Πωλησεις βινυλιου σε συνεχη αυξηση
- Thread starter Dr Pan K
- Start date
Άμα η αγάπη για τον μαύρο δίσκο και την αναπαραγωγή του μετατραπεί σε κάποιου είδους φιλοτελισμό τότε την κάτσαμε την βάρκα..
nikolai asimov
Senior Member
- 19 August 2012
- 558
ο δισκος ειναι κατι ομαρφο γιατι μπορεις να δεις και να απολαυσεις και κανα εξωφυλλο.με τα cd χαθηκε αυτη η μαγεια.
επισης αυτη η πλαστικουρα ποτε δεν με εφτιαξε για να μην αναφερθω στο γεγονος οτι πολλα απο τα cd δεν παιζουν ,πηδανε πραγμα απαραδεκτο.
dimitris_av
AVClub Enthusiast
Η ερώτηση που έχω να κάνω σε εσάς εδώ είναι...."Σας αρέσει το βινύλιο γιατί συγκινείστε με το που βλέπετε την βελόνα στο αυλάκι και απο αυτήν την εικόνα ακούτε την μουσική...ή....σας αρέσει το βινύλιο επειδή είναι αναλογικό και προσπαθούμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας οτι ηχεί καλύτερα απο τα cd αλλά με τις νεες κόπιες δίσκων έχουμε απογοητευτεί...?
Τα χρόνια του βινυλίου δεν υπήρχε άλλο φορματ πέραν της κασσέτας. αλλά η κασσέτα προήλθε περισσότερο ως μέσο Αντι-γραφής μουσικής παρά ως φορμάτ Εγγ-ραφής μουσικής...Αλλά όλοι ήταν ευτυχισμένοι με το βινύλιο χωρίς να τους ενδιαφέρει η παραγωγή του ήχου μιας και αναπαρήγαγαν τους δίσκους αυτούς με θρυλικά μεν φτωχά απο ποιότητα (για καποιους) δε μέσα...
Σήμερα έχοντας ακούσει όλα τα φορματ, sacd, dolby digital, dts και ότι θες κοιτάμε την ποιότητα του δίσκου και το πως κόπηκε και την παραγωγή και τα #$%%$ κέρατά μας τα ανάποδα.
Εγώ προσωπικά έχω δίσκους απο τον πατέρα μου οι οποίοι είναι Ελληνικές παραγωγές ξένων μουσικών (όχι του ιδιώματος που ακούω) και όταν τον παίρνω στα χέρια μου και τον βάζω στο πικ απ που έχω απο την εποχή του και η βελόνα αγκίζοντας το αυλάκι μου φέρνει στα αυτιά μουσικές που μου ξεθαύουν τις μουσικές μου μνήμες απο παιδάκι στις γιορτές που μου έκαναν είναι κάτι το μοναδικό...Αυτό είναι η μουσική αυτό ΠΡΕΠΕΙ να είναι...
Παραγωγές, κόπιες και πικ απ αστρονομικών τιμών σας τα χαρίζω γιατι το βινύλιο δεν το παίρνεις για να ακούσεις πώς αποδίδει το σύστημά σου τον ήχο αλλά για την μαγία της μουσικής...και ας είναι και απο τρανζιστοράκι.....
Κάποιοι τελικά ίσως να έχουν χάσει το δάσος....
Τα χρόνια του βινυλίου δεν υπήρχε άλλο φορματ πέραν της κασσέτας. αλλά η κασσέτα προήλθε περισσότερο ως μέσο Αντι-γραφής μουσικής παρά ως φορμάτ Εγγ-ραφής μουσικής...Αλλά όλοι ήταν ευτυχισμένοι με το βινύλιο χωρίς να τους ενδιαφέρει η παραγωγή του ήχου μιας και αναπαρήγαγαν τους δίσκους αυτούς με θρυλικά μεν φτωχά απο ποιότητα (για καποιους) δε μέσα...
Σήμερα έχοντας ακούσει όλα τα φορματ, sacd, dolby digital, dts και ότι θες κοιτάμε την ποιότητα του δίσκου και το πως κόπηκε και την παραγωγή και τα #$%%$ κέρατά μας τα ανάποδα.
Εγώ προσωπικά έχω δίσκους απο τον πατέρα μου οι οποίοι είναι Ελληνικές παραγωγές ξένων μουσικών (όχι του ιδιώματος που ακούω) και όταν τον παίρνω στα χέρια μου και τον βάζω στο πικ απ που έχω απο την εποχή του και η βελόνα αγκίζοντας το αυλάκι μου φέρνει στα αυτιά μουσικές που μου ξεθαύουν τις μουσικές μου μνήμες απο παιδάκι στις γιορτές που μου έκαναν είναι κάτι το μοναδικό...Αυτό είναι η μουσική αυτό ΠΡΕΠΕΙ να είναι...
Παραγωγές, κόπιες και πικ απ αστρονομικών τιμών σας τα χαρίζω γιατι το βινύλιο δεν το παίρνεις για να ακούσεις πώς αποδίδει το σύστημά σου τον ήχο αλλά για την μαγία της μουσικής...και ας είναι και απο τρανζιστοράκι.....
