυτούς που θέλουν να νιώθουν ότι είναι κάποιοι, μόνον και μόνον επειδή έχουν ένα πικάπ των 1000 ή των 10000 ή των 100000 ευρώ, υπό την έννοιαν ότι ασχολούνται με κάτι πρωτότυπο και φευγάτο, αφού αυτή η τεχνολογία υποσκελίσθηκε σαφώς από την ψηφιακή τεχνολογία, και παροπλίσθηκε οριστικά. Μη κοιτάς που ξαναβγαίνουν κάτι βινύλια 40ετίας σε καλή τιμή και μουράτη συσκευασία, (Santana, Pink Floyd και διάφορα κρυόκωλα jazz για βαρυεστημένες ξινόφατσες. Απλώς, είναι ακόμη μια ευκαιρία για μια γρήγορη αρπαχτή από μέρους των εταιρειών. Υπάρχει βέβαια και η πλειοψηφία, που απλώς για ένα διάστημα της ζωής της αγόραζε LP, επειδή αυτό ήταν διαθέσιμο, και όταν πήρε κεφάλι το CD, και από πλευράς επάρκειας τίτλων, αλλά και από τεχνολογικής τοιαύτης, απλώς σταμάτησε να αγοράζει LP και πέρασε στο CD, και αύριο στα HD formats. Αθόρυβα και εντελώς φυσιολογικά –άλλωστε, αυτό το ενδιαφέρον της είναι υγιές, εστιασμένο στο περιεχόμενο του μέσου, και όχι στο μέσο, αυτό καθ’ αυτό. Βέβαια, είναι και το είδος της μουσικής, και η ιστορική συγκυρία που έλαχε στη συγκεκριμένη μουσική, ώστε όσοι την ακούν, να ασχολούνται καθ’ υπερβολήν με την τεχνολογική της πλευρά, κάτι που δεν συμβαίνει για άλλης αισθητικής καλλιτέχνες, που τους προσσεγίζεις με την ψυχή και όχι με το υποδεκάμετρο, (Otis Redding, Jimmy Hendrix, Bob Marley, Shakira, Tom Waits, Stones, Randy Newman)…

Αυτά δε στα γράφω για να πετάξεις το πικάπ. Και πικάπ να αλλάξεις, και καλύτερη κεφαλή να πάρεις, αλλά γνωρίζοντας ότι αυτό το κάνεις για την πλάκα του και μόνον. Οι σοβαρές παραγωγές είναι ψηφιακές. Όποιος δεν το παραδέχεται, το κάνει είτε από συμφέρον ή εγωισμό, (να το παίζει διαφορετικός και ενάντια στο συρμό), ή επειδή έχει καιρό να επισκεφθεί τον ωτορινολαρυγγολόγο του.

