Με λένε Δημήτρη και έχω 95 μέρες να παίξω World of Warcraft (δεν κάνω πλάκα, διαβάστε όλο το μήνυμα).
Είμαι παντρεμένος με μια γυναίκα με πολλή κατανόηση και 1 παιδί 2,5 χρονών.
Ήμουν κολλημένος για 1,5 χρόνο με το συγκεκριμένο παιχνίδι. Παίζω βιντεοπαιχνίδια από 6 χρονών και είμαι 32. Έχω παίξει τα άπειρα παιχνίδια σε όλες τις κονσόλες. Ο εθισμός μου με τα PC και Console games έχει περάσει από πολλά στάδια, αλλά το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι πιο εθιστικό και συνάμα ότι πιο καταστροφικό για την πραγματική ζωή του παίκτη.
Το παιχνίδι αριθμεί περίπου 8.000.000 συνδρομητές σε ολόκληρο τον κόσμο.
Είναι εθιστικό γιατί έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να "ανταμοίβει" όλους τους παίκτες από τους πιο casual έως τους πιο hardcore. Από το επίπεδο 1 έως και το Maximum επίπεδο (60). Και να παίζεται από πολύ απλά με point and click, μέχρι πολύ σύνθετα με χρονόμετρα, μακροεντολές, plugins και συγχρονισμό ακριβείας 40 ανθρώπων μέσω team speak.
Ο πραγματικός εθισμός όμως έρχεται μετά το 60, εκεί δηλαδή που σε ένα κλασσικό RPG θα περίμενε κανείς το ενδιαφέρον να ατονήσει. Τα μέγιστα rewards μετά το επίπεδο 60, έρχονται μόνο σε οργανωμένα guilds 100άδων ατόμων που συνεργάζονται μεταξύ τους. Κάνουν αποστολές 40 παικτών που χρειάζονται 3-6 ώρες συντονισμένου, συνεχόμενου, προσεκτικού παιχνιδιού από όλους τους παίκτες για να βγουν. Δίνονται ραντεβού συγκεκριμένες ώρες και ημέρες. Αν δεν είσαι εκεί σε πετάνε έξω από τα rewards για την συγκεκριμένη και κάμποσες επόμενες αποστολές στις οποίες μπορεί και να συμμετέχεις. Έχουν Plug -ins δηλαδή ειδικά προγράμματα που καταγράφουν τις ώρες παρουσίας των παικτών και τα rewards που παίρνουν. Λίγες ώρες παρουσίας = καθόλου rewards.
Την ώρα που παίζεις δεν μπορείς ούτε να πάς τουαλέτα ούτε να φας. Ούτε να πας να πετάξεις σκουπίδια, ούτε να μιλάς πολύ ώρα τηλέφωνο, ούτε να κάνεις τίποτα άλλο. Μόνο παίζεις. Και δεν είναι ότι το κάνεις μόνο για τον εαυτό σου. Αν κάνεις κάτι λάθος ή αν σηκωθείς να φύγεις στη μέση της αποστολής, "κρεμμάς" και τους άλλους 39 γιατί δε βγαίνει αλλιώς η αποστολή. Απο εκεί μπορείτε να συμπεράνετε τη καταστροφή μπορεί να φέρει στην κοινωνική ζωή του κάθε ανθρώπου. Η γυναίκα μου για 2 μήνες αναγκαζόταν να φέρνει το φαγητό της στο δωμάτιο που είχα τον υπολογιστή για να με βλέπει. Τώρα το σκέφτομαι και λέω τι ηλίθιος που ήμουν, τότε όμως δεν είχα άλλη σκέψη από το επόμενο epic item και την επόμενη προαγωγή στο guild. Ότι και να σου λένε οι φίλοι σου δεν το κόβεις. Μόνο αν συνειδητοποιήσεις μόνος σου τι βλακεία κάνεις θα γλυτώσεις. Μέχρι τότε η ζωή του avatar σου κυριαρχεί στη δική σου. Ο πραγματικός σου εαυτός γίνεται σκιά του εικονικού.
Ή παίζεις έτσι ή δεν παίζεις καθόλου και το παρατάς όπως έκανα εγώ.
Με το συγκεκριμένο παιχνίδι, ο εθισμός μου ξεπέρασε κάθε λογικό όριο. Το αποτέλεσμα ήταν να συνειδητοποιήσω τις καταστροφικές συνέπειες αυτού που έκανα και να περιορίσω στο ελάχιστο το χρόνο που αφιερώνω πια σε computer games.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε καταστρέψει αυτό το παιχνίδι αν συνεχίσεις να το παίζεις. Μια συμβουλή έχω να δώσω σε όλους
ΜΑΚΡΥΑ!!!
"Παν μέτρον άριστον" και στα παιχνίδια.
