από τη στιγμή που ο μόνος νόμιμος τρόπος διεκδίκησης δικαιωμάτων - δεν εξετάζω το αν αυτά είναι δίκαια ή όχι, γιατί αυτό εμπεριέχει μπόλικη δόση υποκειμενικότητας, ανάλογα με το αν είσαι "με τους από δω" ή "με τους από κει" - είναι η απεργία, τότε θα έχουμε και διακοπές, και αναταραχή, και δύσκολες συνθήκες για το κοινωνικό σύνολο. εκτός κι αν περιμένετε όλοι όσοι διεκδικούν κάτι να βγουν με μπιστόλια και μαχαίρια στο δρόμο, αντί να απεργήσουν.
όσο για την άποψη "οι δημόσιοι φταίνε για όλα", έχω να σχολιάσω το εξής: αν γινόταν μια μέρα πλήρης ιδιωτικοποίηση σε όλους τους τομείς παραγωγής και υπηρεσιών στη χώρα μας, θα βλέπατε κατευθείαν το πού θα έφτανε το - ήδη υποβαθμισμένο - μεροκάματο, και πόσοι την ίδια μέρα θα έψαχναν για δουλειά. ο ιδιωτικός τομέας φαντάζει πανάκεια λόγω της ανεπάρκειας που χαρακτηρίζει αυτούς που ελέγχουν και κακοδιαχειρίζονται τον δημόσιο, όχι λόγω της ανικανότητας των υπαλλήλων. αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον "αγανακτισμένο πολίτη" ...