Υπάρχουν κάποιες ταινίες που γίνονται θρύλοι με το τίποτα. Μια τέτοια ήταν και το A new Hope του 1977. Χωρίς σοβαρό σενάριο, χωρίς πλοκή, χωρίς πολλούς διαλόγους, χωρίς ιδιαίτερο καστ (μόνο ο Άλεκ Γκίνες ήταν φτασμένος ηθοποιός τότε) κι όμως κατάφερε να δημιουργήσει ολόκληρο ρεύμα όταν βγήκε. Κι αυτό πιστώνεται 100% στον Λούκας και τη φαντασία του. Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη ταινία από το saga (προσωπική μου αγαπημένη το The Empire Strikes Back) αλλά είναι αυτή που έθεσε τα standards. Και νομίζω πως αυτή αποτέλεσε και τον στόχο το JJ Abrams όταν ανέλαβε να κάνει το "the force awakens". Μια ταινία back to basics. Θεωρώ πως τα κατάφερε 100%. Χωρίς να μας δώσει τίποτα καινούργιο όσον αφορά την ατμόσφαιρα ή την πλοκή, κατάφερε να κάνει κάτι ιδιαίτερα δύσκολο. Να δώσει συνέχεια σε μια σειρά που θεωρητικά είχε φτάσει στο τέλος με το Return of the Jedi.
Βλέπουμε μια νέα γενιά ηρώων, συνεπικουρούμενη από τους παλιούς χαρακτήρες, να δημιουργεί το δικό της έπος. Και είναι όλοι οι χαρακτήρες -παλιοί και νέοι- πολύ πιο δουλεμένοι σχέση με τις πρώτες ταινίες. Σίγουρα ο καθένας μπορεί να βρει όσα ψεγάδια θέλει. Και στις πρώτες ταινίες έβρισκες. Η αίσθηση όμως που σου δίνει η νέα ταινία του saga είναι ότι είναι πολύ πιο δεμένη με τις τρις πρώτες, από όσο ήταν τα prequels. Σκηνοθετικά νομίζω ο JJ Abrams στηρίχθηκε πολύ στη ματιά του Kasdan στο Empire. Οξύμωρο γιατι οι σκηνές δράσης μεταξύ των δυο αυτών ταινιών δεν έχουν καμία σχέση. Το καδράρισμά του όμως γενικά ήταν παρόμοιο. Στις σκηνές των μαχών θεωρώ ότι πήρε την ταινία σε άλλο επίπεδο. Και δεν θεωρώ ότι είχε να κάνει μονο με την τεχνολογία αυτό. Είχε να κάνει και με τον σκηνοθέτη. Το πλάνο με τα X-wings πάνω από το νερό πχ, είναι ότι πιο εικαστικό έχω δει σε ταινία δράσης αυτού του είδους.
Εκεί που κυριολεκτικά μένεις άφωνος είναι με τη μουσική. Ο Γουίλιαμς έκανε ένα μικρό θαύμα, παντρεύοντας γνωστά μοτίβα από τις τρεις πρώτες ταινίες με αρκετές εντελώς καινούργιες συνθέσεις. Και αν μας έλειψε το imperial march, μας αποζημίωσαν τα θέματα της Rey και των μαχών. Έχοντας ακούσει το soundtrack γύρω στις 50 φορές μέχρι τώρα -δεν κάνω πλάκα, το ακούω συνέχεια. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες αυτό ακούω- έχω να πω ότι είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει ο συνθέτης για αυτές τις ταινίες. Και να σκεφτείτε ότι δεν υπάρχει καν το imperial march...
Τεχνικά μιλώντας τώρα, καταλαβαίνω γιατι ο JJ επέλεξε το φιλμ. Οι σκηνές στην έρημο δεν ξέρω αν θα είχαν αυτό το κοντράστ αν πηγαινε σε ψηφιακο μεσο. Αλλά κυρίως τα καμμένα του είχαν περισσότερη πληροφορία από όση χωράει στο ψηφιακό. Τα εφέ είτε ήταν CG είτε οπτικά, περνούσαν μια αίσθηση αληθοφάνειας. Ο BB8 είχε ιδιαίτερη αληθοφάνεια (διάβασα κάπου ότι υπήρχε μακινίστας puppeteer για την κινησή του). Ο ήχος δεν μου φάνηκε να είναι κάτι το ξεχωριστό σε σχέση με τις μη ATMOS προβολές. Μόνο στο αρχικό κλιπάκι της dolby γίνονταν διακριτά τα πλαϊνά κανάλια.
Κοντολογίς, είναι πολύ καλύτερη ταινία από ότι αρχικά περιμενα. Και νομίζω πως αυτό έγινε γιατι έμεινε όσο πιο προσκολλημένη γινόταν στις τρις πρώτες. Ανυπομονώ για τη συνέχεια.
)
