Just been in concert.....

Σημερα ηρθε η σειρα του παππου Μπαχ ξανα. Σε μια πολυ ομορφη εκλησια που την επισκεπτομουν για πρωτη φορα αν και μονο 50χλμ απο το χωριο μου. Ενα θαυμασιο μοντερνο Ολλανδικο οργανο, Flentrop Orgelbouw 1952/2006, 35 φωνες, 4 manuals και πεταλια
Μετα τα preludium- fuga- toccata κλπ, κλπ, ακουστηκανε τα φανταστικα koral και τα αναμενομενα passacaglia σαν τα τελικα στο κονσερτο.
Φυσικα αγοραστηκε δισκος μετα το κονσερτο απο τον οργανιστα Hans Fagius, Die Kunst der Fuge BWV 1080 μια BIS ηχογραφιση στην Garnison Kirke, Copenhagen
 

Attachments

  • IMG_0060.jpg
    IMG_0060.jpg
    66.9 KB · Views: 18
GREAT ORCHESTRAS-GREAT CONDUCTORS SERIES

- Jean Sibelius:
Stormen, opus 109, on Shakespeare’s “The Tempest” (extracts)
Symphony no 5 in E flat major, opus 82

- Edvard Grieg:
Piano concerto in a minor

Martin Fröst clarinet

Τσαμπρόπουλος piano

Royal Stockholm Philharmonic Orchestra

Conducted by Vladimir Ashkenazy

Ο κοντός Vladimir θαυματουργός, και κάτω στα φτερά του πέταξαν πραγματικά οι Σουηδοί.
Ο συνχωριανός μέτριος έως αδιάφορος. Εδειχνε να έχει βαρεθεί το έργο.
 
GREAT ORCHESTRAS-GREAT CONDUCTORS SERIES

- Jean Sibelius:
Stormen, opus 109, on Shakespeare’s “The Tempest” (extracts)
Symphony no 5 in E flat major, opus 82

- Edvard Grieg:
Piano concerto in a minor

Martin Fröst clarinet

Τσαμπρόπουλος piano

Royal Stockholm Philharmonic Orchestra

Conducted by Vladimir Ashkenazy

Ο κοντός Vladimir θαυματουργός, και κάτω στα φτερά του πέταξαν πραγματικά οι Σουηδοί.
Ο συνχωριανός μέτριος έως αδιάφορος. Εδειχνε να έχει βαρεθεί το έργο.

Χτες ήμουν στην ίδια συναυλία.

Ο Ashkenazy απέδωσε τα έργα του Φινλανδού άψογα. Και τονίζω το "Φινλανδός", γιατι τόσο ο Sibelius όσο κι αλλοι Φινλανδοι συνθέτες(πχ Rautavaara) έχουν μια 'παγωμάρα' στις μελωδίες τους...σαν να ειναι ολη η μουσική σκεπασμένη μ'ενα λεπτό στρώμα χιονιού. Αυτο ακούστηκε χθες στην Τρικυμία και την Συμφωνία του Sibelius.

Στο κοντσέρτο του Grieg δεν έπαιξε άσχημα ο Τσαμπρόπουλος, εκτός από το τριτο μέρος, όπου περισσότερο κουνούσε το κεφάλι του παρά έπαιζε πιάνο. Εδειχνε οτι δεν ηταν τοσο συγεντρωμένος όσο απαιτούσε το έργο γι αυτο κι έγιναν και τεχνικά λάθη, και το πιάνο 'πνίγηκε' καποιες στιγμές στην ορχήστρα, ενώ έπρεπε να πρωταγωνιστεί.

Όσο για τον κόσμο...ακόμα δεν έμαθε πότε χειροκροτεί και πότε όχι :furious3:
 
Στο κοντσέρτο του Grieg δεν έπαιξε άσχημα ο Τσαμπρόπουλος, εκτός από το τριτο μέρος, όπου περισσότερο κουνούσε το κεφάλι του παρά έπαιζε πιάνο. Εδειχνε οτι δεν ηταν τοσο συγεντρωμένος όσο απαιτούσε το έργο γι αυτο κι έγιναν και τεχνικά λάθη, και το πιάνο 'πνίγηκε' καποιες στιγμές στην ορχήστρα, ενώ έπρεπε να πρωταγωνιστεί.

