Να μην ξανακούσω κουβέντα για την υποτιθέμενη κόντρα CD - βινυλίου

Η ιστορία παίδες είναι πάρα πολύ απλή:

Την 10ετία του '80 όταν είχε βγει το CD οι φωνογραφικές εταιρίες έπεισαν τους πάντες ότι το CD ήταν πολύ καλύτερο από το βινύλιο και έβαλαν όλον τον κόσμο να πετάξει τα πικάπ και τα βινύλιά του και να ξαναγοράσει όλη την δισκοθήκη του σε CD. ΧΟΝΤΡΗ ΚΟΝΟΜΑ αυτή για τις εταιρίες.
Και φυσικά ακούγονταν πολύ καλύτερα τα CD τότε (που ήταν και σωστά γραμμένα) από τα βινύλια εκείνης της εποχής. Και ποιός δεν θυμάται εκείνα τα άθλια βινύλια πάχους τσιγαρόχαρτου που ζύγιζαν μόλις 80gr και λύγιζαν όταν πήγαινες να τα βγάλεις από το πικάπ. Οι δίσκοι φτιάχνονταν από χιλοανακυκλωμένο (μαζί με τις ετικέτες) βινύλιο χειρίστης ποιότητας, οι μήτρες αντί να κόβουν 1000 αντίτυπα και μετά να αντικαθίστανται, έκοβαν όλη την παραγωγή πάνω από 10.000 αντίτυπα με την ίδια μήτρα. Η παραγωγή ολοκληρώνονταν μέσα σε ένα βράδυ, με αποτέλεσμα να βγάζουν ζεστό το βινύλιο από την μήτρα πριν ακόμα προλάβει να κρυώσει με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τριχίδια μέσα στα αυλάκια (καθώς ξεκολλούσε το ζεστό ακόμα βινύλιο) τα οποία έξυναν την βελόνα και τα αυτιά μας.

Εκείνη όμως την εποχή που το CD ήταν ακόμη "διαστημική τεχνολογία" δεν μπορούσαν να φανταστούν οι εταιρίες ότι θα ήταν δυνατόν μια ημέρα να αντιγράφεται ως έχει και πολύ περισσότερο να κατεβαίνει και από το internet!!! Εξ' άλλου δεν υπήρχε και internet τότε!

Ετσι φτάσαμε στην σημερινή εποχή όπου οι φωνογραφικές εταιρίες έχουν συνειδητοποιήσει ότι χάνουν δισεκατομμύρια από την αντιγραφή των CD και την παράνομη διακίνηση μέσω internet. Ετσι ξαναθυμήθηκαν το βινύλιο το οποίο το είχαν ρίξει εις το πυρ το εξώτερον και έχει ένα μοναδικό πλεονέκτημα: Δεν αντιγράφεται! Πρέπει λοιπόν τώρα να πείσουμε τον κόσμο να ξαναγοράσει τα βινύλια που είχε πετάξει και να πετάξει τώρα τα CD!!! Δεύτερη ΧΟΝΤΡΗ ΚΟΝΟΜΑ για τις εταιρίες!

Πώς θα γίνει αυτό;

Πολύ απλά: Κάνουμε άθλιες χιλιοκλιπαρισμένες εγγραφές στα CD πού να μην ακούγονται! Μετά βγάζουμε το ίδιο album σε βινύλιο με άριστη εγγραφή! Οποιος το ακούσει θα καταλάβει αμέσως την διαφορά! Θα χάψει το παραμύθι ότι φταίει το CD (και όχι η άθλια εγγραφή που έχουμε κάνει) και θα αγοράζει πλέον ξανά μόνο βινύλια!

