Ορθώς . Αφου λοιπόν η τομή δεν σχετίζεται με την αισθητική απόλαυση , ούτε και με την σπουδαιότητα του δημιουργού ή του έργου ( διότι τότε το
μ@νί ή η σιωπή θα ήταν πιό υψηλή τέχνη από τον Μπέικον , τον Μοτσαρτ ή τον Μπρούκνερ ) αφου το χρονικό κριτήριο δεν είναι και τόσο ασφαλές διότι θα πρέπει να καθορίσουμε το χρονικό διάστημα από το οποίο και μετά κάποιος δημιουργός θα θεωρείται διαχρονικός , αφου η απήχηση δεν προσθέτει κάτι στον προβληματισμό μας , αφου αυτό που κάποτε ήταν lowbrow - όπως χαρακτήριζε την τζαζ ο Αλντους Χάξλεϋ - ενώ σήμερα μπορεί να είναι highbrow , δεν μπορούμε να έχουμε ένα αντικειμενικό κριτήριο για να μετρήσουμε την σπουδαιότητα μιας μουσικής ( μεταξύ μας εγώ δεν το θέλω πιά , το αποτάσσομαι μετα βδελυγμίας ). Το μόνο που μένει είναι η προσωπική μας σχέση με το αντικείμενο , η απόλαυση που λαμβάνουμε , η συναισθηματική μας εμπλοκή .
Τόχα απο μικρός..:ADFADF1::ADFADF1
