To πρώτο και πιο δύσκολο είναι να καταφέρεις να αντιμετωπίσεις τη μοναξιά σου. Να μπορείς να συμβιώνεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Να φτάσεις σε επίπεδο τέτοιο που μια σχέση να μην βασίζεται σε κάλυψη αναγκών βασικών (λεφτά, φαγητό, πλύσιμο ρούχων κλπ). Από εκεί και πέρα πρέπει να ξεπεράσεις και το στάδιο που χρειάζεσαι τον άλλον για να καλύψεις τις δικές σου ανασφάλειες (δεν μπορώ να είμαι μόνος, θέλω κάποιον δίπλα μου, μένω σε μια σχέση γιατί φοβάμαι να ξαναμείνω μόνος και να αρχίσω ξανά την αναζήτηση κλπ).
Η ερωτική σχέση ιδεατά θα έπρεπε να αφορά μόνο τους 2 ανθρώπους που την συνάπτουν. Φυσικά αυτό στην σημερινή κοινωνία γίνεται το λιγότερο δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο. Έχεις την οικογένεια (άντε θα παντρευτείτε? θα κάνετε παιδια? θέλετε να χωρίσετε? ο γιος μου/κόρη μου δεν μπορεί να φέρετε έτσι? είμαι ο γονιός σου θα με ακούς, ή παράτα τον/την, δεν είναι για σένα, έχω εμπειρία που δεν έχεις, θέλω το καλό σου κλπ), έχεις το φιλικό περιβάλλον (ο καθένας, σαν τους γονείς, με το μακρύ του και το κοντό του, που θα βρεις άλλον/άλλη, όλοι έχουν προβλήματα, αντέχεις να ξαναξεκινήσεις από την αρχή? ή και φύγε μακριά από τον/την τάδε, σου καταστρέφει τη ζωή, βρες άλλον/άλλη κλπ) και φυσικά και οι σχέσεις του ζευγαριού με αυτό το περιβάλλον (αν χωρίσω με ποιους θα βγαίνω, πρέπει να χωρίσουμε και τους φίλους μας? θα με κατηγορήσει ότι βάζω λόγια στους φίλους του/της? κλπ).
Κοινώς έχουμε ένα μπάχαλο. Δεν φτάνει που δεν μπορούμε συνήθως να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη έχουμε και τόσους ανθρώπους γύρω μας που νομίζουν ότι βοηθάνε (και προφανώς πιστεύουν ότι το κάνουν για το καλό μας, ενώ συνήθως και εμείς κάνουμε το ίδιο σε αυτούς).
Πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να βρεις τον εαυτό σου, να ξέρεις τι ζητάς και να μάθεις να φέρεσαι με ειλικρίνεια και σεβασμό στην προσωπικότητά σου.
Δεύτερο να βγάλεις όλους αυτούς που είναι γύρω σου από τη σχέση σου. Η σχέση σου είναι εγώ και εσύ όχι εγώ, εσύ, εκείνοι και οι άλλοι. Σίγουρα είναι δύσκολο αλλά σε κάποιο βαθμό εφικτό.
Αν τα καταφέρουν και οι δύο αυτά είναι πολύ πιο εύκολο να ζήσεις μια πιο ανθρώπινη και ειλικρινής σχέση. Περνάμε καλά? Είμαστε ευτυχισμένοι? Είμαστε μαζί...
Δεν περνάμε καλά? Επαναπροσδιορίζουμε τη σχέση μας. Ποιος ο λόγος για ανούσιους καυγάδες? Ποιος ο λόγος να αφήνουμε άλλους να μπαίνουν στη σχέση μας? Ποιος ο λόγος να αφήνουμε τις κοινωνικές νόρμες να καθορίζουν και την αλληλεπίδρασή μας στη σχέση μας. Δομούμε κάτι μόνοι μας από το μηδέν με βάση τους χαρακτήρες μας...
