Αγορά ενισχυτή+ ηχεία δαπέδου

[ika]

τι έχετε να χάσετε με μια δοκιμή?

 

[vlad66]

View attachment 277636
Έχει ένας φίλος το συγκεκριμένο, αξίζει ο κόπος να το φέρει στο δικό μου σύστημα να το ακούσουμε;

Ναι αξίζει, το έχω ακούσει εδώ στον φίλο :

https://avclub.gr/threads/i-tapeini-moy-prospatheia.116885/page-16#post-1059137855

 

[Busoni]

...
Έχει ένας φίλος το συγκεκριμένο, αξίζει ο κόπος να το φέρει στο δικό μου σύστημα να το ακούσουμε;

+1 για το Zen Phono 3. Το είχα όσο έστηνα το Emerald και παίζει πολύ καλά για την κατηγορία τιμής του.

 

[panzer_dagon]

+1 για το Zen Phono 3. Το είχα όσο έστηνα το Emerald και παίζει πολύ καλά για την κατηγορία τιμής του.

Αφού λέτε ότι αξίζει, θα μπούμε στον κόπο να το δοκιμάσουμε. Ευχαριστώ

 

[panzer_dagon]

Δοκιμή iFi ZEN Phono 3

(Audio-Technica AT-LP120XUSB
Βελόνα/Κεφαλή: Audio-Technica AT-VMN95EN (Nude Elliptical - πορτοκαλί)
Phono Stage: iFi ZEN Phono 3
Καλώδιο διασύνδεσης: Pro-Ject Connect It E RCA
Ενισχυτής: Yamaha A-S701
Ηχεία: Focal Chora 826)

Κομμάτια δοκιμής:
Elvis Presley – Fever
Steely Dan – Black Cow
Agalloch – Falling Snow
Jennifer Warnes – First We Take Manhattan

Εντυπώσεις & Παρατηρήσεις:
Noise Floor (Φύσημα): Χωρίς να παίζει μουσική, το φύσημα γινόταν αντιληπτό από τη μέση του ποτενσιομέτρου (12 η ώρα) και μετά.
Ήχος : Στα κομμάτια που συγκρίθηκαν, η διαφορά ήταν αισθητή. Ο ήχος «γλύκανε»/«μάλαξε» αισθητά, ενώ υπήρξε πολύ καλύτερο άνοιγμα της σκηνής και ξεκάθαρος διαχωρισμός των οργάνων.

Subsonic Filter & Capacitance (100 pF → 200 pF): Τόσο με την ενεργοποίηση του Subsonic filter όσο και με την αλλαγή της χωρητικότητας από 100 pF σε 200 pF, δεν αντιλήφθηκα κάποια ακουστή διαφορά στο αυτί.

Η δοκιμή δεν κράτησε πολύ, καθώς η συσκευή ήταν δανεική και δεν ήθελα να τη ζορίσω. Παρ' όλα αυτά, το αποτέλεσμα με έπεισε απόλυτα: έψαξα στις αγγελίες και βρήκα ένα κομμάτι «του κουτιού» (αγορά 5/26) στα 175€.
Θα επανέλθω με πληρέστερο review μόλις το παραλάβω και κάνω τη μόνιμη εγκατάσταση

 

[Nikos6699]

Noise Floor (Φύσημα): Χωρίς να παίζει μουσική, το φύσημα γινόταν αντιληπτό από τη μέση του ποτενσιομέτρου (12 η ώρα) και μετά.

Δυο διευκρινίσεις αν μπορείς...

Όταν λες γίνεται αντιληπτό, εννοείς από τη θέση ακρόασης;
Με τον Yamaha από ποια θέση του ποντεσιόμετρου γίνεται αντιληπτό;

 

[panzer_dagon]

Δυο διευκρινίσεις αν μπορείς...