Αδικείς πολύ κόσμο αγαπητέ Κώστα αν και το κατανοώ σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί η μαύρη μαγεία ή η ψευδοεπιστήμη και όπου ηλεκτρόνια διατάσσονται σε δέσμες και τους υπαγορεύονται τροχιές...
Παρά το γεγονός ότι δεν πιστεύω ότι το βινύλιο είναι εγγενώς καλύτερο από τα ψηφιακά μέσα (το αντίθετο θα έλεγα λόγω πολλών και άλυτων προβλημάτων), δυστυχώς πολύ συχνά διαπιστώνω ότι τα σιντάκια ακούγονται αρκετά χειρότερα από τους αναλογικούς τους προγόνους. Αυτό δεν οφείλεται νομίζω στις ιδιότητες ή τους περιορισμούς της ψηφιακής τεχνολογίας (αν και τα πρώτα φίλτρα ήταν καταστροφή) αλλά μάλλον στην άθλια και αβασάνιστη ψηφιοποίηση των παλαιότερων αναλογικών ηχογραφήσεων, πολλές φορές μέσω καταστροφικών ρημάστερινγκ. Παραδείγματα άπειρα. Από την άλλη πλευρά το χαμηλό κόστος και η ευκολία της εξ αρχής ψηφιακής ηχογράφησης και επεξεργασίας των νεότερων ηχογραφήσεων οδήγησε πολλές φορές σε προχειροδουλειές.Φυσικά υπάρχουν και αντιπαραδείγματα.Οπως καταλαβαίνεις δεν ανήκω σε αυτούς που ισχυρίζονται ότι μια ψηφιακή ηχογράφηση ακούγεται καλύτερα σε βινύλιο. Άλλωστε αν κανείς θέλει να υπερασπιστεί τον αναλογικό ήχο θα πρέπει να ξέρει ότι το πλατώ του δεν είναι ο καλύτερος συνήγορος. Μόνο σε ένα μαγνητόφωνο ανοικτής ταινίας μπορεί να πάρει μια ιδέα των ορίων της αναλογικής τεχνολογίας.
Το ταπεινό μου μαγνητόφωνο ξεπερνάει σε ήχο και επιδόσεις εύκολα τα διάφορα rigs των χιλιάδων ευρώ και αυτό για λόγους εγγενών αδυναμιών αυτών των συστημάτων.Ίσως και ένα καλό βίντεο :BDGBDGB53:
Στηρίζω τις ελπίδες μου στα μελλοντικά φορμά υψηλής ανάλυσης, αλλά αυτό δε με εμποδίζει να αναζητώ συνέχεια τον καλύτερο ήχο για τα πολλά βινύλιά μου και ευτυχώς το ακουόγραμμά μου είναι νυχτερίδας.

 

[vastsar]

Φιλε Κωστα ξερω οτι αυτα που γραφεις για το ψηφειακο μεσο αναπαραγωγης πιθανον να μπορεις να το αποδειξεις με μαθηματικο τροπο. Ειστε καποια λιγα ατομα που τις γνωσεις σας δεν μπορουμε να τις αμφισβησουμε. Ενδεχομενως με τον ιδιο τροπο να μπορεις να αποδειξεις οτι οι ενισχυτες τρανζιστορ ειναι καλυτεροι απο τους λαμπατους. Επειδη η μουσικη ομως εχει συναισθημα και ρομαντισμο σε αρκετες περιπτωσεις, καμμια φορα μπορει να ακουμε λανθασμενα εστω και εν γνωση μας και να μας αρεσει. Μαζοχισμος? Ισως. Αλλα το απολαμβανουμε. Προσωπικα ειχα καποιους λιγους δισκους βινυλιου (τους περισσοτερους τους σκορπισα στο παρελθον σε φιλους) ηθελα να ακουω τους εναπομειναντες, νομιζα οτι θα ηταν καλυτερα με το πικαπ. Βρισκω μεχρι και σημερα καλους δισκους σε τιμες 2,5 -10 ευρω και χαιρομαι την μουσικη. Οι δισκοι μου εχουν γινει περιπου 200. Τα σιντι κοστιζουν πολυ περισσοτερο. Τελικα νομιζω οτι εκανα καλα που επενδυσα στο σιντι πλαιυερ αλλα ο Στεριος για παραδειγμα που ακουει κατα κυριο λογο απο το πικαπ δεν νομιζω οτι χανει κατι σημαντικο.

 

[ln()]

Δεν νομίζω ότι η αγορά του βινυλίου θα σβήσει σύντομα... Εδώ υπάρχει ακόμα μία εταιρία στην Αγγλία που βγάζει καινούργιους δίσκους 78 στροφών! Παίρνει από τα αρχεία προπολεμικές ηχογραφήσεις και τις ανατυπώνει! Και ξεπουλάει, τα λίγα έστω που φτιάχνει, γιατί βασικά προπαραγγέλνεις τους δίσκους, κι όταν μαζέψει κάποιον αριθμό τους τυπώνει και τους στέλνει στους ενδιαφερόμενους.

Ο βασικός λόγος που αγοράζω ακόμα βινύλια δεν είναι τόσο οι audiophile επανεκδόσεις, αν και πέρνω και 2-3 από αυτές κάθε χρόνο. Είναι η αναζήτηση σε παλιούς δίσκους για κάτι ασυνήθιστο, κάτι που μάλλον δεν θα βγει ποτέ σε cd. Και η χαρά της ανακάλυψης, όπως τον περασμένο μήνα η 4η του Μάλερ με Νταβίντι Όιστραχ και Βισνέφσκαγια.

