Κάποιες σκέψεις σε τούτο τον κόσμο,που μπορεί στο πέρασμα των χρόνων να αποδειχθούν απόλυτα καθοριστικές γιά την ζωή και των ίδιων των παιδιών μας, πολλές φορές στην αρχή, μοιάζουν σαν τα ανώριμα φρούτα, που αν τα βάλεις στο στόμα σου δεν υπάρχει περίπτωση να γευτείς ούτε στο ελάχιστο, απο την πανδαισία γεύσης που μπορούν να σου προσφέρουν όταν ωριμάσουν.........
......κάπως έτσι αρχίζει να γίνεται και με εμάς.Τα φρούτα που μας αρέσουν φαίνεται να τα ανακαλύψαμε στο δάσος έστω και τώρα,και λέμε να τα σκαλίσουμε και να τα ποτίσουμε σωστά, γιά να μπορέσουν και αυτά κάποτε με την σειρά τους να ωριμάσουν και να μας χαρίσουν αυτο που μας υπόσχονται.
Βεβαίως σε όλη αυτη την διαδικασία χρειάζονται αρκετές θυσίες απο εμάς... κόπος, υπομονή,αντοχή,οικονομίες, έξοδα, υποχρεώσεις, μα πάνω απο όλα αγάπη και κατανόηση για τον μεγάλο στόχο, για την μεγάλη κατάκτηση!!!!
Προσωπικά παιδί της επαρχίας μέχρι σχεδόν τα 20 χρόνια μου,ανέβηκα και εγω στην Αθήνα, όπως έκαναν τότε σχεδόν όλοι οι νέοι για να σπουδάσω.Βεβαίως κατόπιν ανακάλυψα ότι στην ουσία δεν ήταν αυτός ο λόγος.Ηταν ότι έπρεπε και εγω να ζήσω κάπως αλλοιώς, γιατί τα πράγματα στην ύπαιθρο εκείνη την εποχή δεν ήταν και τόσο ρόδινα,γιατί στο πατρικό μου σπίτι είχαμε αρχίσει να μαζευόμαστε πολλοί, γιατί δεν είχα τον δικό μου χώρο, γιατί τα οικονομικά της οικογένειας δεν μου επέτρεπαν έστω και τις παραμικρές πολυτέλειες και έπρεπε να βρω δουλειά, γιατί η αδελφή μου(στο αίμα και στην καρδιά..)είχε ήδη φύγει για την πρωτεύουσα, και γιά ακόμη τόσα άλα γιατί....
Πράγματι έτσι και έγινε.Εγω ο όχι και το καλύτερο υπόδειγμα μαθητή, κάθισα και ξεσκίστηκα στο διάβασμα για έναν χρόνο ,προκειμένου να περάσω σε κάποια σχολή της Αθήνας..και πέρασα.
Ξάφνου ένοιωσα ότι όλοι οι δρόμοι ανοίγονται διάπλατα μπροστά μου και ξεχύθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μετά τον πρώτο χρόνο άρχισαν οι μεγάλες δυσκολίες, που όμως δεν στάθηκαν εμπόδιο σε εμένα.Το χαρτζιλίκι του μπαμπά και της μαμάς σταμάτησε γιατί αδυνατούσαν έστω και γιά το ελάχιστο, το νοιάξιμό τους όμως για εμένα συνεχώς μεγάλωνε και αυτο με έκανε να τους αγαπώ όλο και πιό πολύ ,μέχρι την στιγμή που τους έχασα απο αυτη την ζωή γιά πάντα. Ομως εγω απέναντι σε όλλες αυτες τις δυσκολίες, μπορεί να λύγισα κάποιες στιγμές, μπορεί να δοκιμάστηκα περισσότερο απο όσο θα έπρεπε ίσως, πάντως δεν λύγισα.Τα έβγαλα πέρα δόξα το Θεό καλά και μετά απο σχεδόν 20 χρόνια ζωής στην πρωτεύουσα κέρδισα δυό μεγάλ πράγματα.Την γυναίκα που σήμερα έχω δίπλα μου και την δουλειά μου.....τελικά άξιζε τον κόπο.
Σήμερα λοιπόν και μετά απο 10+μετακομίσεις σχεδόν στην μισή Αττική κάνω τον απολογισμό μου...........
Η γυναίκα που έχω αγαπήσει περισσότερο στην ζωή ,δίπλα μου......
Η ανάγκη για οικογένεια μεγαλύτερη και στους δυό μας.....
Η δουλειά που κατέκτησα χωρίς να υποχρεωθώ ποτέ σε κανένα, ακόμη κρατεί.
Η αδελφή μου περισσότερο κοντά μου απο ποτέ......
Οι φίλοι που απέμειναν και απέμεινα δίπλα τους, μετρημένοι στα δάχτυλα....