Γιατί το λέω αυτό; Είχα αναφερθεί στο παρελθόν σε δύο CDs των Gotan Project που δεν ακούγονταν από το κλιπάρισμα και την άθλια εγγραφή. Τα δύο αυτά albums μπορείτε να τα αγοράσετε σήμερα σε βινύλιο από το Metropolis με άριστη εγγραφή! Θα ακούσετε αμέσως την διαφορά σε σχέση με το CD. Θα φάτε το παραμύθι ότι φταίει δήθεν το μέσο για αυτή την κατάσταση και έτσι θα πληρώνετε χωρίς δεύτερη κουβέντα τα 35 για να ξαναγοράσετε σε βινύλιο κάθε κλιπαρισμένο CD που σάς είχαν πουλήσει τα προηγούμενα χρόνια!

Με τις υγείες σας!
 
Χμμμμ, τα είπες σχεδόν όλα φίλε! Ασχέτως άν κατά την γνώμη μου το βινύλιο
υπερέχει, είναι γεγονός ότι τα συνήθη CD δισκάκια ευρείας παραγωγής, τις
περισσότερες φορές έχουν απαράδεκτη ποιότητα ηχογράφησης τα τελευταία
χρόνια και με την παρουσία πολλών αλγορίθμων προστασίας κατά της
αντιγραφής, μάλλον τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα ως προς την
ποιότητα του αποθηκευμένου υλικού στο ''Ασημένιο δισκάκι''!
 
Φίλε Komhst τα έχω ξαναπεί αλλά θα πρέπει να τα ξαναπώ.
Η ιστορία με τις audiophile επανεκδόσεις δίσκων βινυλίου [και cd] ΔΕΝ ΈΧΕΙ καμία απολύτως σχέση με τις μεγάλες εταιρείες, αλλά με μικρές εταιρείες χομπίστων που με το ζόρι βγάζουν τα έξοδά τους.
Δεν ευσταθεί τίποτε από τα όσα λες για το συγκεκριμένο.
Νομίζω ότι είμαι ο πλέον αρμόδιος να σου απαντήσει.Λ.Σ.
 
Απάντηση: Re: Να μην ξανακούσω κουβέντα για την υποτιθέμενη κόντρα CD - βινυλίου

Φίλε Komhst τα έχω ξαναπεί αλλά θα πρέπει να τα ξαναπώ.
Η ιστορία με τις audiophile επανεκδόσεις δίσκων βινυλίου [και cd] ΔΕΝ ΈΧΕΙ καμία απολύτως σχέση με τις μεγάλες εταιρείες, αλλά με μικρές εταιρείες χομπίστων που με το ζόρι βγάζουν τα έξοδά τους.
Δεν ευσταθεί τίποτε από τα όσα λες για το συγκεκριμένο.
Νομίζω ότι είμαι ο πλέον αρμόδιος να σου απαντήσει.Λ.Σ.

Δεν έχεις παρά να πάρεις το Lunatico των Gotan Project (που δεν είναι από μικρή εταιρία χομπιστων) σε CD και σε βινύλιο. Οταν βάλεις να ακούσεις το CD θα φρίξεις. Και αν κάνεις digital extraction θα επιβεβαιώσεις και με τα μάτια σου το χάλι που άκουσαν τα αυτιά σου.
Μην μου πεις ότι το 2008 ξέχασαν να κάνουν σωστές εγγραφές όπως έκαναν στην 10ετία του '80 και εν μέρη του '90 γιατί θα δυσκολευτώ να σε πιστέψω...
 
Re: Απάντηση: Re: Να μην ξανακούσω κουβέντα για την υποτιθέμενη κόντρα CD - βινυλίου

