Αυτό πάλι που κάποιοι δε γουστάρουν το έντεχνο δεν το καταλαβαίνω.
Στην πραγματικότητα το "εντεχνο" είναι ένας ανεπαρκής ορισμός. Μία σύμβαση. Για να βάλουμε μία σειρά καλλιτέχνες και μουσικά έργα κάτω από την ίδια στέγη.
Έτσι. Για τη διευκόλυνση μας. Τίποτε παραπάνω.
Αυτό δηλαδή το κομμάτι πως θα το χαρακτηρίσουμε; Άτεχνο;
[VIDEO]
Ένας ορισμός. Ανεπαρκής, αλλά τους χρειαζόμαστε τους ορισμούς. Και γιατί να ανήκει στην κλασσική μουσική ή 7η Συμφωνία του Σοστακόβιτς (του Λένινγκράντ) και δεν είναι κλασσική μουσική αυτό;
[VIDEO]
Κάποια κομμάτια μας μιλάνε κι' εμείς τ' ακούμε και τα νοιώθουμε. Τόσο απλά.
Κι' ακόμα: Μας μιλούν σήμερα και δε νοιώθουμε τίποτα. Και μετά από χρόνια που κάτι έχει αλλάξει μέσα μας, αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι έλεγαν, αλλά εμείς δε θέλαμε ν' ακούσουμε.
Όταν πρωτοβγήκε, δεν άντεχα τη Donna Summer. Και απεχθανόμουν τη ντίσκο γενικώς. Ρυθμός ντουπ-ντουπ, 4/4, 125 μετρα το λεπτό. Χωρίς εξαιρέσεις. Σήμερα καταλαβαίνω πως ήταν κάτι πολύ περισσότερο.
[VIDEO]
Δεν υπάρχουν σύνορα. Δεν υπάρχουν τείχη στην καλλιτεχνική δημιουργία. Υπάρχει η αλήθεια και η γνησιότητα, όταν είναι εκεί, του δημιουργού που προσπαθεί να εκφραστεί.
Εμείς μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη τις προκαταλήψεις μας και να επικοινωνήσουμε με αυτή την αλήθεια;