Ποιά ταινία μόλις είδατε;
- Thread starter Aggelos M.
- Start date
Stellios papa
AVClub Fanatic
Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
συμφωνω απολυτα για τον Κλουζω φοβερη εμπειρια το Diabolique για την εποχη του
αλλα δεν κανω συγκριση με τον Χικ αυτος και η σκηνη ( μπανιο ) μονο του Ψυχω ειναι απο τα αβαθμολογητα
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
γεια σου Γιωργαρε φεστιβαλικ
καλη χρονια να εχεις
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
καλα εσυ ολο Ρωσικα και Κινεζικα βλεπεις ?
post 7375 7370
συμφωνω απολυτα για τον Κλουζω φοβερη εμπειρια το Diabolique για την εποχη του
αλλα δεν κανω συγκριση με τον Χικ αυτος και η σκηνη ( μπανιο ) μονο του Ψυχω ειναι απο τα αβαθμολογητα
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
Το ειχαν βαλει οι Νυχτες Πρεμιερας προπερσι.
Αλλα δεν τις τιμας...
(και οταν το κανεις γκρινιαζεις και για την ταινια που ειδες)
γεια σου Γιωργαρε φεστιβαλικ
καλη χρονια να εχεις
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
καλα εσυ ολο Ρωσικα και Κινεζικα βλεπεις ?
post 7375 7370
king2009
Supreme Member
- 5 December 2008
- 4,261
Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
The Walk 3D
http://www.imdb.com/title/tt3488710/?ref_=nv_sr_2
Μια πολυ ωραια ταινια βασισμενη σε αληθινη ιστορια.Καθολη τη διαρκεια της σου προκαλει αρκετες στιγμες χαλαρωσης αλλα και εντασης.Η καταληξη οτι ολα ειναι δυνατα ειναι το νοημα της ταινιας.Πολυ καλο και το 3D που σε βαζει στη θεση του σχοινοβατη. 7.5/10
The Walk 3D
http://www.imdb.com/title/tt3488710/?ref_=nv_sr_2
Μια πολυ ωραια ταινια βασισμενη σε αληθινη ιστορια.Καθολη τη διαρκεια της σου προκαλει αρκετες στιγμες χαλαρωσης αλλα και εντασης.Η καταληξη οτι ολα ειναι δυνατα ειναι το νοημα της ταινιας.Πολυ καλο και το 3D που σε βαζει στη θεση του σχοινοβατη. 7.5/10
Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
αυτο φοβαμαι..
νομιζα οτι το γνωριζες...
hitchcock vs clouzot
http://www.gamesradar.com/hitchcock-vs-clouzot/
The film created a sensation upon its original release. It has often been likened to the films of Alfred Hitchcock; some sources say that Alfred Hitchcock missed out on purchasing the rights to the Boileau and Narcejac novel by just a few hours, Clouzot getting to the authors first.[9] The end credit contains an early example of an "anti-spoiler message." The film was a success at the box office, with 3,674,380 admissions in France alone.
o Hitch ισως δεν θα εκανε το μεγαλυτερο του αριστουργημα "Vertigo" αν δεν υπηρχε η κοντρα μεταξυ του Clouzot η οποια δημιουργηθηκε απο την επιτυχια του Diabolique.
ο Clouzot μετα την επιτυχια του Vertigo, ετοιμαζε ενα απο τα πιο μεγαλεπήβολα εργα, αλλα η τελειομανια του και καποιε ατυχιες δεν του επετρεψαν να το τελειωσει ποτε.
ειχε καλεσει τους μεγαλυτερους avant garde της εποχης, απο συνθετες Musique concrΓ¨te, πειραματιστες του video art, ζωγραφους, optic art, lighting technicians κτλ
εχουν διασωθει μερικα μονο λεπτα..
ο Hitch ακομα θα αναρωτιοταν, αν ειχε ολοκληρωθει το L'Enfer.