Δεν έχεις παρά να πάρεις το Lunatico των Gotan Project (που δεν είναι από μικρή εταιρία χομπιστων) σε CD και σε βινύλιο. Οταν βάλεις να ακούσεις το CD θα φρίξεις. Και αν κάνεις digital extraction θα επιβεβαιώσεις και με τα μάτια σου το χάλι που άκουσαν τα αυτιά σου.
Μην μου πεις ότι το 2008 ξέχασαν να κάνουν σωστές εγγραφές όπως έκαναν στην 10ετία του '80 και εν μέρη του '90 γιατί θα δυσκολευτώ να σε πιστέψω...
Εγώ μιλάω για τις μικρές εταιρείες χομπιστων που κάνουν audiophlie επανεκδόσεις και όχι για αυτά που λες εσύ. Η άποψή μου ήταν ξεκάθαρη.
Εσύ μίλησες γενικά και τους τσουβάλιασες όλους. Αυτά που λες ΔΕΝ ισχύουν παρά ίσως μόνο σε κάποιες περιπτώσεις όπως αυτή που αναφέρεις, "εταιρειών μη χομπίστων".
Το θέμα της ποιοτικής ή μη ποιοτικής ηχογράφησης δεν έχει να κάνει με την "μνήμη", αλλά με το τί εξυπερετεί τα συμφέροντα των εταιρειών την συγκεκριμένη χρονική περίοδο του "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε" που ζούμε.
Φυσικά να μην αναφερθούμε στην αλλαγή τεχνολογίας κλπ.
Παράδειγμα φωτεινό το ότι υπάρχει ακόμη μνήμη είναι η δουλιά που κάνει πχ η Groove note. Την αναφέρω, γιατί, πέραν κάποιων επανεκδόσεων, βασικά κάνει νέες ηχογραφήσεις. Λ.Σ.
 
Στην ουσια και οι λετε σχεδον το ιδιο πραγμα,απλα ο komhst αναφερεται γενικα και πολυ σωστα,και εσυ Λουκα σε καποιες λιγες εξαιρεσεις που ευτυχως υπαρχουν.Τωρα βεβαια μας δειχνουν και το νεο δολωμα που λεγεται H.D,για να αγορασουμε για μια ακομη φορα τα ιδια εργα
 
Re: Απάντηση: Να μην ξανακούσω κουβέντα για την υποτιθέμενη κόντρα CD - βινυλίου

Στην ουσια και οι λετε σχεδον το ιδιο πραγμα,απλα ο komhst αναφερεται γενικα και πολυ σωστα,και εσυ Λουκα σε καποιες λιγες εξαιρεσεις που ευτυχως υπαρχουν.Τωρα βεβαια μας δειχνουν και το νεο δολωμα που λεγεται H.D,για να αγορασουμε για μια ακομη φορα τα ιδια εργα
Πέτρο δεν λέμε το ίδιο.
Η επανάσταση στην κυκλοφορία δίσκων βινυλίου ξεκίνησε πριν 15 χρόνια και καλά κρατεί. Τώρα αν κάποιοι άλλοι βγάζουν κανένα βινύλιο στη φέξει και στη βρέξει είναι άλλη υπόθεση. Η παραγωγή ποιοτικότατων δίσκων βινυλίου βασικά και σταθερά έχει να κάνει με τις μικρές εταιρείες χομπίστων κυρίως στην Αμερική που όταν τους επιτρεπεται και βγάζουν και παράλληλες εκδόσεις και στα δύο μέσα δεν παρατηρείται καμία διαφορά στην ποιότητα εκτός των + και - του κάθε μέσου. Λ.Σ.
 
Re: Απάντηση: Να μην ξανακούσω κουβέντα για την υποτιθέμενη κόντρα CD - βινυλίου

Η παραγωγή ποιοτικότατων δίσκων βινυλίου βασικά και σταθερά έχει να κάνει με τις μικρές εταιρείες χομπίστων κυρίως στην Αμερική που όταν τους επιτρεπεται και βγάζουν και παράλληλες εκδόσεις και στα δύο μέσα δεν παρατηρείται καμία διαφορά στην ποιότητα εκτός των + και - του κάθε μέσου. Λ.Σ.

