Αν και είμαστε εκτός θέματος θα δώσω μία απάντηση σε όλα τα ερωτήματα.
Υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχουν ταινίες και η μοναδική πηγή να είναι ένας δίσκος βινυλίου ή και γραμμοφώνου. Αυτό το έχει κάνει σε ελάχιστες περιπτώσεις η Mosaic records του Κουσκουνά στις εκδόσεις με κουτιά πολλών δίσκων όπου μπορεί να υπάρχουν ένα-δύο κομμάτια μόνο, που έχουν γίνει αναγκαστικά έτσι.
Τα Γιαπωνέζικα βινύλια είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί καλά μπορεί και όχι.
Η Speakers Corner είναι μια από τις εταιρείες που κάποτε όταν έλαβα τα πρώτα δείγματα και μετά από συγκρίσεις, απέρριψα και δεν αντιπροσωπεύω.
Καποιοι δίσκοι Τζαζ είναι καλοί, του κλασικούς τους θεωρώ μέτριους.
Τον πήχυ στις επανεκδόσεις τον σήκωσε πολύ ψηλά η Classic records πριν από 16 χρόνια και τον κράτησε πολύ ψηλά.
Γενικά οι αμερικανικές εταιρείες είναι σε άλλη κλάση. Στην ευρώπη δεν χρησιμοποιούν λαμπάτα μηχανήματα και ίσως όχι πάντα αυθεντικές ταινίες ηχογράφησης που έχουν και τον καλύτερρο ήχο. Υπάρχουν εταιρείες που κόβουν βινύλιο ακόμη και από cd.
Είναι φορές που διατηρώ στη δισκοθήκη μου τέτοιους δίσκους μόνο για συγκριση. Μου λέει ένας πελάτης κάποτε: κ. Στεφανίδη παίζει και κοντραμπάσο!!!!
Ήταν το Saxophone Colosus του Sonny Rollins, 4 όργανα έπαιζαν!!!!
Αυτοί οι δίσκοι είναι λίγο φτηνότεροι, δηλ. κατά πολύ ακριβότεροι από τους αμερικάνικούς με δασμούς + μεταφορικά κλπ. έξοδα.
Είναι πολλές οι φορές που κρίνω με ασφάλεια το σύστημα κάποιου ή τα γούστα του όταν μου λέει ποιοι από τους δίσκους των εταιρειών επανεκδόσεων του αρέσουν και ποιοι όχι. Ξέρω πώς ακούγονται οι δίσκοι και συμπεραίνω πώς παίζει το σύστημά του.
Το σπουδαιότερο από όλα είναι να ξέρει κανείς να κάνει σωστά τη δουλία του και σας λέω με βεβαιότητα ότι όλοι δεν ξέρουν να φτιάχνουν δίσκους. Λ.Σ.
