Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις... δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ότι μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής το '93 (μέχρι τότε απλώς δεν εκτελούνταν οι ποινές που επιβάλλονταν) στα πολύ σοβαρά εγκλήματα απέμειναν μόνο τα "ισόβια", τα οποία μπορούν να σημαίνουν και αποφυλάκιση σε 16 χρόνια (μέχρι 25 μέγιστο, όσα ισόβια και να έχουν σωρευτεί). Δεν νομίζω ότι το τελευταίο είναι δίκαιο, υπό την έννοια ότι στη συνείδηση του κόσμου η ανταπόδοση αυτή καθίσταται δυσανάλογα μικρή με το κακό που έχει προκαλέσει ο εγκληματίας (φονιάς ή ό,τι θέλετε). Και μία από τις αποστολές του νόμου, είναι να εμπεδώνεται στην κοινωνία το αίσθημα δικαίου. Προσωπικώς, εάν κάποιος σκότωνε το παιδί μου, δεν θα το άντεχε η ψυχή μου να τον έβλεπα έξω ύστερα από 16 χρόνια. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όχι δηλαδή τους θανάτους που θα γλυτώσουμε από εκτελέσεις, να τους έχουμε μετά ως αποτελέσματα αυτοδικιών. Όχι στη θανατική ποινή μεν, αλλά θεωρώ πως θα έπρεπε όχι να καταργηθεί, αλλά να αντικατασταθεί με αυστηρά (δηλαδή πραγματικά) ισόβια. Και ας έχουμε και τα "γιαλαντζί" ισόβια του συστήματός μας παράλληλα.