Legacy[edit]
Despite criticism following the arrival of the French New Wave, career retrospectives of Clouzot's work have been positive. Twenty years after his death, film critic NoΓ«l Herpe wrote in the French film journal Positif that "Les Diaboliques (just like Les Espions and La Verite) reveals a sterile and increasingly exaggerated urge to experiment with the powers of fiction".[48] Film historian Philipe Pilard wrote, "There is no doubt that if Clouzot had worked for Hollywood and applied the formulas of U.S. studios, today he would be lauded by the very critics who choose to ignore him".[48] Clouzot today is generally known for his thriller films The Wages of Fear and Diabolique.[10] Clouzot's ability in the genre led to comparisons with Alfred Hitchcock.[24][49][50] Clouzot respected Hitchcock's work, stating, "I admire him very much and am flattered when anyone compares a film of mine to his".[51]
Several of Clouzot's films have been remade since their original releases. Director Otto Preminger adapted Le Corbeau into his 1951 film, The 13th Letter.[52] In 1977, the year of Clouzot's death, William Friedkin directed a remake of The Wages of Fear called Sorcerer.[24] French director Claude Chabrol adapted Clouzot's script for L'Enfer in 1994 also titled L'Enfer.[53] In 1996, an American remake of Les Diaboliques was released under the title Diabolique, starring Sharon Stone.[54]
αυτο φοβαμαι..
νομιζα οτι το γνωριζες...
hitchcock vs clouzot
http://www.gamesradar.com/hitchcock-vs-clouzot/
The film created a sensation upon its original release. It has often been likened to the films of Alfred Hitchcock; some sources say that Alfred Hitchcock missed out on purchasing the rights to the Boileau and Narcejac novel by just a few hours, Clouzot getting to the authors first.[9] The end credit contains an early example of an "anti-spoiler message." The film was a success at the box office, with 3,674,380 admissions in France alone.
o Hitch ισως δεν θα εκανε το μεγαλυτερο του αριστουργημα "Vertigo" αν δεν υπηρχε η κοντρα μεταξυ του Clouzot η οποια δημιουργηθηκε απο την επιτυχια του Diabolique.
ο Clouzot μετα την επιτυχια του Vertigo, ετοιμαζε ενα απο τα πιο μεγαλεπήβολα εργα, αλλα η τελειομανια του και καποιε ατυχιες δεν του επετρεψαν να το τελειωσει ποτε.
ειχε καλεσει τους μεγαλυτερους avant garde της εποχης, απο συνθετες Musique concrΓ¨te, πειραματιστες του video art, ζωγραφους, optic art, lighting technicians κτλ
εχουν διασωθει μερικα μονο λεπτα..
ο Hitch ακομα θα αναρωτιοταν, αν ειχε ολοκληρωθει το L'Enfer.
Legacy[edit]
Despite criticism following the arrival of the French New Wave, career retrospectives of Clouzot's work have been positive. Twenty years after his death, film critic NoΓ«l Herpe wrote in the French film journal Positif that "Les Diaboliques (just like Les Espions and La Verite) reveals a sterile and increasingly exaggerated urge to experiment with the powers of fiction".[48] Film historian Philipe Pilard wrote, "There is no doubt that if Clouzot had worked for Hollywood and applied the formulas of U.S. studios, today he would be lauded by the very critics who choose to ignore him".[48] Clouzot today is generally known for his thriller films The Wages of Fear and Diabolique.[10] Clouzot's ability in the genre led to comparisons with Alfred Hitchcock.[24][49][50] Clouzot respected Hitchcock's work, stating, "I admire him very much and am flattered when anyone compares a film of mine to his".[51]
Several of Clouzot's films have been remade since their original releases. Director Otto Preminger adapted Le Corbeau into his 1951 film, The 13th Letter.[52] In 1977, the year of Clouzot's death, William Friedkin directed a remake of The Wages of Fear called Sorcerer.[24] French director Claude Chabrol adapted Clouzot's script for L'Enfer in 1994 also titled L'Enfer.[53] In 1996, an American remake of Les Diaboliques was released under the title Diabolique, starring Sharon Stone.[54]
Last edited:
lakiss51
Supreme Member
- 8 December 2006
- 5,052
Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
The revenant
http://www.imdb.com/title/tt1663202/?ref_=nv_sr_2
Ο ΝτιΚαπριο ταλαιπωρειται μα ανταποκρινεται αρκετα καλα - αρχικα σε εντυπωσιαζει μα απλα ειναι μια πολυ καλη ερμηνεια. Ως ταινια πολυ καλη, ως εικονα (θα πρεπει να ) ειναι πολυ καλη. Αξιοθεατη βεβαιως
The revenant
http://www.imdb.com/title/tt1663202/?ref_=nv_sr_2
Ο ΝτιΚαπριο ταλαιπωρειται μα ανταποκρινεται αρκετα καλα - αρχικα σε εντυπωσιαζει μα απλα ειναι μια πολυ καλη ερμηνεια. Ως ταινια πολυ καλη, ως εικονα (θα πρεπει να ) ειναι πολυ καλη. Αξιοθεατη βεβαιως
Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
H ιστορια του Bobby Fischer και η κοντρα του με τον Boris Spassky.
