Στεγαστικά δάνεια - Το μπούμερανγκ

[nbullamatsis]

Ειναι σωστο το δική του απόφαση ειναι....

Από την αλλη η πολιτεία εχει νοημα η υπαρξη της και εργο την ομαλή διεξαγωγή των συναλλαγών και σχεσεων μας.

Πρεπει να προστατευσει τον πολίτη της από μεγάλα ψαρια.

Αυτο το ποιημα...ελευθερη οικονομία-αγορά
το εχετε σκεφτεί??????

Γιατι η ελευθερη αγορά οδηγεί σε συσπείρωση, εξαγορά εταιρίων???
Γιατι η ελευθερη οικονομία οδηγεί με μειωση των εταιριων ανα κλάδο, μονοπώλια και κεντρικες διοικήσεις???

Εχουμε φάει ενα ποιημα.....
να δω πως θα το χωνεψουμε

 

[Gojakla]

Για μένα προσωπικά (αν και μάλλον άτυχος στα μέχρι τώρα νοικιάρικα σπίτια μου) η ευτυχία της ιδοκτησίας, μικρό/μεγάλο σε τ.μ.= αδιάφορο, είναι να μην έχω καμιά σπιτονοικοκυρά να με ξεσπιτώνει γιατί της κ***ωσε, να μην έχω κανένα σπιτονοικοκύρη να μου πρήζει τα @@ πότε θα του δώκω το ενοίκιο... να μην μου τα κάνουν γενικώς περισσότερο Zeppelin από όσο αντέχω στην ήδη δύσκολη καθημερινότητά μου.

ΑΛΛΑ... όταν μπήκε το σαράκι της ιδιοκτησίας στην κούτρα μου... (ευτυχώς από όσο σας διαβάζω καλά το αντιμετώπισα) χωρίς να είμαι οιοκονομολόγος - δεν τα πάω καλά ούτε με απλές προσθέσεις - δεν θέλησα παλάτια. Δεν άρπαξα κάτι που ήταν μακρύτερα από το χεράκι μου.
650 έδινα ενοίκιο? Τόσα ήθελα δόσεις. 100% δάνειο χριεαζόταν? Μπα ευχαριστώ.

Τελικά ακόμα στο νοίκι είμαι. Και μάλιστα με ξεσπιτώνουν. Αυτή τη φορά όμως με τους δικούς μου όρους... :award:Νέος είμαι και μαθαίνω.

Το όλο θέμα της "ιδιοκτησίας" πάντως δεν έχει να κάνει μόνο με "όνειρα" ιδιοκτησίας και εφήμερης ευημερίας.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι να σε σπρώξουν προς τα εκεί... όπως και εμένα προ ολίγου καιρού. Απλά είδα όλη την αβεβαιότητα και το παράτηκα το σπορ.

Και αναρωτιέμαι... αν εγώ (νέος και χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις ομολογουμένως) κατάφερα να διακρίνω τον κίνδυνο/αβεβαιότητα μπροστά μου... γιατί τόσος κόσμος δεν μπόρεσε? Γιατί φάγανε τόσες φόλες?
Τόσο ηλίθιοι είμαστε τελικά? (ρητορική ερώτηξης)

 

[Νανόπουλος Γιάννης]

Απάντηση: Re: Στεγαστικά δάνεια - Το μπούμερανγκ

Για μένα προσωπικά (αν και μάλλον άτυχος στα μέχρι τώρα νοικιάρικα σπίτια μου) η ευτυχία της ιδοκτησίας, μικρό/μεγάλο σε τ.μ.= αδιάφορο, είναι να μην έχω καμιά σπιτονοικοκυρά να με ξεσπιτώνει γιατί της κ***ωσε, να μην έχω κανένα σπιτονοικοκύρη να μου πρήζει τα @@ πότε θα του δώκω το ενοίκιο... να μην μου τα κάνουν γενικώς περισσότερο Zeppelin από όσο αντέχω στην ήδη δύσκολη καθημερινότητά μου.

ΑΛΛΑ... όταν μπήκε το σαράκι της ιδιοκτησίας στην κούτρα μου... (ευτυχώς από όσο σας διαβάζω καλά το αντιμετώπισα) χωρίς να είμαι οιοκονομολόγος - δεν τα πάω καλά ούτε με απλές προσθέσεις - δεν θέλησα παλάτια. Δεν άρπαξα κάτι που ήταν μακρύτερα από το χεράκι μου.
650 έδινα ενοίκιο? Τόσα ήθελα δόσεις. 100% δάνειο χριεαζόταν? Μπα ευχαριστώ.

Τελικά ακόμα στο νοίκι είμαι. Και μάλιστα με ξεσπιτώνουν. Αυτή τη φορά όμως με τους δικούς μου όρους... :award:Νέος είμαι και μαθαίνω.

Το όλο θέμα της "ιδιοκτησίας" πάντως δεν έχει να κάνει μόνο με "όνειρα" ιδιοκτησίας και εφήμερης ευημερίας.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι να σε σπρώξουν προς τα εκεί... όπως και εμένα προ ολίγου καιρού. Απλά είδα όλη την αβεβαιότητα και το παράτηκα το σπορ.