Κάποιοι τελικά ίσως να έχουν χάσει το δάσος....
dimkasta
AVClub Addicted Member
- 14 November 2006
- 2,246
Μη το βλέπεις έτσι. Η αξία της μουσικής μπορεί να είναι σε διαφορετικά πράματα για τον καθένα.
Εγώ ας πούμε μεγαλώνοντας είχα μόνο ένα κασσετόφωνο και δεν έχω συναισθηματικούς δεσμούς με το βινύλιο. Αλλά εξακολουθεί να μου αρέσει και σαν διαδικασία, και σαν όψη, και σε πάρα πολλές περιπτώσεις και σαν ήχος.
Φυσικά σε πολλές περιπτώσεις έχω και κάποια κομμάτια και για τη σπανιότητά τους, αλλά και για την ιστορικότητά τους, ενώ κάποια τα έχω και διπλά.
Όσο για τα συστήματα, δεν χρειάζεται να έχεις high-end για να εκτιμήσεις και να σε γεμίζει περισσότερο το πόσο καλύτερη δουλειά έχει γίνει πχ σε Mobile fidelity δίσκους ή στα RCA (ή και classic records επανεκδόσεις) ή ακόμα και σε ψηφιακές παραγωγές του στυλ των σειρών JVC XRCD, FIM/LIM cd και βινύλια ή Telarc cd και βινύλια
Εγώ ας πούμε μεγαλώνοντας είχα μόνο ένα κασσετόφωνο και δεν έχω συναισθηματικούς δεσμούς με το βινύλιο. Αλλά εξακολουθεί να μου αρέσει και σαν διαδικασία, και σαν όψη, και σε πάρα πολλές περιπτώσεις και σαν ήχος.
Φυσικά σε πολλές περιπτώσεις έχω και κάποια κομμάτια και για τη σπανιότητά τους, αλλά και για την ιστορικότητά τους, ενώ κάποια τα έχω και διπλά.
Όσο για τα συστήματα, δεν χρειάζεται να έχεις high-end για να εκτιμήσεις και να σε γεμίζει περισσότερο το πόσο καλύτερη δουλειά έχει γίνει πχ σε Mobile fidelity δίσκους ή στα RCA (ή και classic records επανεκδόσεις) ή ακόμα και σε ψηφιακές παραγωγές του στυλ των σειρών JVC XRCD, FIM/LIM cd και βινύλια ή Telarc cd και βινύλια
neXTgen
AVClub Enthusiast
πολλές αλήθειες διάβασα στις 3 -έως τώρα- σελίδες του παρόντος ...
ίσως η αύξηση των πωλήσεων των δίσκων βινυλίου να οφείλεται και στο ότι ΘΕΛΟΥΜΕ όλοι πίσω τον κόσμο που (μόνοι μας, βγάζοντας τα μάτια μας) καταφέραμε και χάσαμε -ανεπιστρεπτί-. και μιλάω ΚΑΙ προσωπικά... γιατί όσοι εδώ μέσα είμασταν 20 ή 30 όταν αγοράζαμε τρελά τότε, τώρα είμαστε 40 ή 50 και η τρέλα μας έχει ξανά συνεπάρει (κάποιοι ήταν σταθεροί, πολλοί πάλι ίσως κάναμε μια κοιλιά αρκετά χρόνια με τα ψηφιακά και τους υπολογιστές). που σημαίνει πως τώρα (με όλα τα στραβά της εποχής) έχουμε χρήματα που ΤΟΤΕ , λόγω ηλικίας, δεν είχαμε (για σκεφτείτε ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ποτέ περίπτωση να αγοράζαμε το 90 τις πολυτελείς αλλά ΠΑΝΑΚΡΙΒΕΣ εκδόσεις που σχεδόν αποκλειστικά αγοράζουμε τώρα !!!) αλλά έχουμε και μια ματαιοδοξία -η αλήθεια είναι- στη συλλογή μας ως hobby (...)
εν τέλει, όλα τα φόρματς (βασικά τα δύο υλικά της εποχής αλλά και το flac ή το mp3) είναι άγια.. αλλά ίσως αντί να ψάχνουμε ψύλλους στ' άχυρα (ενώ έχουμε ΜΗΧΑΝΑΡΕΣ όσο φθηνά κι αν είναι -που πολλών από μας εδώ ΔΕΝ είναι-) και να ασχολούμαστε με τα σώματα, τα δυναμικά, την ανάλυση και όλες αυτές τις "αηδίες" που το '50, το '60 ή και αργότερα σε ένα φορητό πικαπ ή κασετόφωνο που ακούγαμε ΔΕΝ ασχολιόμαστε (ΜΟΝΟ ΜΟΥΣΙΚΗ και ΕΡΩΤΑΣ τότε), αντί να ασχολούμαστε με αυτά τα ματαιόδοξα -επαναλαμβάνω- θα έπρεπε να ανάβαμε ένα κεράκι στο Θεό που μας έχει δώσει τα αυτάκια μας και μπορούμε να απολαμβάνουμε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ του κόσμου. (δεν είμαι θρήσκος, είμαι όμως σαρκαστικός και αηδιασμένος πολλές φορές από την υποκρισία και το στρουθοκαμηλισμό μας).
