Re: Απάντηση: Re: Dark Side of the Moon
Στην περιπτωση μου το cd player κοστιζει 6.000 και το πικαπ με κεφαλη και phono 2.000. Δεν ειναι πιο λογικο να ακουστει το cd player πιο καλα?
Όχι.
Χωρις φυσικα αυτο να ειναι απολυτο. Ομως για παραδειγμα το πικαπ του Λουκα μαζι με την κεφαλη κοστιζει παραπανω απο 20.000. Δεν ειναι πιο λογικο σ αυτον το βινυλιο να ακουστει καλυτερα?
Και πάλι όχι. Σε κατανοώ απόλυτα, αλλά κάνε μια προσπάθεια να συνδέεις την τιμή με την τεχνολογική ορθότητα αρκετά πιο χαλαρά. Η τιμή είναι κάτι αυθαίρετο, ειδικά σε αυτόν το χώρο.
Είμαι σε αρκετά ασφαλή θέση να σου πω πως οι άνθρωποι που «ασχολούνται» με το βινύλιο μπορούν να ομαδοποιηθούν σε δύο κατηγορίες. Πρώτον, σε αυτούς που είναι ρομαντικοί και υποφέρουν από κάποια νοσηρά στερεότυπα περί της «ανωτερότητας» του βινυλίου, είτε επειδή έτσι τους είπε κάποιος, είτε επειδή έχουν απωθημένα, τα οποία είναι ανεκπλήρωτα για κάποιο μυστήριο λόγο. Δεύτερον, σε αυτούς που θέλουν να νιώθουν ότι είναι κάποιοι, μόνον και μόνον επειδή έχουν ένα πικάπ των 1000 ή των 10000 ή των 100000 ευρώ, υπό την έννοιαν ότι ασχολούνται με κάτι πρωτότυπο και φευγάτο, αφού αυτή η τεχνολογία υποσκελίσθηκε σαφώς από την ψηφιακή τεχνολογία, και παροπλίσθηκε οριστικά. Μη κοιτάς που ξαναβγαίνουν κάτι βινύλια 40ετίας σε καλή τιμή και μουράτη συσκευασία, (Santana, Pink Floyd και διάφορα κρυόκωλα jazz για βαρυεστημένες ξινόφατσες. Απλώς, είναι ακόμη μια ευκαιρία για μια γρήγορη αρπαχτή από μέρους των εταιρειών. Υπάρχει βέβαια και η πλειοψηφία, που απλώς για ένα διάστημα της ζωής της αγόραζε LP, επειδή αυτό ήταν διαθέσιμο, και όταν πήρε κεφάλι το CD, και από πλευράς επάρκειας τίτλων, αλλά και από τεχνολογικής τοιαύτης, απλώς σταμάτησε να αγοράζει LP και πέρασε στο CD, και αύριο στα HD formats. Αθόρυβα και εντελώς φυσιολογικά –άλλωστε, αυτό το ενδιαφέρον της είναι υγιές, εστιασμένο στο περιεχόμενο του μέσου, και όχι στο μέσο, αυτό καθ’ αυτό. Βέβαια, είναι και το είδος της μουσικής, και η ιστορική συγκυρία που έλαχε στη συγκεκριμένη μουσική, ώστε όσοι την ακούν, να ασχολούνται καθ’ υπερβολήν με την τεχνολογική της πλευρά, κάτι που δεν συμβαίνει για άλλης αισθητικής καλλιτέχνες, που τους προσσεγίζεις με την ψυχή και όχι με το υποδεκάμετρο, (Otis Redding, Jimmy Hendrix, Bob Marley, Shakira, Tom Waits, Stones, Randy Newman)…
Αυτά δε στα γράφω για να πετάξεις το πικάπ. Και πικάπ να αλλάξεις, και καλύτερη κεφαλή να πάρεις, αλλά γνωρίζοντας ότι αυτό το κάνεις για την πλάκα του και μόνον. Οι σοβαρές παραγωγές είναι ψηφιακές. Όποιος δεν το παραδέχεται, το κάνει είτε από συμφέρον ή εγωισμό, (να το παίζει διαφορετικός και ενάντια στο συρμό), ή επειδή έχει καιρό να επισκεφθεί τον ωτορινολαρυγγολόγο του.