Οι άνθρωποι που με έφεραν σε αυτο τον κόσμο και τους ευχαριστώ για αυτό, κάτω απο τη γή.....
Τα υλικά αγαθά που απέκτησα αυτά τα χρόνια εδω, πολλά για τα κυβικά μου και μου φτάνουν.....
Το σπίτι που μεγάλωσα στην επαρχία, παρά του ότι μόλις 50 λεπτά απο την δουλειά μου, παρά του ότι το έχουμε φροντίσει όσο μπορούμε μαζί με την αδελφή μου είναι εδω και δύο χρόνια άδειο μα μοιάζει σαν να'χει φωνή που μας καλεί εκεί.....είναι τόσο όμορφα όμως....
Η γυναίκα μου, πλέον αν και παιδί της πρωτεύουσας μου σφίγγει το χέρι και μου ζητά με την σειρά της , την νέα αρχή.Μάλιστα αρνείται δουλειές για να κάνουμε αυτο το βήμα.Δεν μας νοιάζουν πλέον οι καριέρες δουλειάς, αλά ζωής.Λές και ξαφνικά κάτι έγινε, λές και κάποιες άσχημες καταστάσεις των τελευταίων καιρών με την σπιτονοικοκυρά του σπιτιού που τώρα νοικιάζουμε, και κάποιων άλλων γεγονότων έγιναν για να μας ξυπνήσουν.
Δεν θέλουμε να ξεσπιτώσουμε κανέναν για να πάρουμε την θέση του εκεί που ζει και που με κόπο απέκτησε,αν και θα μπορούσαμε εύκολα να το κάνουμε μιά και υπάρχει η πρόταση, αλά στην τελική δεν θέλουμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας σε ένα διαμέρισμα με μετρημένα τετραγωνικά μπαλκονιών να παίζει μεθαύριο το παιδί μας,και ας μη το πληρώνουμε, αφού μπορούμε να το αποφύγουμε.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μάθαμε εδω στο μικρό σπίτι στο Πικέρμι(κυρίως η Αννα..) να ζούμε άνετα με την φύση και εμάς τους δυό.Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε ερημίτες, αλά δεν μας νοιάζει και εαν γίνουμε!!!!
Η δουλειά μου μου δίνει την δυνατότητα μετά απο 18 χρόνια εκεί, να μην είμαι καθημερινά απαράιτητα εκεί και ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι εδω που με ευχαρίστηση μπορούν να με φιλοξενήσουν όσο και ώποτε θέλω.Το σπίτι στο χωριό απέχει απο την εργασία μου 50 περίπου λεπτά, και είμαι διατεθιμένος να κάνω αυτη την διαδρομή ακόμη και καθημερινά, προκειμένου να ανσάνω.
Κουράστηκα την καταβόθρα του ενοικίου τόσα χρόνια τώρα και εαν συνεχίσουμε έτσι ο απολογισμός που θα γίνει αναπόφευκτα μετά απο λίγα χρόναι θα είναι τραγικά άσχημος γιά εμάς
Δεν έχω λόγο αγοράς σπιτιού 200 και 300 χιλιάδω ευρώ εδω, απο την στιγμή που το ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ είναι κοντά μου, είναι ο τόπος που αγαπώ και ήδη έχω επενδύσει πολλά χρήματα μέχρι τώρα.Με τα μισά των ποσώ που ανέφερα πριν και ακόμη λιγότερα , ο παραδεισένιος κινηματογράφος εκεί γίνεται και παράδεισος ψυχής και βεβαίως υπάρχει και το θετικό ότι η Αννα, δεν έχει ακόμη επαγγελματική δέσμευση εδω......
Κάποιο φίλοι του club έχουν επισκευτεί την εκεί περιοχή και γνωρίζουν καλύτερα αυτη την στιγμή διαβάζοντας, περι τίνος πρόκειται......
Αποφάσησα να μοιραστώ μαζί σας αυτές μας τις αποφάσεις, γιατί σας νοιώθω πολύ κοντά μας.Δεν το κάνω για να εξαρτηθούν οι αποφάσεις μας απο εσάς.Αυτες ήδη πάρθηκαν και μέχρι τα τέλη αυτης της χρονιάς ήδη θα έχουμε φύγει.Το κάνω γιατί υπάρχει μιά αόριστη εσωτερικά ανάγκη να σας τα πω και δεν το πολυψάχνω γιατί.
Σας ευχαριστώ πολύ που καταφέρατε να διαβάσετε αυτο το μακρινάρι ως εδω και θα χαρώ πολύ να σας διαβάσω....
