Ευχαριστώ, δεν σκέφτηκα καθόλου την λύση κόλληση. Θα το δοκιμάσω έστω για την εμπειρία, να γράφουμε και χιλιόμετρα με την ηλεκτροκόληση.
Πρόσεξε την ευθυγράμμιση. Αν το στέλεχος και το σπείρωμα έχουν την ίδια διάμετρο τα πράγματα είναι σχετικά εύκολα. Αφού τροχίσεις όπως είπε ο Μπάμπης, τοποθετείς τα 2 κομμάτια μέσα σε μια γωνιά και ξεκινάς περιφερειακά τσιμπίματα ελέγχοντας πάντα την ευθυγράμμιση. Ανάμεσα στα τσιμπίματα αφήνεις κενά για να μπορείς να ελέγχεις με τον χάρακα την ευθυγράμμιση. Αν χάσει, με το σφυρί το φέρνεις. Εντάξει, δεν είναι και εκκεντροφόρος, ας χάσει λίγο.
Ότι χρειαστείς, τηλ.
Πάμε και σε πιό δύσκολα.
Αν μπορείς να τρυπήσεις και να δημιουργήσεις σπείρωμα εσωτερικά στα 2 κομμάτια στο σημείο που κόπηκαν, τα ενώνεις με ντίζα και το κόλλημα είναι εύκολο πλέον (το τρόχισμα χρειάζεται).
Στέλιο, την μέγγενη την χρησιμοποιώ 30% για να στερεώνω σίδερα 30% για το αμόνι και 30% για πρεσσάρισμα. Για ξύλα σπάνια.
Η μπλε bulle που έβαλα παραπάνω, να υποθέσω είναι χυτοσίδηρος έτσι (για αυτό και η διαφορά τιμής);
Δημήτρη δυστυχώς οι φτηνές μέγγενες δεν κάνουν για αμόνι και βαριοπούλα. Μπορεί να αντεξουν 15 χρόνια, μπορεί και 1. Δεν μιλάω για χτυπήματα με σφυρί σε χαλκό, αλλά για κανονικό αμόνι. Υπάρχει λόγος που τα αμόνια ακριβά.
Προσωπικά, θα έπαιρνα μια μέγγενη σχετικά φτηνή και για αμόνι θα έπαιρνα ένα ρετάλι από Η.
Ο χυτοσίδηρος είναι άκαμπτος (ψαθυρός) και πιό φτηνός. Η ακαμψία δεν επιτρέπει παραμορφώσεις και χτυπήματα. Ο σφυρήλατος αντέχει.
Η μανέλα είναι ένα σώμα με την ντίζα, οπότε για να αλλάξεις την ντίζα θα είναι μανούρα (πρέπει να κόψεις τον παλιό άξονα και να κολλήσεις την καινούργια ντίζα) . Θα ρωτήσω και στην unimac έτσι για να ξέρουμε.
Κόψιμο,τρύπημα, κόλληση και τρόχισμα. Το πιό δύσκολο είναι το τρόχισμα. Για επιπλέον ασφάλεια, μπορεί να μπει και πίρος.
