newbie
AVClub Addicted Member
Μια χαρά!
Σχετικά με τα διαβρωτικά θυμάμαι πριν καμιά 20αριά ή και περισσότερα χρόνια που είχαμε βάψει τις ξύλινες μπαλκονόπορτες με τον πατέρα μου και ειδικά για τα πατζούρια
κάναμε κατά κόρον χρήση ενός διαβρωτικού. Θυμάμαι πως ήταν σε μεταλλικό ορθογώνιο δοχείο αλλά τίποτα άλλο.
Αυτό που θυμάμαι είναι πως είχε πάρα πολύ μικρό χρονικό περιθώριο δράσης και αν πέρναγε ένα λεπτό ήθελε ξανά εφαρμογή και το παλιό χρώμα (ριπολίνη/βελατούρα) έβγαινε ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ εύκολα,
στην επαφή με το δέρμα είχε μια δροσερή αίσθηση αλλά αν είχε ήδη μαζέψει υλικό (χρώμα ή πριονίδι) έκαιγε έντονα σα θερμαντική αλοιφή.
Το δουλεύαμε τοπικά και τμηματικά για να μη στεγνώσει και με τη σπάτουλα έφευγε "αέρα".
Από τότε δεν έχω βρει κάποιο διαβρωτικό χρώματος με τόσο άμεσο και καλό αποτέλεσμα όσο εκείνο.
Μπορεί και να απαγορεύτηκε
Το πιθανότερο να είχε σημαντικό ποσοστό διχλωρομεθανίου. Ιδιαίτερα δραστικό και έχει κατηγορηθεί για πολλά.
Όχι βέβαια ότι τα σημερινά είναι ακίνδυνα αλλά..........
Σε flat επιφάνειες όλα έχουν αποδεκτή απόδοση, ειδικά αν χρησιμοποιήσεις ξύστρα. Σε μέταλλο τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Θέλω να κάνω και μια δοκιμή σε ηλεκτροστατική βαφή για να δώ πως θα συμπεριφερθεί.
Πάντως είναι πιθανό να παίζει ρόλο και η χημική σύσταση του χρώματος ή του βερνικιού σε σχέση με την απόδοση του διαβρωτικού διαφορετικών εταιρειών.