Και αναρωτιέμαι... αν εγώ (νέος και χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις ομολογουμένως) κατάφερα να διακρίνω τον κίνδυνο/αβεβαιότητα μπροστά μου... γιατί τόσος κόσμος δεν μπόρεσε? Γιατί φάγανε τόσες φόλες?
Τόσο ηλίθιοι είμαστε τελικά? (ρητορική ερώτηξης)

Στα 20+ χρόνια παραμονής μου στην Αθήνα άλλαξα περισσότερα απο 10 σπίτι με ενοίκιο και ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει αυτό, τόσο απο οικονομικής άποψης, όσο και απο ψυχολογικής-σωματικής.
Επιπλέον δεν κέρδισα απολύτως τίποτε...δεν έμεινε τίποτε πίσω μου και θα έλεγα πολύ απλά πλέον, ότι ήταν πεταμένα χρήματα.

 

[dimitris__]

Για μένα προσωπικά (αν και μάλλον άτυχος στα μέχρι τώρα νοικιάρικα σπίτια μου) η ευτυχία της ιδοκτησίας, μικρό/μεγάλο σε τ.μ.= αδιάφορο, είναι να μην έχω καμιά σπιτονοικοκυρά να με ξεσπιτώνει γιατί της κ***ωσε, να μην έχω κανένα σπιτονοικοκύρη να μου πρήζει τα @@ πότε θα του δώκω το ενοίκιο... να μην μου τα κάνουν γενικώς περισσότερο Zeppelin από όσο αντέχω στην ήδη δύσκολη καθημερινότητά μου

Φαντάσου λοιπόν να αγοράσεις διαμέρισμα και οι υπόλοιποι της πολυκατοικίας να είναι "ασύμβατοι".

Ο ένας να γουστάρει μουσική δυνατά, ο άλλος να έχει τον ραντανπλάν που γαβγίζει όλη μέρα (και σου κατουράει και τις ρόδες) και όλοι μαζί να θέλουν στις γενικές συνελεύσεις να κάνουν ομορφιές στον κήπο με πολυτέλειες όπως γκαζόν, δεντράκια, αγαλματάκια κλπ που εσύ δεν έχεις ούτε θέλεις να πληρώσεις. Οι συνδυασμοί μαλ...κίας σε μια πολυκατοικία είναι αμέτρητοι και η μισή ελλάδα είναι στα δικαστήρια για τέτοια θέματα.

Ε λοιπόν άμα είσαι στο νοίκι μπορείς να φύγεις. Αν έχεις αγοράσει κι έχεις κάνει και τα γούστα σου μέσα στο σπίτι (ψευδοροφές, καλωδιώσεις special πατώματα κλπ) τι κάνεις;

Και αυτό εννοώ όταν λέω ότι το νοίκι είναι ελαστικό, όχι μόνο ότι δεν σε δεσμέυει η τράπεζα.

 

[Νανόπουλος Γιάννης]

Απάντηση: Re: Στεγαστικά δάνεια - Το μπούμερανγκ

Φαντάσου λοιπόν να αγοράσεις διαμέρισμα και οι υπόλοιποι της πολυκατοικίας να είναι "ασύμβατοι".

Ο ένας να γουστάρει μουσική δυνατά, ο άλλος να έχει τον ραντανπλάν που γαβγίζει όλη μέρα (και σου κατουράει και τις ρόδες) και όλοι μαζί να θέλουν στις γενικές συνελεύσεις να κάνουν ομορφιές στον κήπο με πολυτέλειες όπως γκαζόν, δεντράκια, αγαλματάκια κλπ που εσύ δεν έχεις ούτε θέλεις να πληρώσεις. Οι συνδυασμοί μαλ...κίας σε μια πολυκατοικία είναι αμέτρητοι και η μισή ελλάδα είναι στα δικαστήρια για τέτοια θέματα.

Ε λοιπόν άμα είσαι στο νοίκι μπορείς να φύγεις. Αν έχεις αγοράσει κι έχεις κάνει και τα γούστα σου μέσα στο σπίτι (ψευδοροφές, καλωδιώσεις special πατώματα κλπ) τι κάνεις;

Και αυτό εννοώ όταν λέω ότι το νοίκι είναι ελαστικό, όχι μόνο ότι δεν σε δεσμέυει η τράπεζα.

Το να φύγεις είναι σχετικό...δεν μπορείς να αλλάζεις κάθε χρόνο σπίτι, ιδιαίτερα στις εποχές που περνάμε.Ξέρεις τι οικονομικό και όχι μόνο έξοδο είναι μιά μετακόμιση σήμερα;

 

[dimitris__]

Είναι ένα σοβαρό κόστος (και ψυχολογικό, αν έχεις και παιδιά), αλλά άμα είναι να σε πεθάνει ο κάθε...

Η μόνη περίπτωση που μπορεί να υπέκυπτα για αγορά είναι μονοκατοικία. (Αλλά ας μη λέμε μεγάλα λόγια...) Η μονοκατοικία είναι η πιο ελκυστική αγορά, για διαμέρισμα θα με ζώναν τα φίδια.