Όταν λες γίνεται αντιληπτό, εννοείς από τη θέση ακρόασης;
Με τον Yamaha από ποια θέση του ποντεσιόμετρου γίνεται αντιληπτό;

Γίνεται αντιληπτό Από από την θέση ακρόασης στην μέση του ποτενσιόμετρου και μετά Δηλαδή στο τέρμα ένταση για τα αφτιά μου 50% μέχρι το 100%

 

[ika]

Δεν είναι λογικό τόσο πολύ φύσημα με το volume στο 12 και στα 2-3 μέτρα.
Με τέρμα το volume θα ακούγεται στο διπλανό σπίτι, που λέει ο λόγος



Για την χωρητικότητα πρέπει να δεις τι συνιστά η ΑΤ για την 95, πόση έχει το καλώδιο Project από πικαπ στο phono και να επιλέξεις την ρύθμιση στο ΖΕΝ ώστε το άθρισμα των δύο τελευταίων να είναι κοντά σ' αυτή που λέει η ΑΤ

 

[Music matters...]

Ακούω ψηφιακά αρκετά, στο αυτοκίνητο στην δουλειά κτλ ο χρόνος ακροάσης στο TIDAL σίγουρα είναι περισσότερος από τα υπόλοιπα, αλλά το σύστημα που φτιάχνω (για την ώρα) είναι για σοβαρή ακρόαση μόνο απο φυσικά φορμάτ. Δεν νομίζω ότι το "παιχνίδι" της αναλογικής ακρόασης και του φυσικού μέσου μπορούν να μου το αντικαταστήσουν οι ψηφιακές πλατφόρμες.

Λάθος συλλογισμός!

 

[panzer_dagon]

Λάθος συλλογισμός!

Θα είχε ενδιαφέρον να μου εξηγήσεις πού ακριβώς βρίσκεται ο λάθος συλλογισμός. Δεν λέω ότι το ψηφιακό δεν είναι εξαιρετικό μέσο — το χρησιμοποιώ καθημερινά και μάλιστα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Απλώς για το συγκεκριμένο σύστημα επέλεξα συνειδητά να δώσω έμφαση στα φυσικά φορμάτ, γιατί για μένα η ακρόαση ενός δίσκου ή ενός CD είναι κάτι περισσότερο από το ίδιο το μουσικό αρχείο. Αν διαφωνείς, ευχαρίστως να ακούσω το σκεπτικό σου.

 

[mdvq]

....... γιατί για μένα η ακρόαση ενός δίσκου ή ενός CD είναι κάτι περισσότερο από το ίδιο το μουσικό αρχείο.

Για να είμαι ειλικρινής,δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς.
Τι μπορεί να είναι περισσότερο ,από το περιεχόμενο ενός φυσικού μεσου που περιλαμβάνει την μουσική?
Μιλάμε για την ακρόαση ,έτσι?
Μην τα μπερδεύουμε με τις διάφορες ιεροτελεστίες που εφευρίσκει ο καθένας από μας (και πολυ καλά κάνει) ,για να συμπληρώσει το άκουσμα ή το ψάξιμο από δω και από κει για να αποκτήσει το φυσικό μέσον.
Τι μπορεί να ξεπεράσει την ίδια την μουσική?
Τα λαμπιόνια της συσκευής??
Και το Eversolo έχει ένα κάρο από δαυτα.
Αλήθεια,τι εννοείς??

 

[vlad66]

Θα είχε ενδιαφέρον να μου εξηγήσεις πού ακριβώς βρίσκεται ο λάθος συλλογισμός. Δεν λέω ότι το ψηφιακό δεν είναι εξαιρετικό μέσο — το χρησιμοποιώ καθημερινά και μάλιστα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Απλώς για το συγκεκριμένο σύστημα επέλεξα συνειδητά να δώσω έμφαση στα φυσικά φορμάτ, γιατί για μένα η ακρόαση ενός δίσκου ή ενός CD είναι κάτι περισσότερο από το ίδιο το μουσικό αρχείο. Αν διαφωνείς, ευχαρίστως να ακούσω το σκεπτικό σου.

Και τα 3 είδη (αποθήκευσης /αναπαραγωγής μουσικής) έχουν εξαιρετική ποιότητα ήχου όταν οι εγγραφές / παραγωγές είναι από καλές και πάνω και τα μηχανήματα αναπαραγωγής το ίδιο.

Η απόλαυση είναι "ισότιμη" από όπου και αν ακούς.

 

[ika]

Τι φυσικό μέσο το βινύλιο (ή η ταινία)?
Υπάρχει ελεύθερο βινύλιο (PVC) στη φύση?
Αν πχ ήταν ξύλινοι οι δίσκοι, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν φυσικό μέσο.
Αναλογικό είναι όχι φυσικό

 

[Music matters...]