Να και μια φορά που συμφωνούμε απόλυτα... -bye-
 
Re: Απάντηση: Να μην ξανακούσω κουβέντα για την υποτιθέμενη κόντρα CD - βινυλίου

Να και μια φορά που συμφωνούμε απόλυτα... -bye-

Καλά, μη χαίρεσαι! Το βινύλιο έχει μόνο +, εκτός αν ζυγίζει από 179 γραμμάρια και κάτω, οπότε έχει μόνο -, σαν το CD ένα πράμα. Αλλά και από 180 και πάνω να ζυγίζει, άμα το έχει φτιάξει επαγγελματίας με τα βρωμόχερά του, ε, δε λέει. :flipout:
 
Το βάρος του δίσκου βινυλίου [όπως και επ' αυτού έχω αρκετά αναφρεθεί]δεν είναι πανάκεια, όσο διαφορά και αν κάνει στο ηχητικό αποτέλεσμα. Ακόμη και η διαφορά 20 ή 50 γραμμαρίων κάνει διαφορά στον ήχο. Αυτή η διαπίστωση κατόπιν πολλών συγκρίσεων.
Η ουσία είναι στο πώς θα έχει γίνει η μεταφορά από την πρωτότυπη ταινία ηχογράφησης, αν φυσικά έχει χρησιμοποιηθεί, τί μηχανήματα θα έχουν χρησιμοποιηθεί, αν θα μεταφερθεί ατόφιο ό,τι είναι ηχογραφημένο στην ταινία και το επίσης πολύ σπουδαίο το ποιος κάνει την μεταφορά και χάραξη της μήτρας από την οποία θα βγούν οι δίσκοι. Αν υπάρχει ποιοτικός έλεγχος.

Μετά έρχεται το βάρος. Γιατί υπάρχει βαρύ βινύλιο καθαρή απάτη που βγαίνει από cd!!! Ναι καλά διαβάζετε cd παρακαλώ!!!
Για όλα αυτά έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Κάποιοι έχουν μικρής διάρκειας μνήμη. Λ.Σ.
 
52XCDRE3-box.jpg

:BXVZCBXZ6:
 
Το βάρος του δίσκου βινυλίου [όπως και επ' αυτού έχω αρκετά αναφρεθεί]δεν είναι πανάκεια, όσο διαφορά και αν κάνει στο ηχητικό αποτέλεσμα. Ακόμη και η διαφορά 20 ή 50 γραμμαρίων κάνει διαφορά στον ήχο. Αυτή η διαπίστωση κατόπιν πολλών συγκρίσεων.
Η ουσία είναι στο πώς θα έχει γίνει η μεταφορά από την πρωτότυπη ταινία ηχογράφησης, αν φυσικά έχει χρησιμοποιηθεί, τί μηχανήματα θα έχουν χρησιμοποιηθεί, αν θα μεταφερθεί ατόφιο ό,τι είναι ηχογραφημένο στην ταινία και το επίσης πολύ σπουδαίο το ποιος κάνει την μεταφορά και χάραξη της μήτρας από την οποία θα βγούν οι δίσκοι. Αν υπάρχει ποιοτικός έλεγχος.

Μετά έρχεται το βάρος. Γιατί υπάρχει βαρύ βινύλιο καθαρή απάτη που βγαίνει από cd!!! Ναι καλά διαβάζετε cd παρακαλώ!!!
Για όλα αυτά έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Κάποιοι έχουν μικρής διάρκειας μνήμη. Λ.Σ.

Υπό συγκεκριμένες συνθήκες, το βάρος του δίσκου, δηλαδή το πάχος του, παίζει ρόλο στην τελική ηχητική ποιότητα, αλλά βέβαια αυτό απέχει πάρα πολύ από αυτό το hype των βινυλίων των 180, των 200 γραμμαρίων, και δεν ξέρω τί άλλο. Ένας δίσκος μπορεί κάλλιστα να ζυγίζει ακόμη και 100 γραμμάρια, και να έχει εξαιρετική ποιότητα ήχου, που να εγγίζει το όριο του μέσου, αλλά αυτό ας το συζητήσουμε άλλη φορά.