 

[VaSiLiS-T]

Στην επαγγελματική στέγη τα πράγματα 'ήταν πάντα πιο χειρότερα , το κόστος του μισθώματος είχε φτάσει ( και διατηρείτε θα έλεγα ακόμα ) σε επίπεδα που το δάνειο για αγορά φάνταζε ευκαιρία ... άλλα από την μία οι τράπεζες που στην επαγγελματική στέγη σπάνια δίνανε χρηματοδότηση και από την άλλη οι ιδιοκτήτες νομίζανε οτι είχανε πιάσει το παπά από τα αυτά .,

εγώ υπολογίζω χοντρά-χοντρά ότι έχω δώσει περίπου στα 250 χιλιάρικα και αυτή τη στιγμή το μόνο που έχω είναι τίποτα .....

 

[Gojakla]

Δεν είναι ακριβώς όπως τα περιγράφεις... όπως και δεν είναι όπως τα περιγράφω... :idea:


Εννοώ απλά (και το έγραψα από την αρχή στο κείμενό μου) ότι και οι δικές μου εμπειρίες με κακούς σπιτονοικοκυραίους αλλά και τα δικά σου παραδείγματα δεν αντιπροσωπεύουν το 100%.
Όχι ότι δεν συμβαίνουν αυτά που επισημαίνεις... προφανώς και συμβαίνουν. Σε πολυκατοικία στο κέντρο μεγάλωσα και είναι όπως τα λές.

Για παράδειγμα... είμαι σε ένα συγκροτηματάκι αυτή την στιγμή κάπου βόρεια... και μέχρι στιγμής όλα μέλι γάλα με γείτονες / διαχειριστές / συγκάτοικους...
Την ιδιοκτήτρια να μην είχα να θέλει να πουλήσει το σπίτι μόλις 3 μήνες αφ' ότου μπήκα, και όλα θα ήτο τέλεια.
Ε, τέτοιο σπίτι, το αγόραζα.

Κακά τα ψέμματα... έχω την εντύπωση πως αν έχει γυρίσει κανείς 5-6 σπίτια, νομίζω δεν είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί τί να περιμένει από επικείμενη αγορά του.

+ Ότι προσωπικά θα γούσταρα να αγόραζα ένα σπίτι αφού είχα μείνει πρώτα σαν ενοικιαστής... κάτι σαν "test livin" δλδ... ουτοπικό, αλλά παίζει ένα 5-10% να τύχει...

 

[zavara]

Πήρα δάνειο το 2005 για στεγαστικο...περίπου το 30% του εισοδήματος σε δόση και με ποσό κάτι λιγότερα από την αξία του σπιτιού.Το ύψος του δανείου..130000.
Δεν ήταν ''επένδυση'',ούτε μόστρα (τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω).Είναι μονοκατοικία σε σχετικά φτηνή περιοχή και ο στόχος ήταν ένας:ηρεμία....Ούτε μετακομίσεις,αλλαγές σχολείων (2 παιδιά γαρ),οι γονείς κοντά για την αναγκαία βοήθεια και πολλά πολλά άλλα.
Περιττό να πω πως δυσκολεύουν τα πράγματα και πως νοιώθω εγκλωβισμένος και δέσμιος της κυβερνοτράπεζας.Το μέλλον το προβλέπω τουλάχιστον δυσοίωνο....

 

[varaderos13]

Εμείς πριν αγοράσουμε το διαμέρισμα, στο οποίο ζούμε τα τελευταία 6,5 χρόνια, μέναμε με τη γυναίκα μου, για δύο χρόνια, σε ένα διαμέρισμα 60 τ.μ., σε μια πολυκατοικία η οποία φτιάχθηκε τη δεκαετία του '60. Το διαμέρισμα χαρακτηριζόταν επιεικώς μέτριο ως προς το κακό!
Δίναμε 350 ευρώ ενοίκιο και κάθε πρώτη του μηνός, πρωί πρωί, χτυπούσε τη πόρτα η ιδιοκτήτρια και μας ζητούσε τα χρήματα. Θα μου πείτε τώρα, το ίδιο δε κάνει και η τράπεζα; Ναι το ίδιο κάνει, αλλά έχει περισσότερο τακτ τουλάχιστον!!!
Οταν η γυναίκα μου έμεινε έγκυος, είδαμε ότι στο σπίτι που μέναμε, δε θα χωρούσαμε πλέον με την έλευση του πιτσιρικά, μιας και το ένα από τα δύο υπνοδωμάτια, είχε μετατραπεί αναγκαστικά στο γραφείο που έκανε τα μαθήματά της η σύζυγός μου!
Τότε ήταν που προχωρήσαμε στην αγορά του ακινήτου!
Αρχικά εγώ φοβόμουν πολύ κάτι τέτοιο, αλλά τα οικονομικά μας που πήγαιναν πολύ καλά εκείνο το διάστημα, με έκαναν να προχωρήσω στις ενέργειες για την απόκτησή του!
Συμπεράσματα από το ενοίκιο και όχι μόνο από αυτό το σπίτι, μιας και έχω μείνει χρόνια στην Αθήνα (φοιτητής και εργαζόμενος) σε ενοικιαζόμενα σπίτια!
Οτι λεφτά έχεις δώσει πάνε στο βρόντο! Δίνεις, δίνεις και στο τέλος δεν έχεις τίποτε...ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ!!!
Συνήθως είναι πιο λίγα τα χρήματα που δίνεις για ενοίκιο, από δόση κάποιου στεγαστικού, εκτός και αν βάλεις για αποπληρωμή δανείου 40 χρόνια (δε ξέρω αν υπάρχει και περισσότερο) και τότε η δόση βγει πολύ μικρή!
Αν γίνει κάποια ζημιά στο σπίτι και δεν είναι ευθύνη σου, ο ιδιοκτήτης στην διορθώνει με δική του χρέωση! (συνήθως γίνεται αυτό, γιατί μου έχουν τύχει περιπτώσεις να θέλει ο ιδιοκτήτης να μοιραστούμε το ποσό της επιδιόρθωσης ή να μην παραδέχεται ότι η ζημιά είναι από κατασκευαστικό λάθος, και όχι από δική μου υπαιτιότητα!)
Αλλάζεις σπίτι και συνοικία και αυτό είναι μια αλλαγή στη ζωή σου γενικότερα! Μπορεί να απαλλαγείς από κάτι ενοχλητικό, αλλά μπορεί και να χάσεις κάποια πλεονεκτήματα που ίσως είχες στο προηγούμενο σπίτι! (κοντά στην εργασία σου, κάποια καταστήματα ή σχολεία που ίσως υπάρχουν κοντά κ.λ.π.)