Θα είχε ενδιαφέρον να μου εξηγήσεις πού ακριβώς βρίσκεται ο λάθος συλλογισμός. Δεν λέω ότι το ψηφιακό δεν είναι εξαιρετικό μέσο — το χρησιμοποιώ καθημερινά και μάλιστα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Απλώς για το συγκεκριμένο σύστημα επέλεξα συνειδητά να δώσω έμφαση στα φυσικά φορμάτ, γιατί για μένα η ακρόαση ενός δίσκου ή ενός CD είναι κάτι περισσότερο από το ίδιο το μουσικό αρχείο. Αν διαφωνείς, ευχαρίστως να ακούσω το σκεπτικό σου.

Ο φετιχισμός καλά κρατεί!
Ξέρεις έχω μεγαλώσει με τους δίσκους βινυλίου. Από την εποχή που ήταν το μοναδικό διαθέσιμο μέσον για να ακούσεις μουσική με καλή απόδοση (δεκαετία ΄70 και κυρίως ΄80).
Το μοναδικό διαθέσιμο λοιπόν μέσο. Για αυτό και είχαν τεράστιες πωλήσεις και όχι γιατί ήταν η πεμπτουσία της υψηλής απόδοσης. Φυσήματα, κρατσ κρουτσ, βελόνες που δεν αλλάζαμε ποτέ χα χα... και πολλά άλλα.
Φυσικά οι αναμνήσεις και το συναισθηματικό δέσιμο όλων ημών, αυτής της εποχής, που μεγαλώναμε ηλικιακά και μουσικά με τους δίσκους μας, είναι αναπόσπαστο κομάτι της κουλτούρας μας.
Αλλά έκτοτε η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, όχι μονο στην ηχογράφηση και αναπαραγωγή της μουσικής αλλά και σε όλους τους τομείς της τεχνολογίας. Η έλευση των ψηφιακών μέσων όμως συντάραξε ή μάλλον, ας το θέσω λιγότερο δραματικά. άλλαξε τον τρόπο απόκτησης και διάθεσης της μουσικής πληροφορίας εις βάρος των πώλήσεων και των εσόδων! (κυρίως η ευκολία και η χωρίς απώλειες αντιγραφή των μουσικών CD και αργότερα ο διαμοιρασμός, χωρίς καν να υπάρχει η ανάγκη ενός φυσικού μέσου).
Η μουσική βιομηχανία σήμερα επενδύει στον φετιχισμό του "φυσικού μέσου" για να κερδίσει ένα ποσοστό των χαμένων κερδών της. Εξ΄ου η απέλπιδα προσπάθεια αναβίωσης των βινυλίων με "τυράκι" την υποτιθέμενη υπεροχή στην απόδοση της μουσικής (κάτι το οποίο δεν ισχύει φυσικά-μιλώντας καθαρά τεχνοκρατικά-δεν θα το αναλύσω, έχει χιλιοειπωθεί).
Ως εκ τούτου η ακρόαση ενός μουσικού έργου και ό,τι συναίσθημα μπορεί να μας δημιουργήσει, σχετίζεται κυρίως με το ίδιο το έργο. Η απόλυτη εμπειρία είναι η ζωντανή του ακρόαση από την κλασική ορχήστρα, την ροκ μπάντα ή το jazz κουαρτέτο.
Φυσικά το αν έχει κάποιος μερικούς δίσκους βινυλίου ή CDs στην βιβλιοθήκη του είναι προσωπική επιλογή, όπως και το να έχει βιβλία!
Αλλά ό,τι εκπέμπει ένα μουσικό έργο δεν έχει να κάνει με το αν γυρίζει ένας μαύρος δίσκος στο πικάπ, ένας ασημένιος στο CD player ή ένα άυλο αρχείο στον αέρα του δωματίου (προφανώς με ελάχιστο δεδομένο ότι ακούμε από ένα σωστά στημένο και επαρκούς απόδοσης ηχοσύστημα που τουλάχιστον δεν αλλοιώνει σε σημαντικό βαθμό το ηχόχρωμα και την ψυχή του μουσικού έργου).
Φετιχισμός vs μουσική εμβύθιση

