2009. (ετών 26)
Πρόσφατα πτυχιούχος, πρόσφατα μετακομίσας στο πρώτο "δικό μου" διαμέρισμα, γκόμενες (τονίζω τον πληθυντικό), καλούτσικη δουλειά με αρκετές προοπτικές (έτσι νόμιζα), μουσική σα δεύτερη δουλειά τα βράδια, γαμάτο μεταπτυχιακό στο Πολυτεχνείο που γούσταρα κάθε λεπτό του (παρά το 15ωρο πρόγραμμα την ημέρα για να χωρέσουν όλα όσα προανέφερα), ταξίδια, λεφτά (μη φανταστείτε τίποτα σοβαρό αλλά περισσότερα από όσα χρειαζόμουν για την περίσταση), και, το κυριώτερο, καμία έγνοια στον κόσμο.
Μετά ήρθε η (πραγματική και όχι ληξιαρχική) ενηλικίωση. Που καλώς ή κακώς ξεκίνησε με την αλλαγή του "γκόμενες" σε "κοπέλα". :BDGBGDB55

εδώ τονίζω τον ενικό, καλά να'ναι όπου είναι το κορίτσι!!) Κάπου εκεί ξεκίνησε ο κατήφορος που κατέληξε 2μιση χρόνια αργότερα σε μεγάλες αποφάσεις και φορμάτ (επαγγελματικό, προσωπικό, γεωγραφικό, κλπ).
Υπερβάλω με τη γκρίνια. Μια χαρά είμαι και τώρα, (αν εξαιρέσεις την ξενιτειά που με τρώει), και αν τώρα στα 36 μου ζούσα όπως τότε στα 26, μάλλον κάτι δε θα πήγαινε καλά, ενώ θα ήταν και βαρετό.. Απλά καμιά φορά με πιάνουν οι νοσταλγίες μου.