Βασικά αυτό που με βασανίζει, είναι το τι θα επακολουθήσει με τα επιτόκια των στεγαστικών...αν είναι να ανέβουν και άλλο, συν το γεγονός ότι η δουλειά μου και της συζύγου μου δεν πηγαίνουν καλά, αρχίζουν και περνάνε από το μυαλό μου διάφορα πράγματα,που ειλικρινά δε θέλω ούτε σαν αστείο να τα σκέφτομαι...

 

[jim...]

Re: Απάντηση: Re: Στεγαστικά δάνεια - Το μπούμερανγκ

Το να φύγεις είναι σχετικό...δεν μπορείς να αλλάζεις κάθε χρόνο σπίτι, ιδιαίτερα στις εποχές που περνάμε.Ξέρεις τι οικονομικό και όχι μόνο έξοδο είναι μιά μετακόμιση σήμερα;

Για Αθήνα είναι χειρότερα. Μέχρι και άδεια από δήμο θέλεις γιατί θα κλείσει ο δρόμος...:rifle:

 

[AS Mocca]

Είναι ένα σοβαρό κόστος (και ψυχολογικό, αν έχεις και παιδιά), αλλά άμα είναι να σε πεθάνει ο κάθε...

Η μόνη περίπτωση που μπορεί να υπέκυπτα για αγορά είναι μονοκατοικία. (Αλλά ας μη λέμε μεγάλα λόγια...) Η μονοκατοικία είναι η πιο ελκυστική αγορά, για διαμέρισμα θα με ζώναν τα φίδια.

Μωρέ αν έχεις τους δικούς μου γείτονες πίστεψε με ούτε η μονοκατοικία αλλά ούτε τίποτα δεν σε καλύπτει. Δεν βάζει το μυαλό σας τι εννοώ (όχι μουσική κ τέτοια).

Ή το πουλάς και πας και παίρνεις άλλη μονοκατοικία (αν βρεις) ή πας στο νοίκι, μέχρι να βρεις αυτό που όντως θέλεις.

Μεγάλο πράγμα η ησυχία στη γειτονιά.

 

[AS Mocca]

Τελικά έχω καταλάβει πως όταν έχεις δικό σου σπίτι έχεις προβλήματα.

Όταν το χρωστάς κιόλας, ακόμα περισσότερα και τελικά σκέφτεσαι πως θα ήταν καλύτερα να ήσουν στο νοίκι.

Όταν είσαι στο νοίκι λες καλύτερα να έπιαναν τόπο τα χρήματα μου και να είχα δικό μου αλλά μετά δεν έχεις τα πλεονεκτήματα του ενοικίου.

Ρε παιδιά, δε γίνεται να τα έχουμε όλα δικά μας.

Εγώ πάντως προτείνω πως καλύτερα είναι να είσαι στο ενοίκιο, γιατί ότι και να αφήσεις πίσω θα πάει στράφι !
Τίποτα δεν το παίρνουμε μαζί και ειδικά αν σου κάτσουν στραβές στη ζωή τη σε ενοίκιο τι σε δικό σου το ίδιο και το αυτό είναι.

Καλά να είμαστε και να έχουμε υγεία και όλα τα άλλα έρχονται σιγά σιγά.

Αν το σπίτι που ζεις είναι πρακτικό και σε ευχαριστεί, είτε είναι ενοικιαζόμενο είτε όχι όλα είναι καλά.

Τι να το κάνω και εγώ που τόσα χρόνια είχα ότι χειρότερο μπορείτε να φανταστείτε από γείτονες και δεν μπορούσα να φύγω γιατί το σπίτι ήταν ιδιόκτητο.

Τώρα που επιτέλους φεύγω, λέω οπουδήποτε μακριά αρκεί να μη τους έχω δίπλα μου. Μεγάλο πράγμα να μπορείς να έχεις επιλογές.