Όσο για τον κόσμο...ακόμα δεν έμαθε πότε χειροκροτεί και πότε όχι :furious3:

Η γνώμη μου. Στο δεύτερο μέρος μέχρι το μέσο κάτι πήγε να κάνει. Κατά τ άλλα δεν με ικανοποίησε. Πιστεύω ότι είχε κάτι να κάνει με το έργο γιατί στο δικό του κομμάτι που ερμήνευσε έδειξε την κλάση του.

Οσο για τον κόσμο ... :ADFAD2:
 
Εγώ είχα πάει στη συναυλία της Δευτέρας, όπου ο κλαρινετίστας έπαιξε με πολύ κέφι τόσο στο κονσέρτο όσο και στον αυτοσχεδιασμό και στο λαϊκό σουηδικό κομμάτι που έπαιξε για μπιζ. Μάλιστα εκεί το κλαρινέτο έπιασε κάτι ηχοχρώματα που θύμισαν την extreme χρήση που του κάνουν στα δικά μας δημοτικά.

Ο Ασκενάζυ με τους Σουηδούς ήταν στο στοιχείο του με το Σιμπέλιους. Πολύ καλή ερμηνεία της 2ης συμφωνίας (η καλύτερη που θυμάμαι), καθώς και του valse triste που έπαιξε για μπιζ, όπου το απέδωσε με ελαστικά tempi και θεατρικό δυισμό, τελείως αντίθετα από τη δραματική κατατονία της ερμηνείας π.χ. του Κάραγιαν.

Στη συναυλία έκανα και ένα ενδιαφέρον πείραμα, από την πίσω σειρά στο κέντρο που καθόμουν, κοντά στις πόρτες της εισόδου. Έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να φανταστώ πως ακούω στερεοφωνικό και τα χάλκινα μου φάνηκαν σχετικά θαμπά! :-0
 
Last edited:
Εγω παντως δεν συμφωνω οτι οι Σκανδυναυοι εχουν παγωμενη μουσικη και εχω ακουσει πολυ τετοια μουσικη.(ακουω καθε μερα)
Ο Μαρτιν ειναι ενας απιθανος επιδειξιας και θεατρικα και μουσικα!
Πρωτη φορα που τον ακουσα στην αιθουσα συναυλιων της κοινοτητος μου, μου εδωσε την εντυπωση οτι μιλουσε δια μεσου του οργανου του! Εδω κανει πολλες εμφανισεις με μοντερνα εργα, γραμμενα ειδικα για το παιξιμο του!
χαιρετησματα
 
Και εγώ έχω διαφορετική εικόνα και γιά τίς Συμφωνίες τού Sibelius ,τού Δανού Nielsen,αλλά και τού Σουηδού Wilhelm Stenhamar...
O Sibelius ειδικά στίς πρώτες του συμφωνίες αποκαλύπτει πλήρως μιά δραματική και καθόλου ´παγωμένη´χροιά...
Τό ίδιο και ο Nielsen,πού συχνά μέ ξαφνιάζει είτε μέ τά αγωνιώδη περάσματά του είτε μέ τό χιούμορ του...
Ο Stenhammar επίσης έχει πολλές επιδράσεις από τον Bruckner..και ειδικά ένα κοντσέρτο του γιά πιάνο είναι αρκούντως ρομαντικό..
 
Τελικά μόνο εμένα δεν μου άρεσε η άποψη του Askenazy? Η εκτέλεση της πέμπτης ήταν αδιάφορη κατά τη γνώμη μου. Νομίζω ότι η συγκεκριμένη συμφωνία ανήκει στην οικογένεια των έργων που αδικείται κατάφορα αν δεν εκτελεστεί σαν ένα εννιαίο μέρος. Για μένα όλα τα θέματα και οι μετετροπείες του πρώτου και δεύτερου μέρους δουλεύουν για το τρίτο. Χωρίς αυτό, τα δύο πρώτα μέρη χάνουν τη ροή τους και αντίστροφα. Η μικρή κορύφωση στο τέλος του πρώτου μέρους μου φαίνεται άκαιρη και νομίζω ότι ο σιμπέλιους ήθελε να φερθεί "συμβατικά" φτιάχνοντας το φινάλε του πρώτου μέρους. Ο askenazy έκανε μια βαρετή και αδιάφορη ανάγνωση του έργου η οποία διατηρήθηκε σε κάποιο επίπεδο από την εξαίσια ορχήστρα (δεν περίμενα ότι η συγκεκριμένη ορχήστρα θα απαρτίζονταν από τόσο καλούς μουσικούς).