Κατά τα άλλα, ή φθηνές επανεκδόσεις σε cd, ή ολόφρεσκα sacd.

Μέχρι να γίνουν αξιόπιστα και φθηνά τα downloads θα έχω στήσει κι ένα καλό audio pc.

 

[VaSiLiS-T]

U.S. Music Sales, 1975-2005: Vinyl, cassettes, and CDs

http://www.swivel.com/graphs/show/4146447
( το μαύρο είναι το βινύλιο )


ναι κάτι αρχίζει και κάνει το βινύλιο ....






ετοιμάζεται για το μνημόσυνο της 20ετιας


παρατηρήστε το θαύμα του cd σε πόσα σπίτια έβαλε την μουσική !!!

 

[ln()]

1 εκατομμύριο βινύλια τον χρόνο είναι αρκετό ποσό για να ζήσουν πολλές οικογένειες και να αγοράζουμε εμείς οι ενδιαφερόμενοι. Επιπλέον υπάρχει μια μικρή αύξηση τα τελευταία χρόνια, που όμως σε ποσοστό είναι σχεδόν 20%.

 

[PanMan]

Το Media markt εχει φερει απο τον Ιουλιο καποια βινυλια (στην Κηφησιας). Ac dc 180 gr και καποια αλλα. Εκτος απο καποια που αγορασα τα υπολοιπα ειναι ΟΛΑ ακομα εκει........

 

[PanMan]

Ποσοστιαια αυξηση σε ελαχιστες πωλησεις δε σημαινει και πολλα πραγματα. Πουλαγαν 10 και πουλανε 12 π.χ.

 

[Stergito]

Ε, βέβαια, αφού στις πωλήσεις προσθέσουμε και όλη τη σαβούρα, το CD σαφώς υπερέχει.
Δεν ξέρω πολλούς βινυλιάδες να ακούν Britney Spears, τι να κάνουμε.

Πόσο εύκολο είναι να παραπλανήσεις με ένα πινακάκι...

 

[Tzimisce]

Όταν κυκλοφορεί ένα καινούργιο CD από μία εταιρία η οποία θέλει να το σπρώξει και να ακουστεί στο ραδιόφωνο, η ίδια η εταιρία στέλνει κόπιες στους ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Αν αυτό το CD είναι το πενταπλό της Μπούλα Καρτσιμπούλα τότε κάθε πακέτο υπολογίζεται x5 και όχι μονό.
Αν η Μπούλα Καρτσιμπούλα κοιμήθηκε με τον ιδιοκτήτη της δισκογραφικής το προηγούμενο βράδυ και του προσέφερε μία πολύ καλή πίτα για βραδυνό (ή πρωινό) τότε το CD θα κυκλοφορήσει ακόμη και στον πιο κακομοιριασμένο σταθμό της Κάτω Ραχούλας που τον έχει ένας πιτσιρικάς και λειτουργεί με EL504 σε τοπολογία ανόρθωση_δικτύου_κάνω_περμανάντ.

Φυσικά τα δισκοπωλεία έχουν ήδη ενημερωθεί από τον ιδιοκτήτη για την επικείμενη επιτυχία της Μπούλα Καρτσιμπούλα και αγοράζουν και αυτά σωρηδόν...

Όλως τυχαίως, και πριν επιστρέψουν τα CD από τους ραδιοσταθμούς ο ιδιοκτήτης καλεί τους ορκωτούς λογιστές να κάνουν καταμέτρηση. Και να η Μπούλα Καρτσιμπούλα με χρυσό δίσκο!


Disclaimer 1: Το όνομα φυσικά είναι τυχαίο, αν υπάρχει τραγουδίστρια με το όνομα Μπούλα Καρτσιμπούλα της ζητώ συγνώμη... Όπως θα έπρεπε να κάνουν άλλωστε και οι γονείς της...

