Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
Στελιο σημερα ειδα δυο εργαρες που σιγουρα θα συμφωνησεις οτι ομοιες τους περα οτι δεν γυριζονται πια ηταν σταθμος γαι την εποχη τους
Samurai με εναν εκπληκτικο Alain Delon και το Elevator to the Gallows που σε κρατα απο την πρωτη σκηνη σε αγωνια για το τι θα συμβει...
γιατι πλεον δεν γυριζονται τετοιες ταινιες;
ηταν οι σκηνοθετες πιο εξυπνοι και δημιουργικοι τοτε;
μηπως οι καλες ταινιες ηδη πεθαναν με τον ερχομο του ηχου απο το 1927 και μετα;
ή μηπως με το Technicolor;
θα συμφωνησω με το σταθμο.. οι σταθμοι ομως δεν ειναι το μερος που ή κατεβαινουμε ή τους προσπερναμε και συνεχιζουμε;
αν το le samurai ειναι μαλλον η πιο cool ευρωπαικη ταινια, το
The Long Goodbye ειναι μαλλον η πιο cool αμερικανικη.
ολος ο jarmusch ειναι εδω.
καποιες προχειρες απο μια προχειρη
αναζητηση
4 Months, 3 Weeks and 2 Days
Yi Yi (A One and a Two)
Diving Bell and the Butterfly, The
There Will Be Blood
No Country for Old Men
Still Walking
Hou Hsiao-sien’s The Flight of the Red Balloon, Werner Herzog’s Encounters at the End of the World, Hong Sang-soo’s Woman on the Beach, Lucretia Martel’s Headless Woman, Nuri Bilge Ceylan’s Three Monkeys, Lee Chang-dong’s Secret Sunshine, and Lance Hammer’s Ballast were all made within the last couple of years and are cinematic masterpieces. Other masterpieces like Jia Zhangke’s The World, Apitchapong Weerasethakul’s Syndromes and a Century, Hirokazu Koreeda’s Distance, Bilge’s Distance, the Dardenne Brothers’ The Son and The Child, Terence Mallick’s New World, Abbas Kiarostami’s Wind Will Carry Us, Bhaman Ghobadi’s A Time for Drunken Horses and Marooned in Iraq were all made this decade too.
δεν με παρακολουθειτε κυριε Δημοκηδη
για μουσικη δεν λεω ισως καλα λογια για μετα το 1976 ...
.
μηπως γνωριζουμε και το μηνα του 1976;

τι εγινε τελικα απο το 1977 και μετα;
εσπασε το καλουπι της καλης/ποιοτικης μουσικης;
WHY ARE OLD FILMS BETTER THAN THE NEW ONES
... για να μην κουραζω..
"If you can’t find great films/music it’s not because they’re gone. It’s because you don’t know where to look."
μηπως καποιος εχει βρει τον σταθμο του (φορμα) και αρνείται πεισματικα να τον αφησει για νεες περιπετειες, μηπως δεν ειμαστε αρκετα δεκτικοι και αδυνατουμε να δουμε μια νεα αντιληψη, μια νεα φορμα/αισθητικη..
μηπως τελικα τιποτα δεν μενει σταθερο και αναλλοίωτο στο χρονο, οπως δειχνουν σχεδον ολες οι ταινιες του ozu αλλα κυριως το tokyo story
αλλα και απο το μεγαλο αριστουργημα Still walking (οπου ειναι μια συνεχεια του tokyo story) του Koreeda
μηπως η αγωνια του μεγαλου Hitchcock που καταγραφεται στο παρακατω βιντεο εχει αλλαξει μορφη..;