όσο για το βινύλιο και τους δίσκους , και το αν ακούγονται καλά ή κακά σε σχέση με τα παλιά ορίτζιναλ από αναλογικές μήτρες... μη ζητάμε άπιαστε όνειρα... τα master tapes πλέον όσων σώζονται είναι π.χ. 40 χρόνων ... αλλά και τότε που κόβονταν ΑΜΕΣΩΣ (για όσους ακούμε π.χ. κλασική ροκ) τι νομίζετε ? πως παίρναμε ΟΛΟ το στούντιο και τον ήχο του μαζί μας ? μη γελιόμαστε , όταν μπαίνει το μικρόφωνο, ο ηλεκτρισμός και πάει λέγοντας ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι πια το ίδιο..
προσωπικά (για να μη γενικεύω ούτε να σας δίνω συμβουλές) απολαμβάνω τα LP και τα 7'' ή τα 10''´που έχω και ΠΛΕΟΝ είμαι ΠΟΛΥ δύσκολος στο τι καινούριας εσοδείας (βινύλιο) αγοράζω και κυρίως με ΤΙ αντικαθιστώ όσα θέλω να αντικαταστήσω... άγιο είναι το μεγάλο εξώφυλλο (τα gatefold ιδιαιτέρως που λατρεύω) και όλη η μαγεία επίσης είναι θελκτική . όμως μην είμαστε απλώς πρόβατα (ειδικά οι άνω των 25-30) του ebay ή του amazon ... αυτό προσπαθώ τουλάχιστον για μένα. και δε σας κρύβω πως (μιας και ξεσπάω, πάντα ξέσπαγα με τους δίσκους, πόσο δε μάλλον σε αυτή την παλιοεποχή -παρ όλο το λίγο χρήμα-) μου είναι δύσκολο.
ίσως η αύξηση των πωλήσεων των δίσκων βινυλίου να οφείλεται και στο ότι ΘΕΛΟΥΜΕ όλοι πίσω τον κόσμο που (μόνοι μας, βγάζοντας τα μάτια μας) καταφέραμε και χάσαμε -ανεπιστρεπτί-. και μιλάω ΚΑΙ προσωπικά... γιατί όσοι εδώ μέσα είμασταν 20 ή 30 όταν αγοράζαμε τρελά τότε, τώρα είμαστε 40 ή 50 και η τρέλα μας έχει ξανά συνεπάρει (κάποιοι ήταν σταθεροί, πολλοί πάλι ίσως κάναμε μια κοιλιά αρκετά χρόνια με τα ψηφιακά και τους υπολογιστές). που σημαίνει πως τώρα (με όλα τα στραβά της εποχής) έχουμε χρήματα που ΤΟΤΕ , λόγω ηλικίας, δεν είχαμε (για σκεφτείτε ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ποτέ περίπτωση να αγοράζαμε το 90 τις πολυτελείς αλλά ΠΑΝΑΚΡΙΒΕΣ εκδόσεις που σχεδόν αποκλειστικά αγοράζουμε τώρα !!!) αλλά έχουμε και μια ματαιοδοξία -η αλήθεια είναι- στη συλλογή μας ως hobby (...)
εν τέλει, όλα τα φόρματς (βασικά τα δύο υλικά της εποχής αλλά και το flac ή το mp3) είναι άγια.. αλλά ίσως αντί να ψάχνουμε ψύλλους στ' άχυρα (ενώ έχουμε ΜΗΧΑΝΑΡΕΣ όσο φθηνά κι αν είναι -που πολλών από μας εδώ ΔΕΝ είναι-) και να ασχολούμαστε με τα σώματα, τα δυναμικά, την ανάλυση και όλες αυτές τις "αηδίες" που το '50, το '60 ή και αργότερα σε ένα φορητό πικαπ ή κασετόφωνο που ακούγαμε ΔΕΝ ασχολιόμαστε (ΜΟΝΟ ΜΟΥΣΙΚΗ και ΕΡΩΤΑΣ τότε), αντί να ασχολούμαστε με αυτά τα ματαιόδοξα -επαναλαμβάνω- θα έπρεπε να ανάβαμε ένα κεράκι στο Θεό που μας έχει δώσει τα αυτάκια μας και μπορούμε να απολαμβάνουμε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ του κόσμου. (δεν είμαι θρήσκος, είμαι όμως σαρκαστικός και αηδιασμένος πολλές φορές από την υποκρισία και το στρουθοκαμηλισμό μας).
όσο για το βινύλιο και τους δίσκους , και το αν ακούγονται καλά ή κακά σε σχέση με τα παλιά ορίτζιναλ από αναλογικές μήτρες... μη ζητάμε άπιαστε όνειρα... τα master tapes πλέον όσων σώζονται είναι π.χ. 40 χρόνων ... αλλά και τότε που κόβονταν ΑΜΕΣΩΣ (για όσους ακούμε π.χ. κλασική ροκ) τι νομίζετε ? πως παίρναμε ΟΛΟ το στούντιο και τον ήχο του μαζί μας ? μη γελιόμαστε , όταν μπαίνει το μικρόφωνο, ο ηλεκτρισμός και πάει λέγοντας ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι πια το ίδιο..