Disclaimer 2: Μη γελάτε κορμάδια με την 504 σε ανόρθωση δικτύου! Να σας είχα εκείνη την εποχή να μου λέγατε μετά αν παίζει ρόλο η φάση στο ρεύμα ή όχι με τη ρώσικη ρουλέτα που παίζαμε κάθε μέρα!

 

[Δημήτρης Ν.]

Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon

Ε, βέβαια, αφού στις πωλήσεις προσθέσουμε και όλη τη σαβούρα, το CD σαφώς υπερέχει.
Δεν ξέρω πολλούς βινυλιάδες να ακούν Britney Spears, τι να κάνουμε.

Πόσο εύκολο είναι να παραπλανήσεις με ένα πινακάκι...

Μα κι εγώ που είμαι υπερ του βινυλίου , για να πάρω κάτι σε βινύλιο πρέπει να είναι καλό . Αν πρόκειται να δοκιμάσω κάτι φυσικά θα το πάρω σε cd .H σαβούρα πουλιέται πολύ εύκολα σε cd .

 

[Stergito]

Disclaimer 1: Το όνομα φυσικά είναι τυχαίο, αν υπάρχει τραγουδίστρια με το όνομα Μπούλα Καρτσιμπούλα της ζητώ συγνώμη... Όπως θα έπρεπε να κάνουν άλλωστε και οι γονείς της...

Αυτό το παιδί ώρες ώρες με τρελαίνει!

 

[Costas Coyias]

Re: Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon

Δεν ξερω αν οφειλεται στο οτι εχω διαφορετικη ψυχολογια οταν βαζω δισκο να παιξει ή στο οτι η μουσικη που ακουω με "τραβαει" προς το βινυλιο ή στο οτι τα αυτια μου ειναι αναλογικα οργανα ή τελος στο οτι το πικαπ μου ειναι ακριβοτερο απο το cd player μου αλλα θεωρω το βινυλιο αξεπεραστο. Και ναι η εποχη του σβηνει οχι ομως γιατι οι νεες τεχνολογιες ειναι ποιοτικοτερες αλλα γιατι απλα η νεα γενια των ipod δεν εχει γνωρισει ουτε το βινυλιο ουτε την μουσικη. Συνεπως το υλικο ειναι καταδικασμενο να ζησει οσο ζουν οι εναπομειναντες θιασωτες του γιατι απλα η βιομηχανια δουλευει οτι πουλαει. Τωρα οι μικρες εταιρειες κοπης δισκων καποια στιγμη θα κλεισουν γιατι απλα θα γινει τοσο ακριβο που δεν θα πουλαει απλα.

Συμφωνώ σε όλα, εκτός από δύο σημεία. Πρώτον, συνδέεις το μέσο με το περιεχόμενο, και αυτό είναι σφάλμα. Πρόκειται για μια παρεξήγηση που τεχνηέντως έχει καλλιεργηθεί και συντηρείται ακόμα στον κύκλο του hi-fi, ότι δηλαδή αν δεν έχεις ένα σύστημα της προκοπής, δηλαδή ακριβό, δεν έχεις γνωρίσει τη μουσική. Ουδέν αναληθέστερον αυτού. Ίσα – ίσα, το παιδάκι που έχει μαζί του το iPod, παίρνει μαζί του τη μουσική που αγαπάει, και την ακούει κάθε στιγμή, χωρίς ενοχές και χωρίς κόμπλεξ. Η μουσική και τα βιντεάκια που αγαπά είναι φίλοι του στο δρόμο, και όχι ερινύες μέσα σε τέσσερις τοίχους, που του μαυρίζουν την ψυχή με «εστιασμούς», «κόκκους», «soundstage» και άλλα τέτοια πομπώδη. Αυτή είναι η υγιής στάση έναντι της τέχνης.