Αυτο ισχυει στα χαρτια καθως η ταινια δυστυχως γερνει πιο πολυ (εως μονοπατα) στον Φισερ και στην τρελλα του παρα στην ιδιοφυία του (και την κοντρα με τον Σπασκυ),παρ'ολα αυτα αποφευγει-ευτυχως-να καταληξει μια βιογραφια με λογικη κλειδαροτρυπας.
Εκτος απο αυτα υπαρχουν στιγμες που αποτυπωνεται και η ιδιοφυία του Φισσερ (στο τελευταιο τεταρτο βασικα).
Στα θετικα και εξαιρετικα ενδιαφεροντα επισης ειναι η περιγραφη της υστεριας που ειχε πιασει τοτε Αμερικανους και Σοβιετικους που ειδαν την κοντρα δυο ιδιοφυων σκακιστων σαν αφορμη για να μεταφερουν τον Ψυχρο Πολεμο στη σκακιερα και τις επιπτωσεις που ειχε αυτο στους δυο ανθρωπους.
Ο Ζούικ περισσοτερο διεκπαιρεωνει παρα σκηνοθετει ενεργα με αποτελεσμα να λειπει απο την ταινια τοσο το νευρο οσο και το σχολιο,παιρνει ομως πολυ καλες ερμηνειες απο τους πρωταγωνιστες.
Ο Τομπι Μαγκουαιαρ ειναι εξαιρετικος (ολη η ταινια ειναι πανω του),ο Λιβ Σραιμπερ το ιδιο και με την ιδιαιτεροτητα οτι μιλαει μονο ρωσσικα σε ολη την ταινια,αν και ο ρολος του ειναι σαφεστατα περιορισμενος (πιο πολυ σαν μια μεγαλη απειλη αντιμετωπιζεται παρα σαν ανθρωπινη οντοτητα πλην ενα δυο σκηνων).
Εξτραδακι πρωτοτυπιας η παρουσιαση του Σοβιετικου Σπασκι με στυλακι σταρ του Χολλιγουντ αρα και πιο "αμερικανακι" απο τον Αμερικανο Φισσερ.
Ενδιαφερουσα παντως ταινια,αν και προτιμα τον ευκολο δρομο καθως ειναι πιο ευκολο να κινηματογραφησεις την τρελλα παρα την ιδιοφυία ποσο μαλλον σε ενα αντικειμενο οπως το σκακι που ειναι απο μονο αντικινηματογραφικο.
Ενα βλεφαρο το αξιζει παντως ιδιαιτερα απο οσους αγαπουν το σκακι.
H ιστορια του Bobby Fischer και η κοντρα του με τον Boris Spassky.
Αυτο ισχυει στα χαρτια καθως η ταινια δυστυχως γερνει πιο πολυ (εως μονοπατα) στον Φισερ και στην τρελλα του παρα στην ιδιοφυία του (και την κοντρα με τον Σπασκυ),παρ'ολα αυτα αποφευγει-ευτυχως-να καταληξει μια βιογραφια με λογικη κλειδαροτρυπας.