προσωπικά (για να μη γενικεύω ούτε να σας δίνω συμβουλές) απολαμβάνω τα LP και τα 7'' ή τα 10''´που έχω και ΠΛΕΟΝ είμαι ΠΟΛΥ δύσκολος στο τι καινούριας εσοδείας (βινύλιο) αγοράζω και κυρίως με ΤΙ αντικαθιστώ όσα θέλω να αντικαταστήσω... άγιο είναι το μεγάλο εξώφυλλο (τα gatefold ιδιαιτέρως που λατρεύω) και όλη η μαγεία επίσης είναι θελκτική . όμως μην είμαστε απλώς πρόβατα (ειδικά οι άνω των 25-30) του ebay ή του amazon ... αυτό προσπαθώ τουλάχιστον για μένα. και δε σας κρύβω πως (μιας και ξεσπάω, πάντα ξέσπαγα με τους δίσκους, πόσο δε μάλλον σε αυτή την παλιοεποχή -παρ όλο το λίγο χρήμα-) μου είναι δύσκολο.
Last edited:
Μα για τις ακρότητες μιλάω.. για αυτούς που αγοράζουν δίσκους για να τους έχουν και τους κρατάνε σφραγισμένους σε κάποιο ντουλάπι.. Η γνώμη μου είναι οτι τα πράγματα είδικά τα χρηστικά υπάρχουν για να μας υπηρετουν και όχι για το αντίθετο και όταν δεν χρησιμποιούνται δεν είναι παρα σκουπίδια και έρμα στην ζωή μας. Ακούγεται βέβαια λίγο ακραίο αλλα αν το καλοσκευτείς κάπως έτσι είναι στην πραγματικότητα αλλο που καμια φορά μας θολώνει την κρίση η ηδονή της κατανάλωσης η της ιδιοκτησίας (δεν είμαι αναρχικός μην παρεξηγηθώ και ξεφύγει η κουβέντα..) :angel:
Last edited:
Πωπωωω τι post ήταν αυτό!! Ανοιξες φίλε μου όλα τα θέματα (μαζι με τα ψυχολογικά) των βινυλιάδων σε τέσσερις μικρές παράγραφους..
Να σου πω λοιπόν την άποψή μου..
Είμαι και εγώ τριαντάρης (πάνω απο την μέση) και εχω βιώματα σαν τα δικά σου. Αγαπώ το βινύλιο και σαν ήχο γιατι μέχρι προ τριετίας ήταν το μόνο που είχε τέτοια ποιότητα (στα αυτιά μου τουλάχιστον) σε σχέση με τα υπόλοιπα formats.
ΝΑΙ είμαι απο αυτούς που κρατούσαν θερμοπύλες και έχω πάνω απο χίλιους δίσκους..
Mε τις τελευταίες μου εμπειρίες και εξελίξεις στον ήχο η αυστηρά και ολίγον.. "γκεσταπίτικα" λογική κίνηση θα ήταν να πουλήσω όλους μου τους δίσκους και τα δυό πικάπ μου τώρα που πιάνουν και λεφτά ακολουθώντας την λογική του προηγούμενου μου post..
Όχι γιατι είναι για πέταμα αλλα όπως είπαμε οταν η ψυχρή λογική βλέπει οτι μπορώ ακόμα και τσάμπα να ακούω απο αρκετά εώς πολύυυ καλύτερα η ετυμηγορία είναι τλεσίδική..
ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;
1)Παρότι ξεπεράστηκε το βινύλιο (στα αυτιά μου πάλι) επιτέλους μετα απο 40 χρόνια, εξακολουθεί να ακούγεται αξιόλογα και να στέκεται οχι απλά αξιοπρεπώς αλλα και αγέρωχο δίπλα στα νέα και "αγριεμένα" σε διαθέσεις ψηφιακά.
2)Και εδώ είναι το ζουμί σε μια ποιητική δήλωση του μακαρίτη του Θεόδωρου Αγγελόπουλου του οποίου μπορεί να μην έχω δεί ούτε μια ταινια αλλα μόνο για αυτό που είπε τον εκτιμώ απεριόροστα θεός χωρές τον..
"Η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας Ηληκία" ειχε πει.. και εκει προσπαθούμε να γυρίσουμε σε όλη μας την ζωή.. Όταν λοιπόν κάτι εχει χαραχτεί στην ζωή μας τόσο βαθιά και απο τόσο νωρίς (εγώ βάζω δίσκους μόνος μου απο τεσσάρων χρονών) είναι κομμάτι απο την προσωπική μας πατρίδα και ποτέ δεν θα μπορέσουμε να το απαρνηθούμε ότι και άν λέει η λογική.
Κάπου εκεί κρύβονται πολλά.. γιατι αν το δείς τεχνοκρατικά είμαστε για κλωτσιές.. Τις περισσότρερς φορές αυτά που νοσταλγούμε πλέον είναι για κλωτσιές συγκριτικά με τα σημερινά. Έχουν γίνει τράστια άλματα στον ήχο απλά έγιναν πολύ σταδιακά και τα απορροφήσαμε..