Μπορεί να μην έχω λεφτά; θα πάω σε μικρότερο και φθηνότερο.
Όπως και να γίνει κάτι θα κόψω και θα τα φέρω βόλτα.
Αν είμαι σε ιδιόκτητο νομίζετε πως δεν το πληρώνεις και δεν το ξανα πληρώνεις;

Ειδικά οι μονοκατικίες έχετε ιδέα τι συντήρηση θέλουν; και όλα τα κάνεις μόνος σου εκεί !

Ο καθένας ας πράξει όπως πιστεύει πως θα είναι καλύτερα, απλά στις μέρες μας αν αγοράσεις σπίτι πάει το παντρεύτηκες και δύσκολα παίρνεις διαζύγιο !
Θα χάσεις πολλά λεφτά αν χρειαστεί να το πουλήσεις.

 

[jim...]

Ειδικά οι μονοκατικίες έχετε ιδέα τι συντήρηση θέλουν; και όλα τα κάνεις μόνος σου εκεί !

Είναι μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις που έχω καθημερινά.:award:




Εγώ πιστεύω πως (δυστυχώς) όπως μας τα φέρνει η ζωή, έτσι πιστεύουμε πως είναι.


Αναγκαζόμαστε να μένουμε σε νοίκι? Αυτό θα είναι και το καλύτερο. Τα θετικά θα τα υπερασπιζόμαστε και τα αρνητικά θα τα παραβλέπουμε..

Αντίστοιχα και για την ιδιοκτησία...

 

[notist]

Απάντηση: Re: Στεγαστικά δάνεια - Το μπούμερανγκ

Τελικά έχω καταλάβει πως όταν έχεις δικό σου σπίτι έχεις προβλήματα.

Όταν το χρωστάς κιόλας, ακόμα περισσότερα και τελικά σκέφτεσαι πως θα ήταν καλύτερα να ήσουν στο νοίκι.

Όταν είσαι στο νοίκι λες καλύτερα να έπιαναν τόπο τα χρήματα μου και να είχα δικό μου αλλά μετά δεν έχεις τα πλεονεκτήματα του ενοικίου.

Ρε παιδιά, δε γίνεται να τα έχουμε όλα δικά μας.

Εγώ πάντως προτείνω πως καλύτερα είναι να είσαι στο ενοίκιο, γιατί ότι και να αφήσεις πίσω θα πάει στράφι !
Τίποτα δεν το παίρνουμε μαζί και ειδικά αν σου κάτσουν στραβές στη ζωή τη σε ενοίκιο τι σε δικό σου το ίδιο και το αυτό είναι.

Καλά να είμαστε και να έχουμε υγεία και όλα τα άλλα έρχονται σιγά σιγά.

Αν το σπίτι που ζεις είναι πρακτικό και σε ευχαριστεί, είτε είναι ενοικιαζόμενο είτε όχι όλα είναι καλά.

Τι να το κάνω και εγώ που τόσα χρόνια είχα ότι χειρότερο μπορείτε να φανταστείτε από γείτονες και δεν μπορούσα να φύγω γιατί το σπίτι ήταν ιδιόκτητο.

Τώρα που επιτέλους φεύγω, λέω οπουδήποτε μακριά αρκεί να μη τους έχω δίπλα μου. Μεγάλο πράγμα να μπορείς να έχεις επιλογές.

Μπορεί να μην έχω λεφτά; θα πάω σε μικρότερο και φθηνότερο.
Όπως και να γίνει κάτι θα κόψω και θα τα φέρω βόλτα.
Αν είμαι σε ιδιόκτητο νομίζετε πως δεν το πληρώνεις και δεν το ξανα πληρώνεις;

Ειδικά οι μονοκατικίες έχετε ιδέα τι συντήρηση θέλουν; και όλα τα κάνεις μόνος σου εκεί !

Ο καθένας ας πράξει όπως πιστεύει πως θα είναι καλύτερα, απλά στις μέρες μας αν αγοράσεις σπίτι πάει το παντρεύτηκες και δύσκολα παίρνεις διαζύγιο !
Θα χάσεις πολλά λεφτά αν χρειαστεί να το πουλήσεις.

+1.000.000 μαζί σου.Υγεία γιατί πράγματι τα τούβλα και τα μπετά εδώ θα μείνουν για πολλά χρόνια.Και εγώ έδινα το ενοίκιο μου,και είχα ήσυχο το κεφαλάκι μου.Τώρα που έχω το δικό μου,πέρα από τη δόση του δανείου,έβαλα και ένα σωρό μπελάδες.Πλήρωσε κτηματολόγιο,τώρα πλήρωσε για τον ημιυπαίθριο,και δεν ξέρω τι ακόμα θα σοφιστούν οι ληστές με το αγγελικό πρόσωπο.Άσε που το παντρεύτηκα με την τράπεζα,και άντε να πάρεις διαζύγιο από αυτήν.