Εκτος απο αυτα υπαρχουν στιγμες που αποτυπωνεται και η ιδιοφυία του Φισσερ (στο τελευταιο τεταρτο βασικα).
Στα θετικα και εξαιρετικα ενδιαφεροντα επισης ειναι η περιγραφη της υστεριας που ειχε πιασει τοτε Αμερικανους και Σοβιετικους που ειδαν την κοντρα δυο ιδιοφυων σκακιστων σαν αφορμη για να μεταφερουν τον Ψυχρο Πολεμο στη σκακιερα και τις επιπτωσεις που ειχε αυτο στους δυο ανθρωπους.
Ο Ζούικ περισσοτερο διεκπαιρεωνει παρα σκηνοθετει ενεργα με αποτελεσμα να λειπει απο την ταινια τοσο το νευρο οσο και το σχολιο,παιρνει ομως πολυ καλες ερμηνειες απο τους πρωταγωνιστες.
Ο Τομπι Μαγκουαιαρ ειναι εξαιρετικος (ολη η ταινια ειναι πανω του),ο Λιβ Σραιμπερ το ιδιο και με την ιδιαιτεροτητα οτι μιλαει μονο ρωσσικα σε ολη την ταινια,αν και ο ρολος του ειναι σαφεστατα περιορισμενος (πιο πολυ σαν μια μεγαλη απειλη αντιμετωπιζεται παρα σαν ανθρωπινη οντοτητα πλην ενα δυο σκηνων).
Εξτραδακι πρωτοτυπιας η παρουσιαση του Σοβιετικου Σπασκι με στυλακι σταρ του Χολλιγουντ αρα και πιο "αμερικανακι" απο τον Αμερικανο Φισσερ.
Ενδιαφερουσα παντως ταινια,αν και προτιμα τον ευκολο δρομο καθως ειναι πιο ευκολο να κινηματογραφησεις την τρελλα παρα την ιδιοφυία ποσο μαλλον σε ενα αντικειμενο οπως το σκακι που ειναι απο μονο αντικινηματογραφικο.
Ενα βλεφαρο το αξιζει παντως ιδιαιτερα απο οσους αγαπουν το σκακι.
Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
Χρονια πολλα και γεματα με καταπληκτικες εμπειριες, κινηματογραφικες και μη, Στελαρα!
Τα καλυτερα σε ολους τους σινεφιλ του νηματος...
Χρονια πολλα και γεματα με καταπληκτικες εμπειριες, κινηματογραφικες και μη, Στελαρα!
Τα καλυτερα σε ολους τους σινεφιλ του νηματος...
Stellios papa
AVClub Fanatic
Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
ο Hitch ακομα θα αναρωτιοταν, αν ειχε ολοκληρωθει το L'Enfer.
ευχαριστουμε για τις πολυ κατατοπιστικες πληροφoριες auteur
αλλα κατι που δεν ολοκληρωνεται δεν ειναι τιποτε
ο ενας ειναι τεραστιος
και ο αλλος ειναι ο μεγαλυτερος ολων !
για τον σαουλ το ηξερα δεν μου λεει τιποτε
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
δυστηχως για μας τους παλαιους οι νεες εμπειριες και οι μεγαλες συγκινησεις ειναι πλεον ελαχιστες
ο Hitch ακομα θα αναρωτιοταν, αν ειχε ολοκληρωθει το L'Enfer.
ευχαριστουμε για τις πολυ κατατοπιστικες πληροφoριες auteur
αλλα κατι που δεν ολοκληρωνεται δεν ειναι τιποτε
ο ενας ειναι τεραστιος
και ο αλλος ειναι ο μεγαλυτερος ολων !
για τον σαουλ το ηξερα δεν μου λεει τιποτε
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
δυστηχως για μας τους παλαιους οι νεες εμπειριες και οι μεγαλες συγκινησεις ειναι πλεον ελαχιστες
Re: Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
Όχι ότι η δουλειά του δεν είναι σημαντική.
Δεν είναι συγκρίσιμα. Διαφορετικό από το αν κάτι μας αρέσει περισσότερο από κάτι άλλο.
