Αγαπητε Budda εισαι μονος ή ανηκεις στη πιο ξεκαθαρη μειοψηφια του ενθερμου οπαδου του ανθρωπισμου.
Υπαρχουν αυτοι οι οποιοι υποστηριζουν την αξια της ανθρωπινης οντοτητας του (λαθρο)μεταναστη ή αν θελεις του παραβατικου και μη παραβατικου μεταναστη και ασυνειδητα εναντιωνονται στην ψυχολογικη θεωρια της κληρονομικοτητας η οποια υποστηριζει οτι οι σπουδαιοτερες ιδιοτητες του ανθρωπου (χαρακτηρας, ευφυϊα, ικανοτητες, ψυχικες αρρωστιες, το εγκλημα κλπ) βασιζονται στα εμφυτα χαρακτηριστικα του. Δηλαδη αυτα που αποδιδονται στη φυλη που ανηκει. Αυτές οι αντιληψεις οντως θεωρουνται ξεπερασμενες (και νοσηρες με ριζες την προκαταληψη και τον φανατισμο) τοσο από τον σκεπτομενο ανθρωπο οσο και από την επιστημονικη κοινοτητα και ειδικοτερα από την ψυχολογια του βαθους με εκφραστες όπως οι Γιοζεφ Ρατνερ και Εριχ Φρομ ή των θεμελιωτων αυτης της σκεψης (Σιγκμουντ Φροϋντ και Αλφρεντ Αντλερ).
Η ψυχολογια του φανατισμου εχει γινει αντικειμενο της ψυχολογιας του βαθους. Ο φανατισμος όμως στον αντικειμενικα επιστημονικο παρατηρητη δεν συνανταται μονο σε «εθνικοκεντρικα» κινηματα όπως αυτό των ναζι αλλα και σε πολεμια κινηματα. Με αναλογο τροπο συνεισφερε τοσο στην διωξη των Χριστιανων οσο και στην δημιουργια των σταυροφοριων. Ο φανατισμος βασιζεται στην οικονομια της σκεψης που οδηγει σε στερεοτυπα (ο καλος Ελληνας ο κακος αλλοδαπος, ο καλος εργατης ο κακος επιχειρηματιας κλπ). Αυτα εκφραζονται μεσα από μισος, εχθρα και επιθετικοτητα και αναδυονται στην επιφανεια σε συνθηκες που απειλειται η επιβιωση του «Εγω». Ετσι ο ρατσισμος του ενός ακρου βρισκει την ισορροπια του μεσα από τον ρατσισμο του αλλου ακρου. Η ουσια όμως της αληθειας βρισκεται καπου ενδιαμεσα αλλα παυει να είναι ορατη από τους ακραιους πολους.
Η χειροτερη μοιρα είναι η κληρονομια του σκεπτικιστη, του επιστημονικου παρατηρητη που αντιλαμβανεται και καταγραφει την αληθεια του ενδιαμεσου χωρου και δεν εντασσεται με μονιμο τροπο σε κανενα στρατοπεδο αλλα ασκει κριτικη ανα κοινωνικο φαινομενο και κατά περιπτωση. Κατά αυτό το τροπο όμως ο μη ενταγμενος στα ακρα βαλλεται και αποξενωνεται από παντου. Απαλαγμενος από τη νευρωτικη συμπεριφορα (συνδρομο του Φ ή συνδρομο του Φασισμου) που χαρακτηριζει τους οπαδους των ακρων παραμενει η μονη ελπιδα για την αναπτυξη του πολιτισμου. Εχοντας οδηγο ένα εξελιγμενο ανθρωπισμο που στοχευει αφενος μεν να καταδικασει κάθε αποχρωση φανατισμου αφετερου δε να αποδεχτει στον ανθρωπινο κοσμο την πολλαπλοτητα των αληθειων του.
«Η ευθυνη δεν υπαρχει παντα στο μερος των αλλων. Η αληθεια δεν είναι μεροληπτικη: δεν αφηνεται να νοικιαστει ουτε απο τον καπιταλισμο ουτε από τον κομουνισμο».