Το δεύτερο σημείο που διαφωνώ είναι η τιμή των «καλών» δίσκων βινυλίου. Ακριβώς επειδή αυτά τα προϊόντα απευθύνονται σε ένα περιορισμένο, «ειδικό» κοινό που αποτελείται από πυροβολημένους, ψωνάρες, κολλημένους, επιδειξιμανείς, τελειομανείς, πες τους όπως θες, αυτοί οι δίσκοι ΔΕΝ πρέπει να είναι φθηνοί. Πρέπει να είναι ακριβοί. Αλλιώς θα μείνουν στο ράφι. Δεν λέω ότι είναι κακοί δίσκοι, λέω πως το όλο marketing που τους προωθεί είναι επιμελώς μελετημένο, αποσκοπώντας σε συγκεκριμένη καταναλωτική συμπεριφορά, με κίνητρο όχι το καλλιτεχνικό έρμα του περιεχομένου, αλλά τη μόστρα και τη μούρη του μέσου.

Αυτά, όσον αφορά κάποιες πιασάρικες παραγωγές του –αναλογικού- παρελθόντος. Όμως, αυτό το marketing εφαρμόζεται και σε σύγχρονες παραγωγές. Πρόσεξε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πριν κάποια χρόνια, ένας πραγματικά άξιος άνθρωπος πήρε υπό μάλης τον εξοπλισμό του, πήγε στην Κούβα και έκανε μια ιστορική ηχογράφηση, φυσικά σε ψηφιακή μορφή. Αυτήν την –τεχνικώς εξαιρετική- ηχογράφηση μπορείς να τη βρεις σε μορφή CD σε όλα τα δισκάδικα υπό τον τίτλο Buena Vista Social Club, σε κάποια τιμή, ξέρω ‛γώ, 15, 20, 22 ευρώ, κάπου εκεί. Αν όμως τολμήσεις να την αναζητήσεις σε LP, τότε μάλλον θα σε περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη. Πέρυσι, ο αγαπητός μου κ. Στεφανίδης, που όταν είναι να πιάσω πληκτρολόγιο βγάζει σπυριά, πέρυσι πουλούσε το έργο αυτό σε διπλό LP στην τιμή των 75 ευρώ. Δηλαδή, τί έκανε η εταιρεία; Είπαν, μαζί με το CD, ας βγάλουμε και καναδυό χιλιάδες αντίτυπα σε LP, τα οποία χτυπάμε στ’ αυτιά, αφού το τραβάει ο οργανισμός τους. Έτσι, είναι όλοι ευχαριστημένοι. Και ο πιτσιρίκος που κατέβασε το δίσκο από κάποιο τορεντάδικο και τον έβαλε στο iPod, πιθανότατα δίπλα από τον Eminem, τον 50cent και τα Τιγρέ Σποράκια, και ο μέσος αγοραστής που θα πάρει το σιντάκι του να το ακούει στο σπίτι και το αυτοκίνητο και θα το ‛φχαριστιέται, και η ψωνάρα με το περιστρεφόμενο κολοκύθι των 30000 ευρώ, έτσι για να έχει να λέει ότι «ακούει βινύλιο». Και κανένας Κόγιας, κανένας Ζαφειρόπουλος και κανένας Λυμπερόπουλος δεν πρόκειται να τον πείσουν ότι το όνειρο είναι αλλού, όχι στο βινύλιο και το κολοκύθι.

 

[Tzimisce]

Re: Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon

Ίσα – ίσα, το παιδάκι που έχει μαζί του το iPod, παίρνει μαζί του τη μουσική που αγαπάει, και την ακούει κάθε στιγμή, χωρίς ενοχές και χωρίς κόμπλεξ. Η μουσική και τα βιντεάκια που αγαπά είναι φίλοι του στο δρόμο, και όχι ερινύες μέσα σε τέσσερις τοίχους, που του μαυρίζουν την ψυχή με «εστιασμούς», «κόκκους», «soundstage» και άλλα τέτοια πομπώδη. Αυτή είναι η υγιής στάση έναντι της τέχνης.

Δεν θα διαφωνήσω. Και εγώ στο γραφείο ακούω μουσική από ενεργά ηχειάκια των 50 ευρώ και γουστάρω. Και ηχειάκια των 150 ευρώ έχω στο σπίτι που τα συνδέω στο σύστημά μου γιατί γουστάρω... Όταν όμως βάζω το ουισκάκι μου και την αράζω για να χαλαρώσω στον καναπέ γουστάρω πιο πολύ να ακούσω αλλιώς. Δεν νομίζω να είναι κακό...