Ο Hitchcock ήταν αυτός που επιλέχθηκε αλλά και επιβλήθηκε από το Hollywood και από τα μέσα του για μεγαλύτερη προβολή.
Ο Clouzot δυστυχώς έμεινε στην αφάνεια για το ευρύ κοινό. Ενώ ήταν αρκετά πιο πειραματικος στην αφήγηση του και αρκετά πιο διακριτικός σαν χαρακτήρας.
Εξαιρετικοί κι οι 2.
Χρόνια πολλά σε όλους!
Δεν υπάρχει ο όρος μεγαλύτερος όλων.
Όχι ότι η δουλειά του δεν είναι σημαντική.
Δεν είναι συγκρίσιμα. Διαφορετικό από το αν κάτι μας αρέσει περισσότερο από κάτι άλλο.
Ο Hitchcock ήταν αυτός που επιλέχθηκε αλλά και επιβλήθηκε από το Hollywood και από τα μέσα του για μεγαλύτερη προβολή.
Ο Clouzot δυστυχώς έμεινε στην αφάνεια για το ευρύ κοινό. Ενώ ήταν αρκετά πιο πειραματικος στην αφήγηση του και αρκετά πιο διακριτικός σαν χαρακτήρας.
Εξαιρετικοί κι οι 2.
Χρόνια πολλά σε όλους!
Fixxxer
Supreme Member
Stellios papa
AVClub Fanatic
Απάντηση: Re: Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
εγω δεν εκανα συγκρισεις
ο μεγαλυτερος ολων δεν ειναι ορος
ειναι αυτος που ο καθενας μας θεωρει τον καλυτερο στο ειδος του
αλλοιμονο να συγκρινω εναν με μια τεραστια πορεια αριστουργηματων
που αλλαξε το σκεφτεστε στο σινεμα
με μια εξαιρετικη περσονα σαν τον Κλουζω με τρεις ταινιες
εγω δεν εκανα συγκρισεις
ο μεγαλυτερος ολων δεν ειναι ορος
ειναι αυτος που ο καθενας μας θεωρει τον καλυτερο στο ειδος του
αλλοιμονο να συγκρινω εναν με μια τεραστια πορεια αριστουργηματων
που αλλαξε το σκεφτεστε στο σινεμα
με μια εξαιρετικη περσονα σαν τον Κλουζω με τρεις ταινιες
Re: Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
Στέλιο χρόνια πολλά, για το πρώτο δεν έχω άποψη ( δεν το έχω δει ), αλλά το it follows ήταν σκέτη απογοήτευση.
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
είδα αυτό
ο ορισμός της βαρεμάρας
Στέλιο χρόνια πολλά, για το πρώτο δεν έχω άποψη ( δεν το έχω δει ), αλλά το it follows ήταν σκέτη απογοήτευση.
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
είδα αυτό
ο ορισμός της βαρεμάρας
Stellios papa
AVClub Fanatic
Απάντηση: Re: Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
καλη χρονια Σιμο , μια απο τα ιδια και το πρωτο
:4624:
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
Χρονια πολλα Κωστα καλη χρονια
εννοειται οτι συμφωνω μαζι σου
:4624:
καλη χρονια Σιμο , μια απο τα ιδια και το πρωτο
:4624:
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
...
Χρονια πολλα Κωστα καλη χρονια
εννοειται οτι συμφωνω μαζι σου
:4624:
king2009
Supreme Member
- 5 December 2008
- 4,261
Απάντηση: Re: Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
Οτιδήποτε με Statham είναι η απόλυτη βαρεμάρα εκτός το lock stock.Στέλιο χρόνια πολλά, για το πρώτο δεν έχω άποψη ( δεν το έχω δει ), αλλά το it follows ήταν σκέτη απογοήτευση.