Στο κονσέρτο το παίξιμο του τσαμπερόπουλου νομίζω ότι ήταν αρκετά καλό. Το στυλ του βέβαια άγγιζε τη φαιδρότητα (χτύπημα ποδιού, υπερβολική λαγνεία και ναρκισισμός) και βάζω τα δυνατά μου για τον κρίνω με βασική τη μουσική του και όχι το στυλ του. Θεωρώ μέτρια όμως την εκτέλεση του κονσέρτου σαν σύνολο όπου ορχήστρα και σολίστας λειτουργούσαν αυτόνομα. Τα κύρια θέματα του έργου που εναλλασσόντουσαν μεταξύ τους είχαν τελείως διαφορετική προσσέγγιση μουσικά από τον έναν και από τον άλλον.
 
Πέμπτη βράδυ στο Μέγαρο. Συμφωνική Λονδίνου με Βαλέρυ Γκιοργκίεφ. 4η Μάλερ με μια μέτζο που δε γνωρίζω τ' όνομα της. Η καλύτερη ζωντανή ερμηνεία του Μάλερ που έχω παρακολουθήσει ποτέ! :worshippy: Και έχω παρακολουθήσει πολλές... :rolleyes:

Ο Καβάκος στο κονσέρτο του Σιμπέλιους που προηγήθηκε δε με ενθουσίασε. Ίσως φταίει πως καθόμουν στη δεύτερη σειρά και μπορούσα ν' ακούσω και το παραμικρό ολίσθημα του βιολιού. Μου φάνηκε ασταθής, με αναιμικό ήχο και με ολισθήματα στη μουσική του άρθρωση. Παρ' όλα αυτά ήταν λυρικός και εκφραστικός.
 
Re: Απάντηση: Re: Just been in concert.....

Ποιά εργένικη ρέ σύ??
Ως και την πεθερά από την Λάρισα φέραμε.:flipout::flipout:

Eγώ πάντως την πεθερά μου(όταν ευτυχήσω) δεν θα την πάω στην 4η που περιγράφει τον παράδεισο, αλλά στην 5η που έχει πένθιμο εμβατήριο :flipout::flipout:

Τον Φλεβάρη έχει 5η στο Μέγαρο με Έλληνα μαέστρο ;). Αλλά δεν προλαβαίνω να παντρευτώ :flipout:
 
Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Just been in concert.....

Eγώ πάντως την πεθερά μου(όταν ευτυχήσω) δεν θα την πάω στην 4η που περιγράφει τον παράδεισο, αλλά στην 5η που έχει πένθιμο εμβατήριο :flipout::flipout:

Τον Φλεβάρη έχει 5η στο Μέγαρο με Έλληνα μαέστρο ;). Αλλά δεν προλαβαίνω να παντρευτώ :flipout:
Nτροπή νέε μου.:smash:
Την έχω δεί με τον μακαρίτη πλέον τον Sinopoli.
Oπως και την 2η με Jansons..

Υ.Γ
Δεν την πήγα πάντως την πεθερά να ακούσει Mahler.Hρθε γιά μπέϊμπυ-σίτινγκ και το εκμεταλλεύτηκα δεόντως..
Πρόταση:Eάν η μέλλουσα πεθερά σου βγεί ´ελαττωματική´να την πάς στην Οβερτούρα 1812 τού Tchaikovsky(ειδικά εάν μάθεις ότι τά κανόνια είναι live...Σίγουρη δουλειά:HTEHETH63::angel: και θά σέ πληρώσει και η Ασφάλεια:flipout::flipout:)
 
Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Just been in concert.....