 

[varaderos13]

Αν δεν είχα οικογένεια και ήμουν μόνος μου, εννοείται πως ποτέ μου δε θα έκανα κίνηση για αγορά στεγαστικού!
Οπως εξάλλου και τόσα χρόνια που ήμουν στην Αθήνα εργένης!
Οταν όμως έχεις ένα παιδί και θες να του αφήσεις κάτι, λες ότι προτιμότερο είναι ένα ακίνητο.
Βλέπω ορισμένους φίλους μου, οι οποίοι έχουν κληρονομιά από τους γονείς τους ακίνητα και βλέπω πόσο πιο άνετοι είναι γενικότερα!
Γι' αυτό το λόγο παλεύω, ώστε να μπορέσω να αφήσω και εγώ κάτι στο παιδί μου μεθαύριο...αν με αφήσουν οι τράπεζες, το ΔΝΤ και η τρόικα...

 

[gordonas]

Αν δεν είχα οικογένεια και ήμουν μόνος μου, εννοείται πως ποτέ μου δε θα έκανα κίνηση για αγορά στεγαστικού!
Οπως εξάλλου και τόσα χρόνια που ήμουν στην Αθήνα εργένης!
Οταν όμως έχεις ένα παιδί και θες να του αφήσεις κάτι, λες ότι προτιμότερο είναι ένα ακίνητο.
Βλέπω ορισμένους φίλους μου, οι οποίοι έχουν κληρονομιά από τους γονείς τους ακίνητα και βλέπω πόσο πιο άνετοι είναι γενικότερα!
Γι' αυτό το λόγο παλεύω, ώστε να μπορέσω να αφήσω και εγώ κάτι στο παιδί μου μεθαύριο...αν με αφήσουν οι τράπεζες, το ΔΝΤ και η τρόικα...

Όταν έχεις ΔΥΟ παιδιά φαντάζομαι θα τους αφήσεις το σπίτι και στα ΔΥΟ. Αν έχεις ΤΡΙΑ ακόμα χειρότερα. Άσε για την αξία του σπιτιού μετά από 30 ή και 40 χρόνια.

Κάτι πολύ βασικό που το προσπερνάτε ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ. Το ενοίκιο είναι ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ από την δόση του ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΟΥ. ΝΟΜΟΣ αυτό. Αν κάνουμε αναγωγή, 200 ευρώ ας πούμε, σε 30 χρόνια δόσεις βγαίνει πάνω από 70.000 ευρώ. Αν βάλουμε και πληθωρισμούς μέσα εκτοξεύεται.

Αντικειμενικά, το μόνο που αποδίδει είναι ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ με αυτοεπιστασία ώστε να κατεβάσεις το κόστος κτισίματος σε ανεκτά επίπεδα. Δηλαδή μέχρι 1.200 ευρώ το τετραγωνικό. 1200 ΕΥΡΩ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΟ!!!!! Θυμηθείτε τώρα πόσο αγοράσατε το τετραγωνικό το σπίτι σας και σκεφτείτε ότι με 1200 ευρώ θα χτίζατε ένα σπίτι ΔΕΚΑ φορές καλύτερο.

Φυσικά χρειάζεστε οικόπεδο. Αυτό στην Αθήνα δεν παίζει. Λύσεις έχει μόνο η επαρχία και αυτό στα όρια του σχεδίου πόλης ή ακριβώς μετά.

Έτσι όπως είναι τα πράγματα τώρα, δηλαδή Αθήνα-Θεσσαλονίκη το 60% του πληθυσμού, το να αγοράσεις-χτίσεις σπίτι σε αυτές τις πόλεις είναι μόνο για τα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ πορτοφόλια. Για αυτούς που δίνουν 500 χιλιάρικα και δεν ιδρώνουν καν. Οι υπόλοιποι είναι χαμένοι ήδη από την επιλογή του τόπου διαμονής.

Η υπεραξία των δύο μεγάλων αστικών κέντρων έχει στρεβλώσει τα πάντα. Υπάρχει γη διαθέσιμη και αναξιοποίητη χωρίς κανένα λόγο σε όλη την επαρχία ενώ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (κατά κύριο λόγο, στις υπόλοιπες 4-5 μεγάλες πόλεις περίπου το ίδιο συμβαίνει αλλά τουλάχιστον προσφέρουν περισσότερα σαν διαβίωση) έχουν χτιστεί τα πάντα την ώρα που το επίπεδο διαβίωσης έχει πιάσει πάτο.

Τα επιτόκια δεν μπορεί ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση να στα διασφαλίσει ότι θα είναι ΠΑΝΤΑ χαμηλά. Ούτε επίσης τον μισθό σου ακόμα και όταν δουλεύεις για αυτή. Η κρίση δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα εξάλλου. Κατέληξε σε αυτή. Όχι ότι δεν είχαμε ευθύνη βέβαια και εμείς.

Όσοι έχετε δυσκολίες με το δάνειο σας εύχομαι να τα καταφέρετε. Πιστεύω ότι αυτός ο χειμώνας είναι το τελευταίο δύσκολο σημείο για την οικονομία μας. Από εκεί και πέρα πάμε για συνεχώμενη άνοδο. Το χειμώνα όμως μπορεί να είναι ΠΟΛΥ δύσκολα. Κουράγιο και υπομονή. Τελευταίο εμπόδιο.

Υπάρχουν ευκαιρίες στην επάρχια. Όπως και καλύτερη ζωή. Τα πράγματα έχουν αντιστραφεί.

