Έχω βαρεθεί τους "ναι μεν αλλά".
"Οι καταλήψεις δεν πετυχαίνουν τίποτα" (αλλά θα σας έρθει το αγγούρι της Αννούλας).
"Οι απεργίες δεν καταφέρνουν τίποτα και χάνουμε και μεροκάματα" (Σωπάστε καλέ...)
"Κλείνουν οι υπηρεσίες και δεν μπορούμε να κάνουμε τις δουλειές μας" (προφανώς ευαγγελίζονται ένα νέο είδος κινητοποίησης όπου οι δουλειές μας θα γίνονται κανονικά).
"Ο κόσμος πρέπει να αντιδράσει αλλιώς" (πώς άραγε.
"Τώρα είναι αργά" (ενώ πρωτύτερα ήταν νωρίς).
Στο τέλος θα νοσταλγήσω τους φίλους μας τους νεοφιλελεύθερους (που έχουν καιρό να φανούν) οι οποίοι ήταν τουλάχιστον ειλικρινείς σε αυτά που σκέφτονταν.
Αφήστε τα μεσοβέζικά και πάρτε θέση! Σε τέτοιες περιστάσεις, αν δεν έχεις θέση δεν έχεις τίποτα.
Κόκκινα στρουμφάκια!!
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια !
Θα ξεκινήσει κανείς κάτι οργανωμένα; ή όχι;
Οι Έλληνες πάντα ήθελαν έναν ηγέτη, αν τον έχουν κάνουν πολλά πράγματα, αν όχι, δεν κάνουν τίποτα.
Αυτά από εμένα.
Δυστυχώς οι ηγέτες δεν έρχονται κατά παραγγελία. Είναι προϊόντα πολύμορφων διαδικασιών και οι μαζικοί αγώνες βάσης είναι ένας χώρος από τον οποίο μπορούν να σταδιακά να έρθουν στο προσκήνιο. Αν έχουν την ικανότητα να συλλαμβάνουν τα μηνύματα των καιρών (η μακιαβελική Fortuna), αργά ή γρήγορα θα έρθουν στο προσκήνιο από την ίδια τη φορά των γεγονότων. Aλλά πριν και πάνω από όλα η βάση. Ένας χαρισματικός ηγέτης δεν μπορεί να είναι "φυτευτός".
Τώρα που το σκέφτομαι, ο Τσίπρας (τον οποίο δε θεωρώ τουλάχιστον μέχρι στιγμής χαρισματικό) από τις καταλήψεις του 1991 ξεπήδησε.