Άκουγα κάτι μονοφωνικά βινύλια της Decca με Rimsky Korsakov κλπ προχτές και συνειδητοποίησα οτι η κασέτα που τα έγραφα (για πλάκα εννοείται) τους ήταν ήδη πολύ.. Ηδιαφορά στον ήχο που βγάζανε απο ένα σύγχρονο και σοβαρό πικάπ σε σχέση με αυτό που μπορεί να ακούσει κάποιος σήμερα είναι σαν να συγκρίνει κανείς μια ασπρόμαυρη τηλεόραση με λάμπες με μια σύγχρονη καλή 3D.. Ok ρομαντικό και νασταλγικό άκουσμα αλλα ώς εκεί..
Η τελευταία παράγραφός ως σχόλιο στην δεύτερη παράγραφο του post σου..
Last edited:
Ακούω βινύλιο καί αγοράζω βινύλιο συχνα .Εβλεπα την σελίδα της εταιρείας απο την Πάτρα Ιnner Ear καί οι περισσότερες εκδόσεις της είναι καί σε βινύλιο.Οι προσεχείς εκδόσεις της θα είναι επίσης σε βινύλιο σε λίγα δυστυχώς αντίτυπα.Εμαθα οτι ετοιμάζεται boxset με τα άλμπουμ της Μόνικα .Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ,νέοι καλλιτέχνες να εκδίδουν τις δουλειές τους καί σε βινύλιο ,ίσως γιατι θέλουν να δώσουν "αξία" στην δουλείά τους ,είτε για λόγους "ελιτισμού" ,είτε γιατι πιστεύουν σ'αυτό ως μέσο αναπαραγωγής,είτε γιατι θέλουν να "πιάσουν" καί μεγαλύτερης ηλικίας κοινό .Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει ο σκοπός τους.Εχω αγοράσει βινύλια ξένης κοπής ,180 γρ. διπλά ,σφραγισμένα ,με σύγχρονους καί παλιούς καλλιτέχνες ,τα οποία αγόρασα ακριβά καί όμως απλά δεν ακούγονται είτε γιατι ο ήχος είναι θολός είτε γιατι είναι γεμάτα θόρυβο ,συνεπώς αυτό δεν έχει να κάνει εάν είναι ελληνικής ή ξένης κοπής ή απο μεταφορά απο ψηφιακή μορφή.Προσωπικά ,είτε πρόκειται για βινύλιο είτε για cd αυτό που με ενδιαφέρει είναι το μουσικό περιεχόμενο ,εάν δε υπάρχει καί καλή απόδοση αυτή είναι καλοδεχούμενη.Αυτό όμως που θα ήθελα να προτείνω στο forum ,και είναι ο σκοπός της παρέμβασής μου στην συζήτηση ,είναι να δημιουργηθεί ειδικό θέμα -τμήμα ,όπου έμποροι καί εταιρείες να ανακοινώνουν κάθε έκδοση σε βινύλιο προκειμένου να ενημερωνόμαστε για το τι κυκλοφορεί ή το τι θα κυκλοφορήσει στην αγορά.Αυτό το λέω γιατι όσοι ζούν στην Αθήνα ή σε μεγάλες πόλεις όπου υπάρχουν μεγάλα δισκοπωλεία ,με μιά βόλτα σ'αυτά μπορούν να ενημερώνονται "απο πρώτο χέρι".Οσοι όμως ζουν στην περιφέρεια ,όπως εγω,δεν έχουν τέτοια δυνατότητα καί πολλές φορές μαθαίνουμε μία κυκλοφορία πολύ αργότερα ,όταν έχει ήδη εξαντληθεί.Οταν λοιπόν υπάρξει συνεχής καί έγκαιρη ενημέρωση για το τι κυκλοφορεί σε βινύλιο ,πιστεύω οτι θα υπάρχει καί συνεχές αγοραστικό ενδιαφέρον με μακροχρόνιο οφελος για όλους ,εμπόρους καί καταναλωτές .
