Οι άμυνες που σηκώνουμε οι άνθρωποι, για να προστατευθούμε απ’ όσα φοβόμαστε είναι ποικίλες και συχνά συγκαλυμμένες. Κάποιοι γινόμαστε απόμακροι, άλλοι υπερβολικά ομιλητικοί, ενώ πολλοί καταφεύγουμε στο χιούμορ. Πίσω απ’ τις συμπεριφορές αυτές κρύβονται η άρνηση, η εκλογίκευση, η προβολή και πολλοί άλλοι αμυντικοί μηχανισμοί, όπως τους περίγραψε ο Φρόιντ και η κόρη του, Άννα. Η σχέση μας όμως με το φόβο μπορεί ν’ αλλάξει.
Μόλις πληγωθούμε και για να αποφύγουμε έναν καινούριο πόνο στο μέλλον, ντυνόμαστε με βαριά πανοπλία. Η πανοπλία αυτή δεν είναι πάντα ευδιάκριτη, γιατί μπορεί να φαίνεται ευχάριστη, όπως ένα αστείο ή μια χαμογελαστή προσωπικότητα. Το θέμα όμως είναι ότι καλύπτει τον αληθινό εαυτό μας, καθιστώντας τον αόρατο στους άλλους απ’ τη μία, μα και ανίκανο να εκφραστεί απ’ την άλλη. Κάθε νέα «επιθετική» εμπειρία που έρχεται, για να μας πληγώσει, χτυπάει πάνω στην πανοπλία αυτή. Νιώθουμε το τράνταγμα της πρόσκρουσης, ακούμε τον απόηχό της, μα ο πόνος είναι ελάχιστος, σχεδόν μια ενόχληση μονάχα. Κι αυτό μας ικανοποιεί. Από την άλλη όμως σύντομα κατανοούμε, αν είμαστε τυχεροί, πως και οι αισθήσεις μας είναι ελάχιστες κάτω απ’ την πανοπλία αυτή. Και ίσως τότε να αποφασίσουμε να το αλλάξουμε αυτό.
Πετώντας λοιπόν την πανοπλία από πάνω μας, νιώθουμε το σώμα μας να ξυπνά, να ζωντανεύει. Μαζί του και ο φόβος μήπως τραυματιστεί για άλλη μια φορά. Εξασκούμε λοιπόν την αντίληψή μας, καλλιεργούμε τη διαύγεια στις αισθήσεις μας, μελετώντας προσεκτικά το περιβάλλον, προβλέποντας νέες «επιθέσεις» και προετοιμάζοντας τον εαυτό μας γι’ αυτές. Κι όταν δούμε μια τέτοια «επίθεση» να μας πλησιάζει, αντιδρούμε πια με ταχύτητα, έχοντας άριστη αντίληψη τόσο του σώματός μας, όσο και της «σφαίρας» που πλησιάζει. Σαν το Neo και τον Agent Smith στο Matrix, αποφεύγουμε τις «σφαίρες» με ταχύτητα ασύλληπτη. Από μόνη της μια τέτοια αντίδραση είναι αξιοθαύμαστη, επειδή προϋποθέτει οξυδέρκεια και ευλυγισία. Όμως, κινητήρια δύναμη της αντίδρασης αυτής εξακολουθεί να είναι ο φόβος.
Το φόβο θα μπορέσουμε να τον ξεπεράσουμε, όταν ο καθένας από μας γίνει ο Εκλεκτός. Όταν κάθε «σφαίρα» που μας πλησιάζει την αντιλαμβανόμαστε όχι ως επίθεση, μα ως μια ευκαιρία. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε. Έχουμε πονέσει στο παρελθόν και επιβιώσαμε. Η «σφαίρα» που πλησιάζει ίσως να μας τραυματίσει, εκτός αν σταθούμε ψύχραιμοι απέναντί της, σταματήσουμε την ορμή της και την πιάσουμε στα χέρια μας. Τότε μπορούμε να την περιεργαστούμε και να μελετήσουμε τι είναι αυτό που πραγματικά μας φοβίζει στη «σφαίρα» αυτή. Κι αφού το μάθουμε κερδίζοντας αυτογνωσία και συνειδητότητα, μπορούμε να την αφήσουμε να πέσει στο έδαφος και το σώμα μας τότε θα είναι όχι απλώς αλώβητο, μα και πιο δυνατό.
Δε χρειάζεται να νικήσουμε το φόβο. Μπορούμε απλώς να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να τον βιώσει. Κι από τους ορμητικούς καταρράκτες του βουνού θα βρεθούμε μετά από έντονο ταξίδι, είναι η αλήθεια, στην ανοιχτή θάλασσα και την ελευθερία των αμέτρητων δυνατοτήτων της.
http://www.baxalon.gr/index.php/grafoume/item/532-fovos-sta-xronia-tou-matrix
no problem. Ολα καλά.