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
είδα αυτό
ο ορισμός της βαρεμάρας
Re: Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
και οι 2 ηταν γνωστοι στην εποχη τους, αναφερομαι για τις επομενες δεκαετιες οπου ο Clouzot σιγα σιγα ξεχαστηκε, ο Ηitchcock οχι. (λογο Hollywood, εμπορικη διανομη κτλ)
και οι 2 ηταν γνωστοι στην εποχη τους, αναφερομαι για τις επομενες δεκαετιες οπου ο Clouzot σιγα σιγα ξεχαστηκε, ο Ηitchcock οχι. (λογο Hollywood, εμπορικη διανομη κτλ)
Nothing really went right for Henri-Georges Clouzot.
Dogged by ill health, branded a Nazi collaborator and spurned by the French New Wave, his career was largely one of wasted opportunity and unrealised potential.
Somehow, though, he still made a trio of remarkable thrillers β Le Corbeau , The Wages Of Fear and Les Diaboliques β that saw him proclaimed as Alfred Hitchcock’s main rival.
Not only that, but he also had a thing for blondes. But to my mind, calling Clouzot βthe French Hitchcockβ as many have done is a back-handed compliment.
Much as I love Hitch, I don’t revisit his films half as much as I do his Gallic counterpart.
Nor do I find Alfie’s playful, mischievous style half as mesmerising as HG’s chilly, austere worldview, for all the many pleasures his work affords.
Hitch was always a consummate showman, a skilful conjuror who delighted in wrong-footing his audience with sleights of directorial hand.
Clouzot, though, was something else: a baleful critic of humanity who, with his unflinching eye for amoral characters prompted by greed, lust and sadism, was keeping it psychologically real in a way Hitch either never could or politely declined to.
Yes, there’s ugliness and violence in Hitchcock’s flicks. But it’s normally perpetrated by agents outside the norm: cross-dressing psychopaths, for example, or birds gripped by an inexplicable malevolence.
In Clouzot’s great pictures, the monster isn’t out there. Instead it’s within β the avarice and desperation that compel Yves Montand to drive a truck over Charles Vanel in Wages , for instance, or the hysteria, suspicion and paranoia that a few poison-pen letters unlock in Le Corbeau .
For me, it is not the palm-sweating tension and expertly sustained atmosphere of creeping dread that make Les Diaboliques so fiendish. It’s the casual and calculated cruelty, inflicted without a shred of remorse with the basest of motivations.
I’ve yet to find anything in Hitchcock as unsettling, and that includes Raymond Burr’s creepy neighbour in Rear Window and Rebecca ’s Mrs Danvers.
OK, so Hitch has the numbers on his side: a vast, diverse oeuvre that covered half a century, two continents and the transition from silents to talkies.
Admittedly, Clouzot is a bit of a lightweight in comparison, though the overlooked likes of Manon , Quai Des Orfèvres and La Vérité do show he that was more than a three-picture pony.
Watching 2009’s fascinating documentary on his unfinished L’Enfer , you are left in no doubt it was circumstances rather than ability that curtailed his credits.
And in any case, since when was being prolific a mark of artistic merit?
Hitchcock was a genius, of that there is no doubt. Yet because his controlling hand is forever visible, we’re always just a tiny bit distanced from his brilliantly orchestrated constructions.
Clouzot doesn’t only want us to be voyeurs, though. He wants us to be participants, enduring the same gruelling emotional cocktail as his all-too-identifiable protagonists.
Hitch might be the master of suspense, but Clouzot is the more masterly storyteller. Or is it just me?
http://www.gamesradar.com/hitchcock-vs-clouzot/
Dogged by ill health, branded a Nazi collaborator and spurned by the French New Wave, his career was largely one of wasted opportunity and unrealised potential.
Somehow, though, he still made a trio of remarkable thrillers β Le Corbeau , The Wages Of Fear and Les Diaboliques β that saw him proclaimed as Alfred Hitchcock’s main rival.
Not only that, but he also had a thing for blondes. But to my mind, calling Clouzot βthe French Hitchcockβ as many have done is a back-handed compliment.
Much as I love Hitch, I don’t revisit his films half as much as I do his Gallic counterpart.
Nor do I find Alfie’s playful, mischievous style half as mesmerising as HG’s chilly, austere worldview, for all the many pleasures his work affords.
Hitch was always a consummate showman, a skilful conjuror who delighted in wrong-footing his audience with sleights of directorial hand.