Photis
Supreme Member
Μου αρέσει να ακούω τους δίσκους μου. Δεν θα έλεγα ότι είναι και ιεροτελεστία η όλη διαδικασία του να ψάξεις στο ράφι, να καθαρίσεις την πλευρά με το ειδικό πανάκι, να βάλεις μπρος το πλατώ, να κατεβάσεις τη βελόνα πάνω στο αυλάκι και να χαζεύεις το μεγάλο και ευανάγνωστο εξώφυλλο ακούγοντας τη μουσική βυθισμένος στην πολυθρόνα. Πλησιάζει πολύ όμως. Έχει να κάνει και με τα παιδικά μου βιώματα, όταν ο πατέρας μου έρχοταν κάθε βρομάδα και με ένα δίσκο από το New Wave στους Αμπελόκηπους και τον ακούγαμε παρέα τις Κυριακές. Αργότερα, όταν φοιτητής δούλευα στο Μετρόπολις, είχε έρθει η εποχή του CD. Το κλικ που έφερε την αναστροφή του κλίματος ήταν η τράμπα των δύο καταστημάτων επί της Πανεπιστημίου κάπου στο καλοκαίρι του 1995. Πλέον το μεγάλο κατάστημα κοντά στην Ομόνοια θα πούλαγε μόνο CD ενώ το μικρότερο κοντά στο Rex θα φιλοξενούσε τα βινύλια. Πιστεύω ότι αυτό έδωσε και τον τόνο στην ελληνική αγορά. Παρόλα αυτά το βινύλιο θεωρώ πως δεν έχασε τους πελάτες του. Έχασε όμως τις νέες γεννιές αγοραστών. Οι νέοι κινήθηκαν προς το CD όχι απαραίτητα γιατι εντυπωσιάστηκαν απο τον ήχο, ή έφαγαν το παραμύθι της ψηφιακής καθαρότητας -σε αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα το mainstream ραδιόφωνο- αλλά κυρίως γιατί η pop κουλτούρα πάντα επιβάλλοταν μαζικά στους νέους. Και οι πωλήσεις δεν μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση σε αυτό. Έτσι τα μεγάλα νούμερα στις πωλήσεις τα έκαναν τα φτηνής κατασκευής και ακριβής τιμής CD, ενώ το βινύλιο έμεινε για τους συλλέκτες και όσους δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να ακολουθήσουν τη νέα ψηφιακή τεχνολογία. Η ειρωνία είναι ότι αυτό που έφαγε το CD δέκα χρόνια μετά είναι η ψηφιακή τεχνολογία που το καθιέρωσε. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν άυλη. Και δεν πήρε σβάρνα μόνο το μέσο, αλλά και την πλειοψηφία των καταστημάτων που πουλούσαν CD, καθώς και τα κέρδη των εταιριών παραγωγής και διανομής μουσικής. Αν υπάρχει κάτι που το βινύλιο είχε να αντιτάξει έναντι όλων αυτών που το έφεραν στο περιθώριο, είναι η μοναδικότητά του ως μέσον αναπαραγωγής. Δεν αντιγράφεται. Με την έννοια ότι δεν έχεις τρόπο από ένα πρωτότυπο βινύλιο να φτιάξεις ένα αντίγραφο βινύλιο στο σπίτι σου και να το βάλεις να παίξει στο πικαπ. Αναγκαστικά θα του αλλάξεις τη μορφή αν θες να το αντιγράψεις. Αυτή είναι πιστεύω η μεγαλύτερή του αξία. Και ίσως γι αυτό να παράγεται ακόμα. Αυτό που προβλέπω για το μέλλον είναι να γίνει μια τρελή ανατροπή όσον αφορά την παραγωγή, όπου το μόνο υλικό μέσο που θα παραγεται θα είναι το βινύλιο και οι ψηφιακές μορφές του ίδιου έργου θα είναι άυλες.
dimitris_av
AVClub Enthusiast
Ελάτε παιδιά ας ξυπνήσουμε το γεγονός οτι καινούριες κυκλοφορίες βγαίνουν σήμερα και σε βινύλιο είναι λόγο μόδας και κέρδους καθαρά. οι ίδιοι που την εποχή του cd ακούγανε τη λέξη βινύλιο και σου έλεγαν "τί είναι αυτό" ή "που το θυμήθηκες" τώρα ξαφνικά το λάτρεψαν....Βλέπουν οτι πουλάει και τους αποφέρει περισσότερο κέρδος αυτό είναι όλο...
Υπάρχουν πολύ λίγοι καλιτέχνες που το ζητάνε οι ίδιοι απο την εταιρία τους να κοπεί ο δίσκος και σε βινύλιο οι άλλοι δεν έχουν λόγο, δεν τους νοιάζει κιόλας. Η εταιρία αποφασίζει ανάλογα με το κέρδος της...
υπάρχουν και άλλοι που όλα αυτά τα χρόνια έμειναν στο βινύλιο απο άποψη και αγάπη....καλά έκαναν...
Υπάρχουν πολύ λίγοι καλιτέχνες που το ζητάνε οι ίδιοι απο την εταιρία τους να κοπεί ο δίσκος και σε βινύλιο οι άλλοι δεν έχουν λόγο, δεν τους νοιάζει κιόλας. Η εταιρία αποφασίζει ανάλογα με το κέρδος της...
υπάρχουν και άλλοι που όλα αυτά τα χρόνια έμειναν στο βινύλιο απο άποψη και αγάπη....καλά έκαναν...
eyebee
AVClub Enthusiast
Το avatar μου είναι δίσκος της Inner-Ear, ηχογραφημένος ψηφιακά σε 24/48. Το βινύλιο είναι πολύ καλής ποιότητας (και λευκό για έξτρα εφέ), αλλά ΚΤΓΜ υστερεί στα σημεία του CD. Η εν λόγω εταιρεία έχει πιάσει το νόημα, τα παιδιά ξέρουν ότι ο άλλος δύσκολα θα βάλει το χέρι στην τσέπη να αγοράσει CD, ενώ το βινύλιο "τα έχει τα λεφτά του" για τον καταναλωτή (και για μένα το ίδιο ισχύει), οπότε πολύ καλά κάνουν -εξάλλου, τα βινύλιά τους πάντα εξαντλούνται. Το πρόβλημα είναι πως οι ψηφιακές εγγραφές συνήθως υστερούν στο βινύλιο...
eyebee
AVClub Enthusiast
Συμφωνώ απολύτως. Όσο για το τελευταίο σημείο, και μια κι αναφέραμε την Inner-Ear, ήδη συμβαίνει αυτό που προβλέπεις: οι επερχόμενες κυκλοφορίες της εταιρείας θα έχουν αυτή τη μορφή. CD γιοκ.