Nτροπή νέε μου.:smash:
Την έχω δεί με τον μακαρίτη πλέον τον Sinopoli.
Oπως και την 2η με Jansons..

Υ.Γ
Δεν την πήγα πάντως την πεθερά να ακούσει Mahler.Hρθε γιά μπέϊμπυ-σίτινγκ και το εκμεταλλεύτηκα δεόντως..
Πρόταση:Eάν η μέλλουσα πεθερά σου βγεί ´ελαττωματική´να την πάς στην Οβερτούρα 1812 τού Tchaikovsky(ειδικά εάν μάθεις ότι τά κανόνια είναι live...Σίγουρη δουλειά:HTEHETH63::angel: και θά σέ πληρώσει και η Ασφάλεια:flipout::flipout:)

:flipout::flipout:
 
Τρίτη στις 8.30 το βράδυ στην Εθνική Πινακοθήκη, είχε με δωρεάν είσοδο συναυλία για δύο πιάνα, οργανωμένη από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, με τις πιανίστες Τζένια Μανουσάκη και Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου.

Στο πρώτο μέρος έπαιξαν έργα με έργα Πουλένκ (καπρίτσιο), Ντεμπισύ (Lindaraja), Ραχμάνινωφ (1η σουΐτα). Δε γνώριζα κανένα τους, αλλά μου άρεσαν όλα, με αποκορύφωμα τη σουΐτα του Ραχμάνινωφ, με τον οποίο σημειωτέον, δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις. Έχω να ενθουσιαστώ με έργο του από τότε που άκουσα της Etudes Tableaux.

Μετά το διάλειμμα έπαιξαν τη σουΐτα του Περικλή Κούκου από την όπερα του "Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας" και το "χορός" του Χρήστου Παπαγεωργίου.

Το έργο του Περικλή Κούκου ήταν στο γνώριμο ύφος του με τον μεγάλο ρυθμικό πλούτο του, το χιούμορ, τη φρεσκάδα και τις δόσεις λυρισμού όπου χρειάζονταν, συνδυασμένα αρμονικά. Η μουσική του νομίζω πως μπορεί να ακουστεί με ενδιαφέρον και να προσφέρει ικανοποίηση σε κοινό με πολύ διαφορετικά ακούσματα, αποφεύγοντας επιδέξια την παγίδα του τετριμμένου. Η όπερα του Περικλή θα κάνει πρεμιέρα σύντομα στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά.

Το έργο του Χρήστου Παπαγεωργίου - πολύ αγαπητού μου από την τακτική ραδιοφωνική εκπομπή του στο Τρίτο κάθε Σάββατο στις 7 - ήταν ένα κολάζ χορών, που όπως λέει ο ίδιος "...μέσα του ανακαλούσαν την αίσθηση της ελληνικότητας: ταξίμια, ο ήχος του μπαγλαμά, ηπειρώτικα, μπάλλοι, ζεϊμπέκικα, καλαματιανοί, πυρρίχιοι".

Οι πιανίστες έπαιξαν όμορφα, δυναμικά και με κέφι, μπροστά σε πολυάριθμο σχετικά κοινό - επιστρατεύσαμε τις καρέκλες του αιθρίου γιατί αυτές που είχαν τοποθετηθεί είχαν καταληφθεί από νωρίς - και τους το ανταποδώσαμε με ζεστό χειροκρότημα.

Ζεστή και επικοινωνιακή ήταν - ως συνήθως - και η διευθύντρια της Πινακοθήκης, η οποία στο διάλειμμα μας παρουσίασε σύντομα και τα εκθέματα των πινάκων και γλυπτών της έκθεσης των ελλήνων νεώτερων καλλιτεχνών που εμπνεύστηκαν από την αρχαία ελληνική Τέχνη, που εκτίθεντο στην αίθουσα της συναυλίας.

Μια όμορφη βραδιά για την οποία νιώθω υπόχρεος απέναντι στις σολίστ, την ΚΟΑ και την Εθνική Πινακοθήκη.
 