 

[Νανόπουλος Γιάννης]

Το πρόβλημα με την επαρχία δεν είναι η γη, και όσοι κατάγονται απο αυτή όλο και κάποιο στρεματάκι η παλιά μονοκατοικία θα διαθέτουν.Το πρόβλημα είναι η δουλειά.Εαν λυνόταν το τελευταία ,θα σας έλεγα εγω μετά πόσοι θα έμεναν ακόμη στην Αθήνα.Εδω τώρα που υπάρχουν αυτά τα προβλήματα όλο και περισσότερους γνωρίζω που την κάνουν με ελαφρά βηματάκια και ας μην έχουν τίποτε στις επαρχίες να τους περιμένει.
Ενα απο τα μεγαλύτερα λάθη μεταπολεμικά και μέχρι σήμερα όλων των κυβερνήσεων που έφερε στο απροχώρητο τα πάντα είναι το θέμα της αποκέντρωσης που το έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια.

 

[Voreios]

Όταν έχεις ΔΥΟ παιδιά φαντάζομαι θα τους αφήσεις το σπίτι και στα ΔΥΟ. Αν έχεις ΤΡΙΑ ακόμα χειρότερα. Άσε για την αξία του σπιτιού μετά από 30 ή και 40 χρόνια.

Κάτι πολύ βασικό που το προσπερνάτε ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ. Το ενοίκιο είναι ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ από την δόση του ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΟΥ. ΝΟΜΟΣ αυτό. Αν κάνουμε αναγωγή, 200 ευρώ ας πούμε, σε 30 χρόνια δόσεις βγαίνει πάνω από 70.000 ευρώ. Αν βάλουμε και πληθωρισμούς μέσα εκτοξεύεται.

Αντικειμενικά, το μόνο που αποδίδει είναι ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ με αυτοεπιστασία ώστε να κατεβάσεις το κόστος κτισίματος σε ανεκτά επίπεδα. Δηλαδή μέχρι 1.200 ευρώ το τετραγωνικό. 1200 ΕΥΡΩ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΟ!!!!! Θυμηθείτε τώρα πόσο αγοράσατε το τετραγωνικό το σπίτι σας και σκεφτείτε ότι με 1200 ευρώ θα χτίζατε ένα σπίτι ΔΕΚΑ φορές καλύτερο.

Φυσικά χρειάζεστε οικόπεδο. Αυτό στην Αθήνα δεν παίζει. Λύσεις έχει μόνο η επαρχία και αυτό στα όρια του σχεδίου πόλης ή ακριβώς μετά.

Έτσι όπως είναι τα πράγματα τώρα, δηλαδή Αθήνα-Θεσσαλονίκη το 60% του πληθυσμού, το να αγοράσεις-χτίσεις σπίτι σε αυτές τις πόλεις είναι μόνο για τα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ πορτοφόλια. Για αυτούς που δίνουν 500 χιλιάρικα και δεν ιδρώνουν καν. Οι υπόλοιποι είναι χαμένοι ήδη από την επιλογή του τόπου διαμονής.

Η υπεραξία των δύο μεγάλων αστικών κέντρων έχει στρεβλώσει τα πάντα. Υπάρχει γη διαθέσιμη και αναξιοποίητη χωρίς κανένα λόγο σε όλη την επαρχία ενώ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (κατά κύριο λόγο, στις υπόλοιπες 4-5 μεγάλες πόλεις περίπου το ίδιο συμβαίνει αλλά τουλάχιστον προσφέρουν περισσότερα σαν διαβίωση) έχουν χτιστεί τα πάντα την ώρα που το επίπεδο διαβίωσης έχει πιάσει πάτο.

Τα επιτόκια δεν μπορεί ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση να στα διασφαλίσει ότι θα είναι ΠΑΝΤΑ χαμηλά. Ούτε επίσης τον μισθό σου ακόμα και όταν δουλεύεις για αυτή. Η κρίση δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα εξάλλου. Κατέληξε σε αυτή. Όχι ότι δεν είχαμε ευθύνη βέβαια και εμείς.

Όσοι έχετε δυσκολίες με το δάνειο σας εύχομαι να τα καταφέρετε. Πιστεύω ότι αυτός ο χειμώνας είναι το τελευταίο δύσκολο σημείο για την οικονομία μας. Από εκεί και πέρα πάμε για συνεχώμενη άνοδο. Το χειμώνα όμως μπορεί να είναι ΠΟΛΥ δύσκολα. Κουράγιο και υπομονή. Τελευταίο εμπόδιο.

Υπάρχουν ευκαιρίες στην επάρχια. Όπως και καλύτερη ζωή. Τα πράγματα έχουν αντιστραφεί.