-------------------------------------------------
Στην κατηγορία Enents , μπορείτε να βρείτε foto του εξωτρεικού χώρου εκεί στο θέμα ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Υ.Γ.......έχω κάτι καλυβάκια εκεί στο χωριό που νομίζω ότι έχουν τις προυποθέσεις να τα ρίξουν άνετότατα στο panic room του Τάσου!!!!:music-smiley-006:
......κάπως έτσι αρχίζει να γίνεται και με εμάς.Τα φρούτα που μας αρέσουν φαίνεται να τα ανακαλύψαμε στο δάσος έστω και τώρα,και λέμε να τα σκαλίσουμε και να τα ποτίσουμε σωστά, γιά να μπορέσουν και αυτά κάποτε με την σειρά τους να ωριμάσουν και να μας χαρίσουν αυτο που μας υπόσχονται.
Βεβαίως σε όλη αυτη την διαδικασία χρειάζονται αρκετές θυσίες απο εμάς... κόπος, υπομονή,αντοχή,οικονομίες, έξοδα, υποχρεώσεις, μα πάνω απο όλα αγάπη και κατανόηση για τον μεγάλο στόχο, για την μεγάλη κατάκτηση!!!!
Προσωπικά παιδί της επαρχίας μέχρι σχεδόν τα 20 χρόνια μου,ανέβηκα και εγω στην Αθήνα, όπως έκαναν τότε σχεδόν όλοι οι νέοι για να σπουδάσω.Βεβαίως κατόπιν ανακάλυψα ότι στην ουσία δεν ήταν αυτός ο λόγος.Ηταν ότι έπρεπε και εγω να ζήσω κάπως αλλοιώς, γιατί τα πράγματα στην ύπαιθρο εκείνη την εποχή δεν ήταν και τόσο ρόδινα,γιατί στο πατρικό μου σπίτι είχαμε αρχίσει να μαζευόμαστε πολλοί, γιατί δεν είχα τον δικό μου χώρο, γιατί τα οικονομικά της οικογένειας δεν μου επέτρεπαν έστω και τις παραμικρές πολυτέλειες και έπρεπε να βρω δουλειά, γιατί η αδελφή μου(στο αίμα και στην καρδιά..)είχε ήδη φύγει για την πρωτεύουσα, και γιά ακόμη τόσα άλα γιατί....
Πράγματι έτσι και έγινε.Εγω ο όχι και το καλύτερο υπόδειγμα μαθητή, κάθισα και ξεσκίστηκα στο διάβασμα για έναν χρόνο ,προκειμένου να περάσω σε κάποια σχολή της Αθήνας..και πέρασα.
Ξάφνου ένοιωσα ότι όλοι οι δρόμοι ανοίγονται διάπλατα μπροστά μου και ξεχύθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μετά τον πρώτο χρόνο άρχισαν οι μεγάλες δυσκολίες, που όμως δεν στάθηκαν εμπόδιο σε εμένα.Το χαρτζιλίκι του μπαμπά και της μαμάς σταμάτησε γιατί αδυνατούσαν έστω και γιά το ελάχιστο, το νοιάξιμό τους όμως για εμένα συνεχώς μεγάλωνε και αυτο με έκανε να τους αγαπώ όλο και πιό πολύ ,μέχρι την στιγμή που τους έχασα απο αυτη την ζωή γιά πάντα. Ομως εγω απέναντι σε όλλες αυτες τις δυσκολίες, μπορεί να λύγισα κάποιες στιγμές, μπορεί να δοκιμάστηκα περισσότερο απο όσο θα έπρεπε ίσως, πάντως δεν λύγισα.Τα έβγαλα πέρα δόξα το Θεό καλά και μετά απο σχεδόν 20 χρόνια ζωής στην πρωτεύουσα κέρδισα δυό μεγάλ πράγματα.Την γυναίκα που σήμερα έχω δίπλα μου και την δουλειά μου.....τελικά άξιζε τον κόπο.
Σήμερα λοιπόν και μετά απο 10+μετακομίσεις σχεδόν στην μισή Αττική κάνω τον απολογισμό μου...........
Η γυναίκα που έχω αγαπήσει περισσότερο στην ζωή ,δίπλα μου......
Η ανάγκη για οικογένεια μεγαλύτερη και στους δυό μας.....
Η δουλειά που κατέκτησα χωρίς να υποχρεωθώ ποτέ σε κανένα, ακόμη κρατεί.
Η αδελφή μου περισσότερο κοντά μου απο ποτέ......
Οι φίλοι που απέμειναν και απέμεινα δίπλα τους, μετρημένοι στα δάχτυλα....
Οι άνθρωποι που με έφεραν σε αυτο τον κόσμο και τους ευχαριστώ για αυτό, κάτω απο τη γή.....
Τα υλικά αγαθά που απέκτησα αυτά τα χρόνια εδω, πολλά για τα κυβικά μου και μου φτάνουν.....