Clouzot, though, was something else: a baleful critic of humanity who, with his unflinching eye for amoral characters prompted by greed, lust and sadism, was keeping it psychologically real in a way Hitch either never could or politely declined to.
Yes, there’s ugliness and violence in Hitchcock’s flicks. But it’s normally perpetrated by agents outside the norm: cross-dressing psychopaths, for example, or birds gripped by an inexplicable malevolence.
In Clouzot’s great pictures, the monster isn’t out there. Instead it’s within β the avarice and desperation that compel Yves Montand to drive a truck over Charles Vanel in Wages , for instance, or the hysteria, suspicion and paranoia that a few poison-pen letters unlock in Le Corbeau .
For me, it is not the palm-sweating tension and expertly sustained atmosphere of creeping dread that make Les Diaboliques so fiendish. It’s the casual and calculated cruelty, inflicted without a shred of remorse with the basest of motivations.
I’ve yet to find anything in Hitchcock as unsettling, and that includes Raymond Burr’s creepy neighbour in Rear Window and Rebecca ’s Mrs Danvers.
OK, so Hitch has the numbers on his side: a vast, diverse oeuvre that covered half a century, two continents and the transition from silents to talkies.
Admittedly, Clouzot is a bit of a lightweight in comparison, though the overlooked likes of Manon , Quai Des Orfèvres and La Vérité do show he that was more than a three-picture pony.
Watching 2009’s fascinating documentary on his unfinished L’Enfer , you are left in no doubt it was circumstances rather than ability that curtailed his credits.
And in any case, since when was being prolific a mark of artistic merit?
Hitchcock was a genius, of that there is no doubt. Yet because his controlling hand is forever visible, we’re always just a tiny bit distanced from his brilliantly orchestrated constructions.
Clouzot doesn’t only want us to be voyeurs, though. He wants us to be participants, enduring the same gruelling emotional cocktail as his all-too-identifiable protagonists.
Hitch might be the master of suspense, but Clouzot is the more masterly storyteller. Or is it just me?
http://www.gamesradar.com/hitchcock-vs-clouzot/
Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
γιατι αισθανομαι οτι στην παραπανω προταση, εχεις κανει ηδη την συγκριση;
καλα το εγραψες.
ο Hitchcock ειναι ενας καθαρα εγκεφαλικος σκηνοθετης.
Ιδιοφυια σιγουρα, αλλα επισης σιγουρα, αλλοι σκηνοθετες ειχαν συμβάλει περισσοτερο στην εξέλιξη της κινηματογραφικης γλωσσας (αν αναφερεσε σε αυτο)
καπως αυθαιρετα, αν πρεπει να αναφερουμε μερικα ονοματα και με χρονολογικη σειρα ειναι:
D. W. Griffith (σκηνοθεσια)
Sergei Eisenstein (μονταζ)
Orson Welles (αρκετα για να τα αναφερουμε εδω)
Jean-Luc Godard (παρα πολλα)
..ολα αυτα απο καποιο βιβλιο του Ραφαηλιδη που δεν θυμαμαι τωρα..
γιατι αισθανομαι οτι στην παραπανω προταση, εχεις κανει ηδη την συγκριση;
καλα το εγραψες.
ο Hitchcock ειναι ενας καθαρα εγκεφαλικος σκηνοθετης.
Ιδιοφυια σιγουρα, αλλα επισης σιγουρα, αλλοι σκηνοθετες ειχαν συμβάλει περισσοτερο στην εξέλιξη της κινηματογραφικης γλωσσας (αν αναφερεσε σε αυτο)
καπως αυθαιρετα, αν πρεπει να αναφερουμε μερικα ονοματα και με χρονολογικη σειρα ειναι:
D. W. Griffith (σκηνοθεσια)
Sergei Eisenstein (μονταζ)
Orson Welles (αρκετα για να τα αναφερουμε εδω)
Jean-Luc Godard (παρα πολλα)
..ολα αυτα απο καποιο βιβλιο του Ραφαηλιδη που δεν θυμαμαι τωρα..