Σπύρο εδώ και τρείς ημέρες και 23 σελίδες posts, όλος ο καλός ο
κόσμος έχει περάσει απ' εδώ για να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.
1) Μου αρέσανε παλιά..., ναι μεν αλλά..., οι άλλοι είναι καλύτεροι...,
πιάσαν τον ποπό του πλανητάρχη ... κοκ.
Αν το ποστ ήταν για την Βανδή ή την Παπα...τέτοια (πώς την πάτησες
έτσι βρέ παιδί μου...) θα είχε γίνει η σχετική καζούρα και τέλος ...
Εδώ συγκρίθηκαν οι Πιξ Λαξ με τους ACDC σε δημοτικότητα!
2) Κάτι άλλο συμβαίνει εδώ. Οι μουσικές μας επιλογές εξαρτούνται από
το πόσο άσχημος, πόσο περιθωριακός, πόσο εκτός συστήματος, παντελώς
άγνωστος είναι ο καλιτέχνης. Αν δε κυκλοφορήσει και μανιοκατάθληψη...
Εύγε στον αρχηγό. Ο καλυτερότερος!
3) Α! Η τέχνη... Ποιός την έχασε? Την βρήκα! Τι λέτε ωρέ σύντροφοι...
Αυτά μάθατε στο σχολείο? Οτι η τέχνη έχει όρια... Οτι το πόνημα αποκαλύπτει
την προσωπηκότητα του καλλιτέχνη? Οτι αυτός ο πίνακας είναι καλός και
αυτός κακός επειδή ανήκει σε άλλο είδος?
Εδώ δεν ειναι σουπερμάρκετ φίλοι μου. Δεν πρόκειτε για λάχανα και μαρούλια
να ψάξω τα βιολογικά!
Ούτε ξέρω ούτε θέλω να μάθω αν το επίπεδο "τέχνης" των U2 είναι ανώτερο
ή κατώτερο από κάποιον άλλο._
Ξέρω όμως ότι είναι το μεγαλύτερο εν ενεργεία group και ότι τη βρίσκω να
ακούω την κιθάρα του Edge και την ιρλανδέζικη προφορά του Βονο. Να βαράν
τα τύμπανα και τα μπάσα του Ανταμ και του Λαρυ.
Αυτά... και επειδή ξαναβγήκαν για συναυλίες είπα να ποστάρω...
Και βγήκαν και 5-6 παιδιά, και τους αρέσουν δεν τους αρέσουν είπαν την γνώμη
τους, σεμνά και ταπεινά.
Αυτά Σπύρο. Ελπίζω να έγινα αντιληπτός γιατί 23 σελίδες δεν διαβάζονται πλέον.
Το άχυρο είναι καλά χωρισμένο μη φοβάσαι...