Αυτά, όσον αφορά κάποιες πιασάρικες παραγωγές του –αναλογικού- παρελθόντος.

Ενώ οι πιασάρικες παραγωγές του ψηφιακού παρόντος είναι φτηνές...
Sorry αλλά ένα SACD είναι πιο ακριβό από έναν δίσκο. Ένα download είναι πάλι πιο ακριβό από ένα CD αν σκεφτείς ότι δεν έχει κανένα απολύτος κόστος σε υλικό και θέλεις 10-15 ευρώ για να κατεβάσεις ένα δίσκο ενώ με 6-10 ευρώ αγοράζεις ένα CD από τα μεγάλα δισκοπωλεία...

 

[PanMan]

Re: Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon

Συμφωνώ σε όλα, εκτός από δύο σημεία. Πρώτον, συνδέεις το μέσο με το περιεχόμενο, και αυτό είναι σφάλμα. Πρόκειται για μια παρεξήγηση που τεχνηέντως έχει καλλιεργηθεί και συντηρείται ακόμα στον κύκλο του hi-fi, ότι δηλαδή αν δεν έχεις ένα σύστημα της προκοπής, δηλαδή ακριβό, δεν έχεις γνωρίσει τη μουσική. Ουδέν αναληθέστερον αυτού. Ίσα – ίσα, το παιδάκι που έχει μαζί του το iPod, παίρνει μαζί του τη μουσική που αγαπάει, και την ακούει κάθε στιγμή, χωρίς ενοχές και χωρίς κόμπλεξ. Η μουσική και τα βιντεάκια που αγαπά είναι φίλοι του στο δρόμο, και όχι ερινύες μέσα σε τέσσερις τοίχους, που του μαυρίζουν την ψυχή με «εστιασμούς», «κόκκους», «soundstage» και άλλα τέτοια πομπώδη. Αυτή είναι η υγιής στάση έναντι της τέχνης.

Απο της ελαχιστες φορες που θα διαφωνησω με τον Κωστα. Το παιδακι με το i-pod δεν ακουει μουσικη. Ακουει ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Κουπλε, ρεφραιν, αντε κανα σολο. Για να ακουσεις μουσικη θες hi-fi.

 

[VaSiLiS-T]

έχω αραγμένα στο πατρικό ένα κάρο σκουπίδια lp ...
δεν υφίσταται λοιπόν το ότι εχει βγει κάτι σε lp είναι και σπουδαίο ...
3-4 δίσκους την ημέρα λαμβάναμε απο τις δισκογραφικές μέρα πάρα μέρα όλοι οι ραδιοερασιτέχνες την δεκαετία του 80 εκεί να δεις σκουπιδαριό ,, και τεχνικά και πνευματικά
και σουλα μπουλα και η κουλα η τραγουδιαρα και ηχογραφήσεις πάνω σε ανακυκλωμένο βινύλιο .... και και και ......



αλλά το παράδειγμα του Κώστα με τους buena vista είναι όλα τα λεφτά !!

 

[VaSiLiS-T]

να 2 διαμάντια που βρήκα πρόχειρα δίπλα μου ακουμπισμένα να με κοιτούν σαν σαρδανάπαλα καλά που είναι σε lp

 

[petros_m]

Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon

Για να ακουσεις μουσικη θες hi-fi.

Πριν 2 μηνες ημουν στην παραλια ακουγα Soft Machine με ακουστικα, απο το κινητο μου. Μετα απο λιγη ωρα βλεπω τη γυναικα μου να μου κανει το γνωστο νοημα απο μακριά, αυτο που δηλωνει πως μαλλον σου εχει στριψει. Την ειχα καταβρει με αυτο που ακουγα, ασυναισθητα ειχα απομακρυνθει και ποιος ξερει τι μαλ..κιες εκανα και με εχαν παρει στο ψιλο ολοι οι αλλοι. Προσωπικα, απολαμβανω τη μουσικη υπο (σχεδον) οποιεσδηποτε συνθηκες.