Napule È (Η Νάπολη είναι…)

[cacau]

Napule È (Η Νάπολη είναι…)

Στοίχοι και μουσική Pino Daniele

Η Νάπολη είναι χίλια χρώματα,

Η Νάπολη είναι χίλιοι φόβοι

Η Νάπολη είναι η φωνή των πλασμάτων

που εμφανίζονται σιγά σιγά

Και ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος

Η Νάπολη είναι ένας πικρός ήλιος

Η Νάπολη είναι η μυρωδιά της θάλασσας

Η Νάπολη είναι ένα βρώμικο χαρτί χάμω…

…και κανείς δεν νοιάζεται

Και όλοι περιμένουν το ριζικό τους

Η Νάπολη είναι μια τσάρκα…

… στους δρόμους κι είμαι μες την μέση

Η Νάπολη είναι ένας ήχος

Και όλος ο κόσμος ξέρει

Αλλά κανείς δεν μιλάει…

(ελεύθερη μετάφραση από τα ναπολετάνικα).


Το περασμένο φθινόπωρο βρεθήκαμε στην Νεάπολη (ή Παρθενόπη) , κι άντε να δεις περίπου 2500 (και βάλε) χρόνια αδιάλειπτης ιστορίας σε 4-5 μέρες…

Πρώτη μέρα, ξεκινάμε από κάπου κοντά στο λιμάνι, και ενώ όλοι κοιτάνε το Castel Nuovo, εγώ χαζεύω
κάποια ημι-κατοικημένα ημι-ερείπια πάνω στην παραλιακή λεωφόρο…





Βόλτα προς Posillipo και φθάνοντας στην κορυφή ενός χαμηλού λόφου στο πάρκου Virgiliano, αγναντεύουμε προς Pozzuoli, και τα νησιά Procida και Ischia...





Κεφαλή αριστερά προς την πόλη και από μακριά ξεχωρίζει Δυναμάρι μες την θάλασσα, το Castel dell’ Ovo – στα κάστρα δεν κάνανε οικονομία όπως θα δούμε κι αργότερα...





Επιστροφή μέσω Lungomare Mergellina, χαζεύουμε τον αστικό ιστό που σκαρφαλώνει μέχρι τους πρόποδες του Castel Sant’Elmo ( που θα έχουμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε από μέσα )...





Και ένα κλασσικό terrazzo στην «καλή» γειτονιά του Posillipo, με θέα στην θάλασσα και την πόλη, ενώ στο βάθος καμαρώνει το ηφαίστειο…




Επιστρέφοντας στο κέντρο, φλυαρούμε με μια ματιά ψηλά - εκεί που τα σύνεφα συνεχίζουν το πάρτυ...

 

[cacau]

Βολτάρουμε στο κέντρο κι εδώ έχουμε μπει στα στενά τριγυρισμένοι από graffiti…





Μια ανοιχτή πορτάρα βγάζει σε εσωτερική αυλή, συνηθισμένη πρακτική. Κλείνοντας ένοιωθαν μια κάποια ασφάλεια… Λεπτομέρεια: η μπλε σημαία με το "Ν" πάνω αριστερά





Περπατάμε... ...Η βασιλική της Santa Chiara – κι αυτή μέσω αψιδωτής εισόδου…





Λίγο πιο πέρα στην πλατεία Gesù Nuovo, την ομώνυμη εκκλησία με την "διαμαντέ" πρόσοψη, και τον οβελίσκο Guglia dell'Immacolata αριστερά...





...Συνεχίζουμε στα στενά (θα βαρεθείτε να βλέπετε), όπου η κατάσταση σε ότι αφορά καθαριότητα και τάξη γενικώς θυμίζει Βαρβάκειο αγορά plus (ή ultra)...





...και μετά από μια σύντομη διαδρομή με το metro, μετά teleferic προς Vomero + ανηφοριά ποδαράτο, φτάνουμε κάτω από τα τείχη του Castel San’t Elmo που είδαμε πιο πριν από τα χαμηλά...





...Τάφροι, γιοφύρια για την κεντρική πύλη, και σκέφτομαι τους κακόμοιρους που τους λέγαν «εμπρός παλικάρια μου, άντε πάρτε το!!!»…





...Η πύλη που λέγαμε - με το οικόσημο των Βουρβώνων από πάνω…





Κάποια στιγμή γυρνάμε, κι ακριβώς από κάτω μας είναι η Certosa di San Martino, οχυρό μοναστήρι, και από πίσω η Νάπολη με τον Vesuvio να θυμίζει ποιος είναι ο Capo dei Capi στην περιοχή…