Χα, και εγώ με τσιλημπούρδημα άρχισα... χεχε
Πέραν απο την πλάκα πάντως, είναι πολλά τα λεφτά πράγματι και όταν το σκέφτεσαι τί άλλο μπορείς να κάνεις με αυτά σου κόβονται όποιες ορέξεις...
glowing beauty by
AlexTheodin, on Flickr
Μετά απο μερικούς μήνες πλέον με την
Leica M6 και αρκετά ρολάκια φιλμ, δηλώνω φαν του συστήματος και της φιλοσοφίας. Για ποιότητα κατασκευής δεν χρειάζεται να τα λέμε, κυκλοφορούν χιλιάδες Μ που κατασκευάστηκαν πριν απο 60-70 χρόνια και λειτουργούν ωραιότατα ακόμα και σήμερα. Η δικιά μου παράχθηκε σύμφωνα με το SN τον Σεπτέμβριο του 1992 οπότε μιλάμε για νιάτο.
Το πρώτο που προσέχεις είναι το βάρος της. Δεν είναι τόσο ελαφρια όσο πιστεύεις όταν την βλέπεις. Πιο βαριά απο την Pentax MX μου. Αλλά το βάρος είναι πιο καλά κατανεμημένο με αποτέλεσμα το εξαιρετικό ζύγισμα ανεξαρτήτως φακού. Αυτό κάνει ακόμα και το κουβάλημα πιο εύκολο, καθώς όπως κρέμεται με το λουρί της απο τον ώμο μου, στέκεται κάθετα, δεν γέρνει μπροστά. Η ΝΕΧ7 γέρνει μπροστά, με αποτέλεσμα να με ενοχλεί συχνά στα πλευρά. Γενικά με βολεύει το κουβάλημα της περισσότερο απο την ΝΕΧ παρά του οτι η ΝΕΧ είναι πιο ελαφρια.
Το μεγάλο ρίσκο ήταν η χρήση του rangefinder. Δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ και συνηθισμένος απο τις SLR δεν ήξερα αν θα με βολεψει. Για όσους δεν ξερουν, στις rangefinder μηχανές, δεν υπάρχει καθρέπτης να μεταφέρει στο σκόπευτρο την εικόνα που βλέπεις μέσα απο τον φακό. Φακός, κλείστρο, φιλμ. Τίποτα ενδιάμεσα. Το καδράρισμα και εστίαση γίνεται απο το ματάκι στο πλάι και το μόνο που αλλάζει όταν αλλάζεις φακό είναι κάποιες γραμμές καδραρισματος (frame lines) μέσα στο ματάκι για να δείς περίπου που είναι το κάδρο σου. Όταν φοράς τον φακό στο σώμα, επιλέγονται αυτόματα οι αντίστοιχες αλλά μπορείς με την χρήση ενός μοχλού να κάνεις preview και άλλες. Υπάρχουν τρία διαφορετικά σκόπευτρα να επιλέξεις με διαφορετική μεγέθυνση και frame lines, ανάλογα με τα μήκη που τραβάς. Η δικιά μου είναι με την κοινή επιλογή 0.72× και τα ακόλουθα frame lines 28-90, 35-135, 50-75.
Αυτό σημαίνει οτι είτε 35αρη έχεις είτε 135αρη απο το σκόπευτρο βλέπεις την ιδια εικόνα και απλά απο τις γραμμές ξέρεις πιο είναι το κάδρο σου. Την σημασία αυτού θα την εξηγήσω πιο κάτω. Σημαίνει βέβαια οτι υπάρχει θέμα με τους ευρυγώνιους. Εκεί χρειάζεσαι ένα εξωτερικό viewfinder. Εγώ έχω ένα για τον 21αρη. Το βάζω στο hotshoe και απο εκεί βλέπεις το κάδρο σου. Αλλά δεν είναι απαραίτητο, μιας και είναι μόνο για επισκόπηση. Η εστίαση γίνεται όπως και στους άλλους απο το rangefinder. Εγώ βγαίνω συχνά με τον 21αρη χωρίς καθόλου viewfinder και υπολογίζω περίπου απο συνήθεια το τί μπαίνει στο κάδρο. Αλλά για πιο critical δουλεία το χρειάζεσαι.
Η εστίαση είπαμε γίνεται μέσω του rangefinder. Στο κέντρο του σκόπευτρου υπάρχει ένα τετράγωνο που δείχνει δυο είδωλα του κεντρικού σημείου του κάδρου σου. Γυρνόντας το δαχτυλίδι εστίασης, φέρνεις τα δυο είδωλα κοντά μέχρι που γίνονται ένα. Είναι παρόμοιο με το γνωστό πρίσμα απο τις παλιές SLR. Το βρίσκω λιγάκι ευκολότερο μιας και είναι ολόκληρο το τετραγωνάκι που "διπλασιάζεται", με αποτέλεσμα η στιγμή που τα είδωλα ενώνονται να στιγμιαία αναγνωρίσιμη χωρίς να πρέπει να ψάχνεις για ευθείες γραμμές να "κόψεις" όπως κάνουμε με τις SLR. Στην πράξη η εστίαση γίνεται γρήγορα και με μεγάλη ακρίβεια. Εστιάζω πιο γρήγορα με τους ίδιους φακούς στην Μ6 απο ότι στην ΝΕΧ7. Ειδικά αν θες critical focus στην ΝΕΧ πρέπει να κάνεις χρήση του Focus Magnification. Το Focus Peaking δεν αρκεί κατα την άποψη μου. Βέβαια μια συνήθεια είναι όλα, και μια χαρά
γρήγορα εστιάζω και με την ΝΕΧ.
