Re: Ποιά ταινία μόλις είδατε?
Είδα την ταινία Ρόμα και αφενός δεν έχασα το χρόνο μου, αφετέρου δεν ειδα κάτι που να με εντυπωσιάσει ιδιαίτερα. Αναμενόμενο από σκαρική" ταινία.
Όποιος έχει εμπειρία από τον ιταλικό νεορεαλισμό: Ντε Σικα, Ροσελίνι, Βισκόντι, πρώιμους Φελίνι, Αντονιόνι, Παζολίνι
δεν μπορεί να μην κάνει τη σύγκριση και το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου καλό για τον Κουαρόν.
Άλλη κλάση το Ρόμα και άλλη το Μάμμα Ρόμα και ας λένε οτι θέλουν οι κριτικοί που αγαπούν μεταμοντέρνα τέχνη
ένα εφταράκι (στα δέκα)
Δεν προσπαθώ να πέισω κανένα, δεν ειμαι κριτικός, αγαπώ ιδιαίτερα τον ιταλικό νεορεαλισμό
και αγάπησα το Roma όσο αγαπώ και τις παλίες ταινίες του Αντονιόνι, Ντε Σίκα, Ροσελίνι κ.α.
Αλλο πράγμα κάνουν οι παραπάνω, άλλο ο "μεταμοντέρνος" Κουαρόν που παιζει με την μνημη, τον χώρο, τον χρονο, μια χώρα, μια υπερβατική ιστορία αγάπης, οικειότητας, κατανόησης, ουσιαστικών και ειλικρινών σχέσων με τον ευατό μας και αυτών γύρω μας.
Αριστούργημα 9++/10
πέρα απο αυτά που αναφέρονται στα βιντεο..
Στο σύγχρονο κινηματογράφο που ανήκει και ο Κουαρόν, εχουν ίδια αξια τα σημαντικά με τα φαινομενικά ασήμαντα.
Οπως ακριβώς στην πραγματικότητα οπου τα όρια σημαντικού και ασήμαντου ειναι στην κρίση του καθενός και στην οπτική γωνία που εχει τοποθετηθεί.
Η πρώτη εικόνα που βλέπουμε ειναι την κάμερα να κοιτάζει προς τα κάτω σε κατι νερά που καθρεφτίζουν 2 πολυκατοικίες και ανάμεσα τους ο ουρανός οπου περνάει ενα αεροπλάνο.
Στην τελευταία εικόνα εχουμε την καμερα να κοιτάζει πάνω στα σκαλιά που μόλις εχει ανέβει η Cleo, και πάλι ο ουρανός και το αεροπλάνο.
Φαινομενικά και αφου και στα δυο πλάνα βρισκόμαστε κάτω απο το ίδιο τοπίο, δεν έχουν αλλάξει και πολλα συμφωνα απο την αρχική κατάσταση του πρώτου πλάνου, κάποια όμως, εχει κέρδισει κάτι πολύ σπουδαίο...
Η Cleo μαζεύει τα σκατά απο ενα σκύλο, ενω τα έχει μαζέψει (καποια άλλη καθαρίστρια θα μπορούσε να ειχε πει οτι εχει καθαρίσει και να ασχοληθεί με άλλες δουλειές του σπιτιού)
επανέρχεται για να ρίξει ξανά φάρμακο και να μην αφήσει ουτε ίχνος ακαθαρσίας. Εδω ο Κουαρόν δεν μας δείχνει μόνο τον χαρακτήρα της Cleo αλλα και την κοινωνικη ιεραρχία που υπάρχει και την θέση της στην οικογένεια. Η ταινία εχει συνεχώς τετοιες λεπτομέρειες που οδηγούν στην υπερβατική σκηνή αγάπης με την θάλασσας οπου παρόλο που δεν γνωρίζει κολύμπι θα βουτήξει δίχως σκέψη για να σώσει τα παιδιά που ΔΕΝ ειναι δικά της. Η οργανική μητέρα απούσα (οπως και ο πατέρας που λείπει ολοκληρωτικά). Προηγουμένος η Cleo γέννησε νεκρό το παιδί της, εδω σαφώς ο Κουαρόν μας κλείνει το μάτι στις ευκαιρίες που δίνει η κοινωνία οταν έρχεσαι απο τα κατώτατα οικονομικά στρώματα. Νωρίτερα στην ταινία κατι αστοί σε ενα τοπίο ανείπωτης ομορφίας σκοτώνουν κυριολεκτικά τον χρόνο τους πυροβολόντας στο κενό και θυμίζοντας μας το κλασικό αριστούργημα του Ρενουάρ, Οι κανόνες του παιχνιδιού.
As for postmodernism, I probably oversimplify when I call this movement a radical shift in medium from modernism. Modernism concerned itself with the artistic object: a painting by Picasso, a statue by Lipschitz, a chorale by SchΓΆnberg. The postmodern artist works not with oils or clay or tones but with what is going on in the audience’s mind. The artist plays with what you think or know or feel. The boundaries of the work of art become less clear: facts about the author, the author’s technique, parody, quotation and appropriation, irony, social context, all become part of your knowledge and hence the work of art. Gone is the clear boundary between me here and painting there. Rather my reaction is the painting. As Kiarostami has said, βThere are as many different versions of the same film as there are members of a given audience.β
At a philosophical level, postmodernism says that there is no truth without its representation. Hence a postmodern documentarist in film (like Kiarostami) will include the camera and microphone. Kiarostami will make sure that your knowledge and responseβthey are the film’s real mediumβinclude the director, the camera, the sound crew, and so on.
http://www.asharperfocus.com/Close-up.html