Photis
Supreme Member
Ναι το ξέρω αυτό. Και η μπάντα του αδερφού μου την ίδια πολιτική ακολούθησε όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ της το 2012. Αλλά εγώ αναφερόμουν στις μεγάλες εταιρίες.
Μοδα ειναι πιστευω και καλα κανουν.
Ομως το να μη βγαζουν τα αλμπουμ και σε CD ειναι απαραδεκτο για οσους απο εμας ειτε παροπλισαμε ειτε δεν ειχαμε ποτε πικαπ (για τις νεες κυκλοφοριες μιλαμε).
Αφου τα βινυλια τα βγαζουν σε περιορισμενα συλλεκτικα κομματια (ασπρα, κοκκινα, κιτρινα, μπλε) και θα τα πουλησουν ουτως ή αλλως. Εμεις που θελουμε να ακουσουμε τη μουσικη τι φταιμε?
Α, υπαρχει εδω και αρκετα χρονια πιο ακραια μοδα: κασσετες!
Ομως το να μη βγαζουν τα αλμπουμ και σε CD ειναι απαραδεκτο για οσους απο εμας ειτε παροπλισαμε ειτε δεν ειχαμε ποτε πικαπ (για τις νεες κυκλοφοριες μιλαμε).
Αφου τα βινυλια τα βγαζουν σε περιορισμενα συλλεκτικα κομματια (ασπρα, κοκκινα, κιτρινα, μπλε) και θα τα πουλησουν ουτως ή αλλως. Εμεις που θελουμε να ακουσουμε τη μουσικη τι φταιμε?
Α, υπαρχει εδω και αρκετα χρονια πιο ακραια μοδα: κασσετες!
Mου αρέσει πολύ αυτή η συζήτηση.. Με αφορμή την αυξηση των πωλήσεων πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις αλλα και αλήθειες γράφονται.
Είναι αλήθεια οτι όπως το ψηφιακό πλέον ωριμάζει και περνάει στην επόμενη "φάση" του η οποία πλέν θα είναι "άυλη" έτσι και το αναλογικό δηλαδή ο αγάπημένος μας μαύρος δίσκος πλέον και αυτός περνάει στην επόμενη "φάση" του απαλλαγμένος πλέον απο το "βάρος" της καλύτερης αναλογικής ποιότητας του αφου πλέον η απόσταση ηχητικά υπερκελύφθηκε απο το αντίπαλο δέος και πλέον μετατρέπεται σε κάτι το απλώς ..επιθυμητό.. ή αν θέλετε με αξία σαν κάτι συλλεκτικό με υλική παρουσία. Καθόλου άσχημη μοίρα για ένα format 80 ετών που σύμφωνα με τους ορθόδοξους νόμους της αγοράς θα έπρεπε να είναι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας εδώ και 30 χρόνια τουλάχιστον.
Αν αυτός ο νέος ρόλλος αντιμετωπιστεί με μία σχετική σοβαρότητα (εκεί και οι όποιες ενστάσεις μου) τότε όντως θα μπορούμ να μιλάμε για μια παράδοξη συμβίωση των δύο κόσμων για τουλάχιστον άλλα τριάντα χρόνια στην αγορά, κάτι που προσωπικά καθόλου δεν με χαλάει αφού με ενδιαφέρει και πολύ να υπάρχει αγορά για το βινύλιο και τα παραφερνάλια του. Και στην εντελώς απίθανη περίπτωση να μην ξανα αγοράσω ποτέ δίσκο πάντα θα θέλω κάποια κεφαλή, ιμάντα κλπ για να συντηρώ τα πικάπ μου και να μπορώ να απολαμβάνω σωστά τα χιλια/βάλε βινύλια μου.
Είναι αλήθεια οτι όπως το ψηφιακό πλέον ωριμάζει και περνάει στην επόμενη "φάση" του η οποία πλέν θα είναι "άυλη" έτσι και το αναλογικό δηλαδή ο αγάπημένος μας μαύρος δίσκος πλέον και αυτός περνάει στην επόμενη "φάση" του απαλλαγμένος πλέον απο το "βάρος" της καλύτερης αναλογικής ποιότητας του αφου πλέον η απόσταση ηχητικά υπερκελύφθηκε απο το αντίπαλο δέος και πλέον μετατρέπεται σε κάτι το απλώς ..επιθυμητό.. ή αν θέλετε με αξία σαν κάτι συλλεκτικό με υλική παρουσία. Καθόλου άσχημη μοίρα για ένα format 80 ετών που σύμφωνα με τους ορθόδοξους νόμους της αγοράς θα έπρεπε να είναι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας εδώ και 30 χρόνια τουλάχιστον.