Ποιος ο λόγος τότε αν υπάρχει ειλικρίνεια και σεβασμός να κρατήσεις μια ερωτική σχέση που έχει πεθάνει και να μην την επαναπροσδιορίσεις σε φιλική? Ποιος ο λόγος να συμβιβαστείς στο βωμό της συνέχειας μιας σχέσης με μορφή που οι καταστάσεις την έχουν κρίνει πως έχει τελειώσει? Στο κάτω κάτω ο άλλος/άλλη θα έπρεπε να σε ερωτευτεί για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα μπορούσες να είσαι. Ποιος ο λόγος να βγάζουμε τις προσωπικές μας ατέλειες στον/στην σύντροφό μας επιθετικά (δεν μιλάω για σωματική επιθετικότητα)? Αν δεν υπάρχει κατανόηση, δεν υπάρχει τίποτα. Αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη όλα έχουν τελειώσει.
- Για μένα όσο μπορώ απομακρύνω όλους τους άλλους από τις σχέσεις μου
- Τελειώνω τις σχέσεις μου όταν έχουν κλείσει τον κύκλο τους. Προφανώς μια σχέση μπορεί να αποτελείται από πολλούς κύκλους, αλλά δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα τους εκβιάσει, θα τους αφήσω να προκύψουν με φυσικό τρόπο.
- Αφήνομαι συναισθηματικά και ζω την κάθε στιγμή...Έχω πέσει πολύ χαμηλά σε κάποιες περιόδους της ζωής μου, αλλά αυτές οι στιγμές δίνουν αξία και γιγαντώνουν τις καλές στιγμές μου.
- Το μόνο που χρειάζεται είναι ειλικρίνεια και σεβασμός...πρώτα από όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό, μετά όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται.
- Ειλικρίνεια και σεβασμός στην προσωπικότητα του ανθρώπου που αποφασίσαμε να μοιραστούμε περιόδους από τις ζωές μας και να αποκτήσουμε κοινές αναμνήσεις. Όταν βλέπουμε τον άλλο σαν κτήση μας, σαν ιδιοκτησία μας έχουμε καταστρέψει την τελευταία μας ελπίδα να φερθούμε αληθινά ο ένας στον άλλο.
- Και τέλος αν η ζωή δεν έχει μεταπτώσεις, δεν έχει κορυφώσεις και θετικές και αρνητικές, τότε πως μπορείς να πεις ότι ζεις...
ΥΓ. Βασίλη όλα αυτά που λες είναι μέσα στη ζωή: Αλήθεια, Γάμοι, Παιδιά, θάνατοι, Καρκίνοι, Χτισίματα, Αρρώστιες, Διαζύγια…Το θέμα είναι πως τα έχει ζήσει ο 60ρης αυτά, η ποιότητα είναι αυτή που τελικά θα τις χαρακτηρίσει. Αν τα έζησε μέσα στο συμβιβασμό, λέγοντας ψέματα στον ίδιο του τον εαυτό πως έτσι είναι τα πράγματα, έτσι πρέπει να γίνουν, έτσι με έμαθαν και τέλος αναρωτιέται αν έκανε το σωστό ναι τότε είναι ΜΙΖΕΡΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ.
Είναι πολλοί άνθρωποι που περνάνε τις ζωές τους κλεισμένοι μέσα σε τοίχους που έχουν κτίσει μόνοι τους γύρω τους για μια ψευδαίσθηση ασφάλειας, πως προνοούν για τις δύσκολες και βροχερές μέρες. Όμως για πολλά χρόνια ο ήλιος λάμπει και δεν τον χαίρονται, δεν φωτίζουν τις ζωές τους με το φως τους. Αυτοί ναι θα ζήσουν μίζερες ζωές.
Υπάρχουν όμως και άλλοι που ζουν πραγματικά την κάθε τους στιγμή. Κάνουν προφανώς και λανθασμένες ενέργειες και σωστές, αλλά ξέρουν σε κάθε στιγμή πως είναι αυτοί οι ίδιοι που θα δράσουν για κάθε τι που αφορά τη ζωή τους. Μαθαίνεις να ζεις με τα λάθη των πράξεών σου, όμως δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις ποτέ τα λάθη σου που έχουν προκύψει από απραξία δικιά σου. Παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου και χαράζεις το δρόμο της μόνος σου και δεν ζεις μια ζωή που έχουν σχεδιάσει άλλοι για σένα….
