Εγώ τώρα τι να πω…Δεν ξέρω αν είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής αυτής σας της απόφασης.
Ξέρω μόνο πως όταν η καρδιά κτυπά…και ο νους έχει αρχίσει ήδη το ταξίδι, το μόνο που μένει είναι να παίρνεις το στρατί κατά κει που ονειρεύεσαι χρόνια τώρα.
Και γνωρίζω το όνειρο σου αυτό…που απλά μέχρι σήμερα του έδινες αναβολή. Ένα όνειρο που η προέκτασή του άγγιξε και την Αννούλα, κατάφερε να την προσελκύσει, να δημιουργήσει εικόνες…να θελήσει να το διαβεί μαζί σου.
Η απόσταση…μηδαμινή θα τολμούσα να πω, η σύγκριση του τόπου μάλλον άστοχη θα ήταν.
Κανένας τόπος δεν μπορεί να έχει την γεύση, την οσμή, τις θύμησες από το μικρό Σινεμά ο Παράδεισος.
Ο τόπος που έκανες τα πρώτα σου βήματα, τα πρώτα σκιρτήματα σου, τις αγωνίες, το πρώτο σου σινεμά, τα πρώτα μουσικά ακούσματα…δεν μπορεί παρά να σε καλοδεχτεί, και την Άννα μας, να την αγαλλιάσει. Οι άνθρωποι ίδιοι…σας αναμένουν στο άκουσμα του ερχομού σας, και το χαμόγελο απλόχερα πλατύ, η αγκαλιά τους ορθάνοιχτή.
Οι λύπες και οι χαρές δεν θα λείψουν, ο ορίζοντάς σου όμως θα είναι πιο ανοικτός, τον αγέρα δεν θα τον δανείζεσαι.
Για την ηρεμία, το γέλιο και παιχνίδι των παιδιών σου, δεν θα πρέπει να απολογείσαι.
Ίσως όλα αυτά που διαβάζεις να φανούν πολύ ονειρικά…όμως εσύ και εγώ γνωρίζουμε καλά ότι αυτός ο τόπος είναι ο τόπος που αφήσαμε με πόνο…και πάντα εκεί γυρνάμε. Και όταν αυτό συμβαίνει όλα τα υπόλοιπα υποτονούν…φαίνονται τόσο μα τόσο… μακρινά…σα να μην υπάρχει συνέχεια της γης…η αρχή της και το τέλος της…
Η γειτονιά σου… που περπάτησαν και μάγεψε ακόμη και τα ανίψια σου, το πρώτο τους σινεμά μαζί σου, η ορθοπεταλιά στη ρότα της ζωή τους…να είστε και οι δύο σας σίγουροι ότι εκεί σιμά σας θα είναι…
…..γιατί δεν γίνεται να απαρνηθείς την καρδιά σου…
Μην το ξεχνάς.