Η λύση θα ήταν να...εργάζεται κάποιος στην Αθήνα και να ζει στην Καστοριά όπου η Αθωνική πουλάει καινούργιες μεζονέτες με 900 ευρώ το τετραγωνικό και να τηλεμεταφέρεται με ειδικό θάλαμο στην Αθήνα να δουλέψει! Με πληθυσμό 17 χιλιάδων κατοίκων αυτή την στιγμή πλεονάζουν στην πόλη περί τις 2000 νέες κατοικίες (που δεν ειναι φυσικά τελειωμένες πλήρως οι περισσότερες, αλλά ειναι διαθέσιμες σύντομα για αποπεράτωση απο εργολάβους που "μπήκαν μέσα" όταν επεκτάθηκε το σχέδιο πόλης και όρμησαν να πάρουν οικόπεδα με αντιπαροχή...μήπως και δεν προκάμουν!). Εύκολα μπορείτε επίσης να αντιληφθείτε σε τι τιμές πωλούνται τα παλιά διαμερίσματα (στα καινούργια βέβαια υπάρχουν και υψηλότερες τιμές, ειδικά στην "παραλιακή ζώνη", δηλαδή με φάτσα στην λίμνη)
Δεν διαφωνώ ότι η ζωή μπορεί να είναι καλύτερη στην επαρχία (ανάλογα με το τι ψάχνει κανένας) αλλά δυστυχώς οι ευκαιρίες για δουλειά...δεν βρίσκονται στην επαρχία! Εκτός βέβαια αν μιλάμε για ΔΥ που παίρνοντας τον ίδιο μισθό με την Αθήνα, ζουν σαφώς πιο άνετα, λόγω μικρότερου κόστους ζωής (και έχουν και παραμεθόριο σε μας...λες και αν δεν το έδινε το δημόσιο δεν θα έβρισκε να επανδρώσει τις υπηρεσίες του!)
(ΥΓ το μικρότερο κόστος κατασκευής δικαιολογείται απο την σαφώς μικρότερη αξία του οικοπέδου, αν χτίσεις μόνος σου απ ότι μου ειπαν φίλοι εργολάβοι φτάνεις με πολυτελή κατασκευή τα 600-700 ευρώ το τετραγωνικό χωρίς την αξία του οικοπέδου)

 

[gordonas]

(ΥΓ το μικρότερο κόστος κατασκευής δικαιολογείται απο την σαφώς μικρότερη αξία του οικοπέδου, αν χτίσεις μόνος σου απ ότι μου ειπαν φίλοι εργολάβοι φτάνεις με πολυτελή κατασκευή τα 600-700 ευρώ το τετραγωνικό χωρίς την αξία του οικοπέδου)

Το κόστος κατασκευής δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με την αξία του οικοπέδου. Μπορεί να αγοράσεις στην Εκάλη και να χτίσεις μια κατοικία για τα μπάζα με 600-700 ευρώ και μπορεί να αγοράσεις στην κυψέλη και να χτίσεις βίλα με 1.700 ευρώ το τετραγωνικό. Μην τα μπερδεύουμε.

Δεν υπάρχει πολυτελής κατασκευή με 600-700 ευρώ. Μόνο ΧΡΕΠΙ. Είμαι στον χώρο και ξέρω. Όποιος εργολάβος στο είπε αυτό μάλλον κρίνει τα χρέπια που φτιάχνει ως πολυτελή κατασκευή. Ρώτα όποιον πολιτικό μηχανικό ξέρεις. Υπάρχουν ανελαστικά έξοδα που κάνουν ΑΔΥΝΑΤΗ την κατασκευή ΠΟΛΥΤΕΛΟΥΣ ή ΜΕΤΡΙΑΣ κατοικίας σε αυτά τα χρήματα. Εκσκαφή, άδεια οικοδομής, σίδερα, μπετά...Ποια 600 ευρώ? Αν ήταν τόσο θα είχα χτίσει με 150.000 ευρώ ένα διώροφο με 250 τετραγωνικά και θα ήμουν πασάς. Έλα μου όμως που θέλω 300.000 τουλάχιστον.

Το κόστος είναι το ΕΛΑΧΙΣΤΟ 1000 ευρώ το τετραγωνικό και επαναλαμβάνω ότι δεν υπολογίζουμε ΠΟΤΕ την αξία του οικοπέδου. Καμία σχέση το ένα με το άλλο.

Στην επαρχία παίδες υπάρχουν δουλειές και ευκαιρίες περισσότερες από την Αθήνα. Απλά είναι το κλασσικό παραμύθι για να μένεις στα αυγά σου και να μην τολμήσεις. Είναι ένα ωραίο άλλοθι δηλαδή. Η Αθήνα απλά σου προσφέρει σχετικά εύκολα το ελάχιστο. Δηλαδή μέχρι 1000 ευρώ τον μήνα. Για παραπάνω λεφτά είναι το ίδιο είτε Αθήνα, είτε Θεσσαλονίκη, είτε επαρχία. Αν βάλεις το μειωμένο κόστος διαβίωσης στο παιχνίδι (τουλάχιστον 500 ευρώ τον μήνα για μια τριμελή οικογένεια, πιθανότατα είναι περισσότερα) τότε οικονομικά δεν υπάρχει σύγκριση.

Να μην μιλήσω για την ποιότητα ζωής. Με το ποδήλατο έχεις τελειώσει σε ένα πρωινό με εφορία, 2-3 τράπεζες, ΔΕΗ, ΟΤΕ, κινητή, χαλαρά χωρίς εκνευρισμό και σου έχει περισσέψει και χρόνος. Όχι σαν εδώ που πρέπει να κάνεις ολόκληρο πλάνο εκστρατείας για ένα χαρτί από το δημόσιο.