Όσον αφορά τις προσμίξεις στο υλικό, προσωπικά θα θεωρούσα τεράστιο βήμα προόδου τη μετάβαση της βιομηχανίας από το βινύλιο στο πολυαιθυλένιο, αν ληφθούν υπ' όψιν οι διαφοροποιήσεις που αυτό εισάγει στην παραγωγική διαδικασία. Το βινύλιο - τα έχουμε ξαναπεί - είναι πνευματικό παιδί της Χημείας του μεσοπολέμου, και παντού, σε όλες τις άλλες εφαρμογές του, πλην του φωνογραφικού δίσκου, έχει ήδη αντικατασταθεί εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια. Φυσικά, εάν γίνει αυτό, δεν χρειάζεται να το μάθει ο κόσμος, διότι άντε μετά να πείσεις την ψωνάρα που αγοράζει βινύλια -εμού συμπεριλαμβανομένου :p- ότι από εδώ και 'μπρός δε μιλάμε πια για "βινύλια" αλλά για "πολυαιθυλένια" - και είναι δύσκολη λέξη π' ανάμεμάτη.

Πολύ γέλιο!!! :flipout: :flipout:
 
Σίγουρα το βάρος του δίσκου παίζει κάποιο ρόλο, άλλα το σημαντικότερο είναι
η καθαρότητα του υλικού και η όλη διαδικασία παραγωγής του δίσκου,
προκειμένου να αποδίδει τα δέοντα! Με λίγα λόγια, όπως υπάρχουν αρκετές,
γιά να μην πω πολλές αισχρές παραγωγές σε CD, αντίστοιχα υπάρχουν και σε
βινύλιο! Όταν όμως αναφερόμαστε σε συγκρίσεις μεταξύ των δύο μέσων, δεν
λαμβάνουμε υπόψιν τις κάθε λογίς πατάτες που κυκλοφορούν, καθώς κάτι
τέτοιο δεν τιμά κανένα από τα δύο μέσα.
 
Υπό συγκεκριμένες συνθήκες, το βάρος του δίσκου, δηλαδή το πάχος του, παίζει ρόλο στην τελική ηχητική ποιότητα, αλλά βέβαια αυτό απέχει πάρα πολύ από αυτό το hype των βινυλίων των 180, των 200 γραμμαρίων, και δεν ξέρω τί άλλο. Ένας δίσκος μπορεί κάλλιστα να ζυγίζει ακόμη και 100 γραμμάρια, και να έχει εξαιρετική ποιότητα ήχου, που να εγγίζει το όριο του μέσου, αλλά αυτό ας το συζητήσουμε άλλη φορά.

Όσον αφορά τις προσμίξεις στο υλικό, προσωπικά θα θεωρούσα τεράστιο βήμα προόδου τη μετάβαση της βιομηχανίας από το βινύλιο στο πολυαιθυλένιο, αν ληφθούν υπ' όψιν οι διαφοροποιήσεις που αυτό εισάγει στην παραγωγική διαδικασία. Το βινύλιο - τα έχουμε ξαναπεί - είναι πνευματικό παιδί της Χημείας του μεσοπολέμου, και παντού, σε όλες τις άλλες εφαρμογές του, πλην του φωνογραφικού δίσκου, έχει ήδη αντικατασταθεί εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια. Φυσικά, εάν γίνει αυτό, δεν χρειάζεται να το μάθει ο κόσμος, διότι άντε μετά να πείσεις την ψωνάρα που αγοράζει βινύλια -εμού συμπεριλαμβανομένου :p- ότι από εδώ και 'μπρός δε μιλάμε πια για "βινύλια" αλλά για "πολυαιθυλένια" - και είναι δύσκολη λέξη π' ανάμεμάτη.