Ωραία πράγματα... τέτοιες εκδηλώσεις δεν τις καλύπτει κανένα τηλεοπτικό κανάλι τουλάχιστον όσοι δε μπόρεσαν να παρευρεθούν να απολαύσουν την τέχνη.... μόνο με τα dvd των Ζ...πουλων και λοιπών ασχολούνται.
 
Re: Απάντηση: Just been in concert.....

μου άρεσαν όλα, με αποκορύφωμα τη σουΐτα του Ραχμάνινωφ, με τον οποίο σημειωτέον, δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις. Έχω να ενθουσιαστώ με έργο του από τότε που άκουσα της Etudes Tableaux.

Χαίρομαι που σ ακούω γιατί οι πορείες μας ήταν παράλληλες: για πολλά χρόνια θεωρούσα τον Ραχμάνινοφ έναν ανούσιο, επιδειξία κοσμοπολίτη τσιρκολάνο, κατηγορία "look mama! no hands!". Η δημοτικότητα που απολάμβαναν τα 2 κονσέρτα για πιάνο (2ο & 3ο) με απέτρεπε να ασχοληθώ μαζί του πιο σοβαρά. Τον θεωρούσα αυτό που λέει -άδικα- ο Brendel για τα Λυρικά Κομάτια του Grieg: "μουσική για υπηρέτριες".:blink:
Ολα αυτά μέχρι τη στιγμή που αγόρασα το Music For 2 Pianos σε τιμή ευκαιρίας (Double Decca) με τους Ashkenazy & Previn: και οι 2 σουίτες είναι υπέροχες όπως επίσης και οι Συμφωνικοί χοροί op. 45 στην εκδοχή για 2 πιάνα. H Ρώσικη Ραψωδία μου άρεσε αλλά μετά, οι Παραλλαγές Corelli op.42 "με έστειλαν" κανονικά. Το άλμπουμ περιέχει σαν συμπλήρωμα και ένα απάνθισμα από τις Etudes Tableaux.
Τα περισσότερα, μπορεί ίσως να τα βρεί κάποιος σε καλύτερες εκτελέσεις: τις Corelli με τον Πλετνιόφ, τις Etudes-Tableaux με τον Ρίχτερ, τους Συμφωνικούς Χορούς με τους Argerich/Rabinovitch (συζητήσιμο).
Αλλά το άλμπουμ της Decca είναι εξαιρετικό σαν πρώτη γνωριμία, όπως και νά'χει.

41D51SHEFNL._SS500_.jpg
 
Μαγευτική βραδυά χτες το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Η καλύτερη ορχήστρα δωματίου του κόσμου, η Camerata Salzburg, υπό την διεύθυνση του νέου καλλιτεχνικού της διευθυντή Λεωνίδα Καβάκου στην Συμφωνία αρ 36 του Μότσαρτ, την Συμφωνία αρ. 104 του Χάυντν και την αρ. 3 "Σκωτσέζικη" του Μέντελσον.
Μου έκαναν εντύπωση:
Ο μικρός μέσος όρος ηλικίας των μουσικών (γύρω στα 35-40).
Στα βιολιά είδα για πρώτη φορά μαύρη βιολονίστρια σε ευρωπαική ορχήστρα.
Ο Καβάκος φαίνεται ότι εκτός από μεγάλος σολίστας εξελίσσεται και σε εξαιρετικό αρχιμουσικό. Άμα το έχεις μέσα σου...
Το κέφι και η ζωντάνια των μουσικών που ερμήνευαν με απίστευτο πάθος και ώρες ώρες χόρευαν πάνω στα καθίσματά τους.
Η αφοσίωση στον αρχιμουσικό τους.
Η απίστευτη διαβάθμιση δυναμικών της ορχήστρας που άλλοτε μας ταξίδευε σαν ανάλαφρη γολέττα στον Μότσαρτ και άλλοτε εξαπέλυε πάνω μας την δύναμη πυρός του ...θωρηκτού Μιζούρι!
Όσοι τυχεροί πάτε απόψε και αύριο στο Μέγαρο της Αθήνας (με το ίδιο πρόγραμμα) προσέξτε το μεσαίο από τα κοντραμπάσα...;)