Πλεονέκτημα έναντι των SLR οτι ακριβώς επειδή η εστίαση δεν περνάει απο τον φακό, αν υπάρχει αρκετό φώς να δείς, υπάρχει αρκετό φως να εστιάσεις. Δεν επιρεάζεται απο την φωτεινότητα του φακού, που ακόμα και με σταθερούς με f/1.8 είναι πρόβλημα με SLR.
http://www.youtube.com/watch?v=Z7NK5k9I6Ew
Όπως είπαμε όλη η δουλεία γίνεται απο το ματάκι, χωρίς να ξέρεις ακριβώς το τί βλέπει ο φακός πέραν απο κάτι γραμμές για να σε βοηθήσουν στο καδράρισμα. Γιατί είναι αυτό καλό είπαμε???
Το βρίσκω πολύ απελευθερωτικό. Ασχολείσαι μόνο με την σύνθεση και το καδράρισμα της σκηνής που έχεις μπροστά σου. Την βλέπεις ολόκληρη όπως την βλέπουν τα μάτια σου και δεν ξεγελιέσαι απο μεγεθύνσεις, βάθος πεδίου κλπ. Αυτό έχει δυο παρενέργειες. Απο την μία σε βάζει σε σκέψη για το κάδρο σου. Επειδή δεν το βλέπεις live μέσα απο τον φακό, πρέπει να τα φανταστείς στο μυαλό σου. Δεν είναι για ρίψεις πολυβόλου και no thinking shooting. Βλέπεις την σκηνή και τα στοιχεία της, αναγνωρίζεις τις δομές της και αποφασίζεις για την σύνθεση του κάδρου σου. Όλα αυτά στο κεφάλι σου και όχι στο σκόπευτρο.
Αυτό με την σειρά του προκαλεί την δεύτερη "παρενέργεια". Ακριβώς επειδή στο ματάκι βλέπεις μόνο τα frame lines, μετα απο λίγο καιρό ξέρεις βλέποντας μια σκηνή μπροστά σου, πού θα είναι. Δεν χρειάζεται δλδ να φέρεις την μηχανή στο μάτι σου. Ξέρεις περίπου τί ανήκει μέσα. Οπότε κοιτάς, και συνήθως όταν σηκώνεις την μηχανή έχεις ήδη αποφασίσει τί θα τραβήξεις. Συνδύασε το αυτό με zone focusing και μιλάμε για ταχύτατο shooting. Δεν δίνεις δλδ σήμα μένοντας με την μηχανή στο μάτι για δευτερόλεπτα και δευτερόλεπτα. Για όσους τραβάνε δρόμου ή documentary (φυσικές φωτογραφίες/snapshots απο φίλους μέχρι travel) πολύ σημαντικό. Εμένα που τραβάω πολύ φίλους σε φυσικές στιγμές της παρέας με έχει βοηθήσει πολύ. Δεν παίρνουν χαμπάρι οτι τους τράβηξα, παρα μόνο όταν τους δίνω μετά τυπωμένες τις φωτογραφίες...
Φυσικά αυτός ο τρόπος δεν βολεύει για τα πάντα. Δεν μπορώ να φανταστώ να τραβάς πουλιά σαν τον Λεωνίδα με κάτι τέτοιο. Ή αθλητικές δραστηριότητες. Ή να παίζεις σε strobist νερά σαν τον Παύλο. Είναι για δρόμο, documentary, τοπίο, συναυλίες/εκδηλώσεις ώς και γάμους έχω δεί να τραβάνε έτσι. Για όσους θέλουν έναν αθόρυβο τρόπο.
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα όμως του συστήματος Μ δεν είναι άλλο απο τους φακούς του. Ακόμα και οι φτωχοί συγγενείς του συστήματος οι Voigtlander είναι φακοί ανώτεροι απο την πλειονότητα των φακών που κυκλοφορούν για SLR. Ώς και ο πάμφθηνος Jupiter 8 50/2 εντυπωσίασε αρκετούς εδώ με το γράψιμο του. Ο Ηλίας Γιαρίμης έδωσε μια πιθανή αιτιολόγηση γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά στην τελική τα τεχνικά έχουν μικρή σημασία για εμας που απλά κάνουμε το χόμπυ μας. Και επειδή κάνουμε απλά το χόμπυ μας είναι και δύσκολο να καταπιεί κάποιος το χάπι των 6500Ε για μια καινούργια ψηφιακή Μ όσο εκπληκτική και αν είναι. Ίσως αμα κερδίσω το Λοττο...