Πολύ γέλιο!!! :flipout: :flipout:
Ένας δίσκος ελαφρύς 100 γρ που αναφέρεις δεν μπορεί να παίζει καλά όσο ένας βαρύτερος. Υπάρχει και είναι εμφανής η διαφορά μεταξύ 180 και 200 γρ. Αν ποτέ έρθεις προς τα εδώ θα σου βάλλω τον ίδιο δίσκο με τα δύο αυτά βαρη και θα δεις τη διαφορά. Όχι μόνο καλύτερα χαμηλά, αλλά μεγαλύτερη αίσθηση του απλώματος της ορχήστρας από εμπρός προς τα πίσω.
Στο RTI έχουν πειραματιστεί με διάφορες συνθέσεις πρώτης ύλης βινυλίου. Έχω κάνει και αυτή τη σύγκριση από δίσκους που τυπώθηκαν από δύο διαφορετικές πρώτες ύλες βινυλίου και εκεί η διαφορά είναι εμφανής. Φυσικά μόνο σε άμεση σύγκριση μεταξύ δύο τέτοιων αντιτύπων. Κατά τα άλλα και οι δυο δίσκοι παίζουν υπέροχα.
Όσο για την άλλη ύλη που λες δεν γνωρίζω αν μπορούν να φτιάξουν δίσκους με καλά αποτελέσματα. Όπως θα ξέρεις μπορούν να τυπώσουν δίσκους ακόμη και σε χαρτί. Ούτε ξέρω αν υπάρχει κάποιος άλλος λόγος.
Το θέμα της πρώτης ύλης αποσχόλησε τον Emil Berliner από το 1930, τον πρόδρομο του στερεοφωνικων ηχογραφήσεων που οι πρωτότυπές του ιδέες έμελλε να υλοποιηθούν αργότερα.
Αν είναι να ακούω καλύτερα την αγαπημένη μου μουσική δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν θα λέγεται βινύλιο, πολυαυθυλένιο, lp ή cd. Λ.Σ.
 
Ένας δίσκος ελαφρύς 100 γρ που αναφέρεις δεν μπορεί να παίζει καλά όσο ένας βαρύτερος. Υπάρχει και είναι εμφανής η διαφορά μεταξύ 180 και 200 γρ.

Είπαμε! Το βάρος δεν είναι κριτήριο ποιότητας, αλλά απότοκο συγκεκριμένων αντικειμενικών απαιτήσεων, αλλά και κατάλοιπο της συνηθείας των μηχανικών, κατά την εποχή της μετάβασης από το φορμά των 78 στροφών στο LP, αναλόγως της περίπτωσης. Άλλη ώρα όμως...
 
Ο Bernie Grundmann της Classic Records έλεγε σε μια συνέντευξη ότι δεν ήταν το βάρος του βινυλίου που είχε σημασία, αλλά το πάχος του. Ο δίσκος πρέπει να έχει αρκετά παχύς ώστε η μήτρα που τυπώνει τα αυλάκια της μιάς πλευράς του δίσκου να μην αλλοιώνει τα αυλάκια της άλλης πλευράς. Ο δημοσιογράφος/reviewer που έπαιρνε τη συνέντευξη φάνηκε δύσπιστος, και ο grundmann του ανέφερε το παράδειγμα ενός δίσκου ποπ μουσικής της RCA απο τη δεκαετία του '70 τόσο λεπτού που με λίγη προσπάθεια μπορούσες να ακούσεις τη μουσική της άλλης πλευράς του δίσκου. Γι ' αυτό και η Classic Records εκδίδει δίσκους σε βινύλιο αρχικά 180 και μετά 200 γρ. αυτό ήταν και το βάρος που είχαν οι πρώτοι στερεοφωνικοί δίσκοι, ενώ οι μονοφωνικοί του '50 ήταν ακόμα πιο βαρείς ( έχω δίσκους της DECCA που ζυγίζουν χαλαρά 250 γρ.)
 
Είπαμε! Το βάρος δεν είναι κριτήριο ποιότητας, αλλά απότοκο συγκεκριμένων αντικειμενικών απαιτήσεων, αλλά και κατάλοιπο της συνηθείας των μηχανικών, κατά την εποχή της μετάβασης από το φορμά των 78 στροφών στο LP, αναλόγως της περίπτωσης. Άλλη ώρα όμως...
Άκουσε φίλε. Δεν μιλάω γαι να μιλάω. Ό,τι λέω το στηρίζω σε συγκρίσεις και είναι όπως τα λέω. Όποιος επιθυμεί : Ιδού η Ρόδος, για να ξέρουμε τί λέμε. Τί πιο ξεκάθαρο από αυτό! Λ.Σ.