Είδα κάποιες (όσες άντεξα) σκηνές της ταινίας και όντως ούτε πρωτοτυπία υπάρχει, αλλά ούτε και σεβασμός στην προσωπικότητα του Οδυσσέα (όπως την παρουσιάζει ο ΄Ομηρος).
Την εκπαίδευση του Τηλεμάχου στην ξιφομαχία την έχουμε δει σε δεκάδες ταινίες ως τώρα ίδια κι απαράλλαχτη στα κλισέ της, ενώ "ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του" του Σαλβαντόρ Νταλί είναι η έμπνευση για την σκηνή όπου ο Πολύφημος καταβροχθίζει τον σύντροφο του Οδυσσέα.
Από άλλη το "πολύτροπον" της οδυσσειακής προσωπικότητας ούτε κατά διάνοιαν δεν περιγράφεται (φαίνεται στην ραψωδία "κυκλώπεια" ,αλλά λείπει από την ταινία) , ενώ το " μίγεσθαι εν φιλότητι" (αρχαία ελληνική έκφραση, πολύ συχνή στα ομηρικά έπη, Ιλιάδα και Οδύσσεια) απουσιάζει εντελώς (καλόγρια ήταν η Καλυψώ; τί τον ήθελε τον Οδυσσέα; ).
Σε ό,τι αφορά την ιστορική ακρίβεια, εκεί γίνεται το "έλα να δείς": οι πεντηκόντοροι γίνονται ντράκκαρ, οι ναυτικοί επιβαίνουν στα πλοία οπλισμένοι σαν αστακοί (ώστε σε περίπτωση ατυχήματος να πάνε σιγουρα στον πάτο), ακούμε για "εποχή του χαλκού" και άλλα πολλά που δεν αξίζουν ανάλυσης.
Ο "μυρωδιάς" Νόλαν (δεν πήρε χαμπάρι τον βαθύτατο ουμανισμό της "Οδύσσειας") έφτειαξε μιαν "αμερικανιά" με στόχο το ταμείο, αλλ' επ' ουδενί μια μεγάλη ταινία.
Μάλλον ένα έκτρωμα που προσβάλλει τόσο την κινηματογραφική τέχνη, όσο και το αθάνατο ομηρικό έπος.