Re: Απάντηση: Τι πιστεύετε πως θα γίνει σε αυτές τις εκλογές;
Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Το μνημόνιο δεν ήρθε ουρανοκατέβατο. Το έφερε η καπιταλιστική κρίση. Αφ' ενός μεν για να διασωθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας, αφετέρου δε για να έχουν φθηνότερα εργατικά χέρια οι βιομήχανοι, όταν θα έρθει η ανάπτυξη.
Μπορεί να μην σου αρέσει ο Habermas , ως φιλόσοφος που θεωρεί τον εαυτό του μαρξιστή ( αλλά έχει απομακρυνθεί πολύ από τον μαρξισμό ) πλην όμως το μνημόνιο και η λογική ότι η Ελλάδα , ως κράτος , τα "έχει κάνει σκατά" , είναι θέματα που εξηγούνται με αυτό που ο Habermas ονόμασε "λογική της εκτόπισης της κρίσης".
Ολα ξεκινούν από τον Ενγκελς ο οποίος στο «Αντι-Ντύριγκ» παρατηρεί το εξής : «το σύγχρονο κράτος , ανεξάρτητα από την μορφή του , είναι ουσιαστικά μια καπιταλιστική μηχανή , το κράτος των καπιταλιστών, η ιδεατή προσωποποίηση του συνολικού εθνικού κεφαλαίου». Δηαλδή , με δεδομένο ότι το κεφάλαιο δεν αυτοαναπαράγεται , ούτε είναι ικανό από μόνο του να διασφαλίσει τους όρους εκείνους και τις συνθήκες που θα επιτρέψουν την αναπαραγωγή του , για να διαιωνισθεί έχει ανάγκη από συγκεκριμένες παρεμβάσεις που έχουν την εξής ιδιομορφία: ενώ στοχεύουν στο γενικό συμφέρον του συλλογικού κεφαλαίου, εν τούτοις δεν αφορούν στο εξατομικευμένο συμφέρον κάθε επιμέρους κεφαλαίου. Τα τελευταία ευρισκόμενα σε γενικό ανταγωνισμό μεταξύ τους έχουν ανάγκη από ένα εξωτερικό θεσμικό και σχετικά αυτόνομο όργανο που να παρεμβαίνει εκ μέρους τους . Αυτό το σώμα είναι το Κράτος – ο συλλογικός ιδεατός καπιταλιστής.
Συνεπώς μια καπιταλιστική οικονομία που δεν ρυθμίζεται από το κράτος ( το αρχέτυπο δηλαδή της «ελεύθερης αγοράς» ) συγκροτείται από πλήθος ανταγωνιστικών κεφαλαίων. Μια τέτοια οικονομία είναι ευάλωτη στην κρίση διότι κανένα από τα ανταγωνιστικά αυτά κεφάλαια δεν πρόκειται να θυσιάσει το δικό του συμφέρον για το γενικό καλό . Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση αντιθέσεων ή προβλημάτων συντονισμού , τα οποία δεν μπορούν ποτέ να επιλυθούν , με αποτέλεσμα η συσσώρευση τους να απειλεί την ίδια την σταθερότητα του καπιταλισμού. Μια καπιταλιστική οικονομία χωρίς κρατική ρύθμιση είναι δομικά ασταθής ( Ηabermas , 1975) και τούτο σε πείσμα των νεοφιλελεύθερων απόψεων που κυριαρχούν σήμερα.
Ο Altvater ( 1973) υιοθετώντας την πιό πάνω άποψη του Engels , θεωρεί ότι το κράτος, ως «συλλογικός ιδεατός καπιταλιστής» , είναι αναγκαίο να επεμβαίνει στην καπιταλιστική οικονομία για να διασφαλίζει τις συνθήκες που συντελούν στην καπιταλιστική συσσώρευση , επιτελώντας έτσι μια λειτουργία «γενικής συντήρησης» του καπιταλισμού , η οποία συνδυάζει : α) την φροντίδα να υπάρχει μια γενική υποδομή και υλικές προϋποθέσεις αναγκαίες για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες β) την ικανότητα περιφρούρησης του εθνικού οικονομικού χώρου γ) τον εφοδιασμό της καπιταλιστικής οικονομίας με ένα νομικό σύστημα που εδραιώνει και ενισχύει το δικαίωμα κατοχής ατομικής ιδιοκτησίας και δ) τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους στην ρύθμιση και στην εξομάλυνση της ταξικής πάλης κεφαλαίου – εργασίας.
Αυτές οι παρεμβάσεις αποκαλούνται από τον Habermas «λογική της εκτόπισης της κρίσης», υπό την έννοια ότι οι θεμελιακές κρίσεις που απορρέουν από την οικονομία αποτελούν τώρα αποκλειστική ευθύνη του κράτους , υπό την ιδιότητα του ως καθολικού ρυθμιστή της οικονομίας. Άρα οι κρίσεις εκτοπίζονται από το επίπεδο της οικονομίας ( που δεν μπορεί να τις επιλύσει) στο κράτος ( που είτε μπορεί να τις λύσει , είτε όχι ). Εάν το κράτος όπως είναι σήμερα , αδυνατεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια κρίση , τότε αυτό που τίθεται υπό αμφισβήτηση είναι η συγκεκριμένη μορφή του καπιταλιστικού κράτους και όχι η σταθερότητα του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αποκαλύπτεται συνεπώς ο καθοριστικός ρόλος του κράτους στην διασφάλιση του κύκλου του κεφαλαίου.
Αυτό ακριβώς έγινε και στην Ελλάδα. Δεν αμφισβητήθηκε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής αλλά η ικανότητα του ελληνικού κράτους , να αντιμετωπίσει την κρίση ( μέσα μάλιστα σε ένα διεθνές περιβάλλον επίσης σε κρίση) . Εξ ού και τα μέτρα του μνημονίου τα οποία στοχεύουν ακριβώς σε αυτό. Την συμμόρφωση του ελληνικού κράτους στην σημερινή μορφή του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.