Το σπίτι που μεγάλωσα στην επαρχία, παρά του ότι μόλις 50 λεπτά απο την δουλειά μου, παρά του ότι το έχουμε φροντίσει όσο μπορούμε μαζί με την αδελφή μου είναι εδω και δύο χρόνια άδειο μα μοιάζει σαν να'χει φωνή που μας καλεί εκεί.....είναι τόσο όμορφα όμως....
Η γυναίκα μου, πλέον αν και παιδί της πρωτεύουσας μου σφίγγει το χέρι και μου ζητά με την σειρά της , την νέα αρχή.Μάλιστα αρνείται δουλειές για να κάνουμε αυτο το βήμα.Δεν μας νοιάζουν πλέον οι καριέρες δουλειάς, αλά ζωής.Λές και ξαφνικά κάτι έγινε, λές και κάποιες άσχημες καταστάσεις των τελευταίων καιρών με την σπιτονοικοκυρά του σπιτιού που τώρα νοικιάζουμε, και κάποιων άλλων γεγονότων έγιναν για να μας ξυπνήσουν.
Δεν θέλουμε να ξεσπιτώσουμε κανέναν για να πάρουμε την θέση του εκεί που ζει και που με κόπο απέκτησε,αν και θα μπορούσαμε εύκολα να το κάνουμε μιά και υπάρχει η πρόταση, αλά στην τελική δεν θέλουμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας σε ένα διαμέρισμα με μετρημένα τετραγωνικά μπαλκονιών να παίζει μεθαύριο το παιδί μας,και ας μη το πληρώνουμε, αφού μπορούμε να το αποφύγουμε.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μάθαμε εδω στο μικρό σπίτι στο Πικέρμι(κυρίως η Αννα..) να ζούμε άνετα με την φύση και εμάς τους δυό.Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε ερημίτες, αλά δεν μας νοιάζει και εαν γίνουμε!!!!
Η δουλειά μου μου δίνει την δυνατότητα μετά απο 18 χρόνια εκεί, να μην είμαι καθημερινά απαράιτητα εκεί και ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι εδω που με ευχαρίστηση μπορούν να με φιλοξενήσουν όσο και ώποτε θέλω.Το σπίτι στο χωριό απέχει απο την εργασία μου 50 περίπου λεπτά, και είμαι διατεθιμένος να κάνω αυτη την διαδρομή ακόμη και καθημερινά, προκειμένου να ανσάνω.
Κουράστηκα την καταβόθρα του ενοικίου τόσα χρόνια τώρα και εαν συνεχίσουμε έτσι ο απολογισμός που θα γίνει αναπόφευκτα μετά απο λίγα χρόναι θα είναι τραγικά άσχημος γιά εμάς
Δεν έχω λόγο αγοράς σπιτιού 200 και 300 χιλιάδω ευρώ εδω, απο την στιγμή που το ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ είναι κοντά μου, είναι ο τόπος που αγαπώ και ήδη έχω επενδύσει πολλά χρήματα μέχρι τώρα.Με τα μισά των ποσώ που ανέφερα πριν και ακόμη λιγότερα , ο παραδεισένιος κινηματογράφος εκεί γίνεται και παράδεισος ψυχής και βεβαίως υπάρχει και το θετικό ότι η Αννα, δεν έχει ακόμη επαγγελματική δέσμευση εδω......
Κάποιο φίλοι του club έχουν επισκευτεί την εκεί περιοχή και γνωρίζουν καλύτερα αυτη την στιγμή διαβάζοντας, περι τίνος πρόκειται......
Αποφάσησα να μοιραστώ μαζί σας αυτές μας τις αποφάσεις, γιατί σας νοιώθω πολύ κοντά μας.Δεν το κάνω για να εξαρτηθούν οι αποφάσεις μας απο εσάς.Αυτες ήδη πάρθηκαν και μέχρι τα τέλη αυτης της χρονιάς ήδη θα έχουμε φύγει.Το κάνω γιατί υπάρχει μιά αόριστη εσωτερικά ανάγκη να σας τα πω και δεν το πολυψάχνω γιατί.
Σας ευχαριστώ πολύ που καταφέρατε να διαβάσετε αυτο το μακρινάρι ως εδω και θα χαρώ πολύ να σας διαβάσω....
-------------------------------------------------
Στην κατηγορία Enents , μπορείτε να βρείτε foto του εξωτρεικού χώρου εκεί στο θέμα ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Υ.Γ.......έχω κάτι καλυβάκια εκεί στο χωριό που νομίζω ότι έχουν τις προυποθέσεις να τα ρίξουν άνετότατα στο panic room του Τάσου!!!!:music-smiley-006:
,