Αν αυτός ο νέος ρόλλος αντιμετωπιστεί με μία σχετική σοβαρότητα (εκεί και οι όποιες ενστάσεις μου) τότε όντως θα μπορούμ να μιλάμε για μια παράδοξη συμβίωση των δύο κόσμων για τουλάχιστον άλλα τριάντα χρόνια στην αγορά, κάτι που προσωπικά καθόλου δεν με χαλάει αφού με ενδιαφέρει και πολύ να υπάρχει αγορά για το βινύλιο και τα παραφερνάλια του. Και στην εντελώς απίθανη περίπτωση να μην ξανα αγοράσω ποτέ δίσκο πάντα θα θέλω κάποια κεφαλή, ιμάντα κλπ για να συντηρώ τα πικάπ μου και να μπορώ να απολαμβάνω σωστά τα χιλια/βάλε βινύλια μου.
Καλάαα εδώ κιαν μιλάμε για καταναλωτική ..κλιμακτήριο.. Εδώ και τριά χρόνια ξαναάρχισα να ασχολούμαι με τις κασέτες απο νοσταλγία έτσι για παιχνίδι (αφου για πρώτη φορά στην ζωή μου ικανοποιήθηκε το εφηβικό μου απωθημένο για ένα καλό κασετόφωνο) καί τι ανακαλύπτω έκπληκτος; Oτι οι κασέτες είναι πάλι μόδα!! (αν και ουσιαστικά τελειωμένο format)
EE δεν μπορεί σκέφτηκα.. όντως κάτι μας ψεκάζουν!...
Last edited:
neXTgen
AVClub Enthusiast
οι δίσκοι που πωλούνται αυτό τον καιρό αγοράζονται από κόσμο που ασχολιόταν πριν (35+) αλλά και από νέα παιδιά . έχει πλάκα λοιπόν να βλέπεις πιτσιρικάδες να αγοράζουν ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ (σε σχέση με το CD -που φυσικά δεν κοστίζει τίποτα- αλλά και το παρελθόν) LP και 7'' , να τους παίζουν σε πικαπ των 50-100 ευρώ (που ζυγίζουν όσο ο αβαρής βραχίονας του MK2 -τρόπος του λέγειν-) πικαπ πλαστικά ΤΕΛΕΙΩΣ , με pitch, usb (και δεν ξέρω εγώ τι άλλο πάνω!) και να τους ακούς μετά να φωνάζουν "τι σούπερ πράγμα είναι το βινύλιο ή ο αναλογικός ήχος". γνωρίζετε όλοι πόσο "αναλογικοί" είναι ΟΛΟΙ αυτοί οι δίσκοι τελευταίας εσοδείας. βέβαια τα παιδιά τι φταίνε ? η άθλια εποχή που τρέχει και πετάει πίσω της ό,τι πολύτιμο, τα δημιουγεί αυτά.
το πρόβλημα πάντως για μένα είναι η ΜΟΥΣΙΚΗ του τώρα, όχι τα formats. αυτά λόγω μόδας ή αγάπης ή ό,τι άλλο θέλετε ακολουθούν τις επιταγές τις εποχής, δηλαδή βασικά το αναμάσημα και τον εντυπωσιασμό. το περιεχόμενο ΤΗΣ συντριπτικής πλειοψηφίας των νέων δίσκων είναι αναμάσημα παλαιών πραγμάτων , βαρετά , ανούσια και άνευρα ακούσματα . σύμφωνα με την προσωπική μου γνώμη, πάντα , στην ψεύτικη εποχή που ζούμε , όλες οι εκφάνσεις της ζωής μας είναι ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ σε σχέση με π.χ. 30+ χρόνια πριν. αδειάσαμε τόσο που -ειδικά εμείς οι Έλληνες- καταφέραμε να πτωχεύσουμε μέσα στα πλούτη μας....
το πρόβλημα πάντως για μένα είναι η ΜΟΥΣΙΚΗ του τώρα, όχι τα formats. αυτά λόγω μόδας ή αγάπης ή ό,τι άλλο θέλετε ακολουθούν τις επιταγές τις εποχής, δηλαδή βασικά το αναμάσημα και τον εντυπωσιασμό. το περιεχόμενο ΤΗΣ συντριπτικής πλειοψηφίας των νέων δίσκων είναι αναμάσημα παλαιών πραγμάτων , βαρετά , ανούσια και άνευρα ακούσματα . σύμφωνα με την προσωπική μου γνώμη, πάντα , στην ψεύτικη εποχή που ζούμε , όλες οι εκφάνσεις της ζωής μας είναι ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ σε σχέση με π.χ. 30+ χρόνια πριν. αδειάσαμε τόσο που -ειδικά εμείς οι Έλληνες- καταφέραμε να πτωχεύσουμε μέσα στα πλούτη μας....
Βεβαια τα πικ απ δεν εχουν ταβανι οποτε τα μεγαλα εισοδηματα παντα παιζουν μπαλα και εκει. Και επισης οι δισκοι εχουν μια μεταπωληση, να μην νοιωθεις οτι κατι που αγοραζεις απαξιωνεται τελειως....