 

[Θρησκος]

Ο φετιχισμός καλά κρατεί!
Ξέρεις έχω μεγαλώσει με τους δίσκους βινυλίου. Από την εποχή που ήταν το μοναδικό διαθέσιμο μέσον για να ακούσεις μουσική με καλή απόδοση (δεκαετία ΄70 και κυρίως ΄80).
Το μοναδικό διαθέσιμο λοιπόν μέσο. Για αυτό και είχαν τεράστιες πωλήσεις και όχι γιατί ήταν η πεμπτουσία της υψηλής απόδοσης. Φυσήματα, κρατσ κρουτσ, βελόνες που δεν αλλάζαμε ποτέ χα χα... και πολλά άλλα.
Φυσικά οι αναμνήσεις και το συναισθηματικό δέσιμο όλων ημών, αυτής της εποχής, που μεγαλώναμε ηλικιακά και μουσικά με τους δίσκους μας, είναι αναπόσπαστο κομάτι της κουλτούρας μας.
Αλλά έκτοτε η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, όχι μονο στην ηχογράφηση και αναπαραγωγή της μουσικής αλλά και σε όλους τους τομείς της τεχνολογίας. Η έλευση των ψηφιακών μέσων όμως συντάραξε ή μάλλον, ας το θέσω λιγότερο δραματικά. άλλαξε τον τρόπο απόκτησης και διάθεσης της μουσικής πληροφορίας εις βάρος των πώλήσεων και των εσόδων! (κυρίως η ευκολία και η χωρίς απώλειες αντιγραφή των μουσικών CD και αργότερα ο διαμοιρασμός, χωρίς καν να υπάρχει η ανάγκη ενός φυσικού μέσου).
Η μουσική βιομηχανία σήμερα επενδύει στον φετιχισμό του "φυσικού μέσου" για να κερδίσει ένα ποσοστό των χαμένων κερδών της. Εξ΄ου η απέλπιδα προσπάθεια αναβίωσης των βινυλίων με "τυράκι" την υποτιθέμενη υπεροχή στην απόδοση της μουσικής (κάτι το οποίο δεν ισχύει φυσικά-μιλώντας καθαρά τεχνοκρατικά-δεν θα το αναλύσω, έχει χιλιοειπωθεί).
Ως εκ τούτου η ακρόαση ενός μουσικού έργου και ό,τι συναίσθημα μπορεί να μας δημιουργήσει, σχετίζεται κυρίως με το ίδιο το έργο. Η απόλυτη εμπειρία είναι η ζωντανή του ακρόαση από την κλασική ορχήστρα, την ροκ μπάντα ή το jazz κουαρτέτο.
Φυσικά το αν έχει κάποιος μερικούς δίσκους βινυλίου ή CDs στην βιβλιοθήκη του είναι προσωπική επιλογή, όπως και το να έχει βιβλία!
Αλλά ό,τι εκπέμπει ένα μουσικό έργο δεν έχει να κάνει με το αν γυρίζει ένας μαύρος δίσκος στο πικάπ, ένας ασημένιος στο CD player ή ένα άυλο αρχείο στον αέρα του δωματίου (προφανώς με ελάχιστο δεδομένο ότι ακούμε από ένα σωστά στημένο και επαρκούς απόδοσης ηχοσύστημα που τουλάχιστον δεν αλλοιώνει σε σημαντικό βαθμό το ηχόχρωμα και την ψυχή του μουσικού έργου).
Φετιχισμός vs μουσική εμβύθιση

Δεν είναι φετιχισμος το "δέσιμο" με τον καλλιτεχνη το οποίο επιτυγχάνεται μέσω του φυσικού-απτου-μεσου.
Υπάρχουν εξώφυλλο,οπισθοφυλλο,ένθετο,στίχοι,
πληροφορίες.
Ούτε είναι φετιχισμος το αίσθημα της ιδιοκτησίας.Με το φυσικό μέσο,είσαι ο κάτοχος του σπιτιού.Με το άυλο,μένεις στο ενοίκιο και δεν θα αισθανθείς ποτέ πως το σπίτι είναι δικό σου.
Όσο για το ποιο μεσο αποδιδει καλύτερα,ισχύει ο,τι και στο hi-fi.Αλλοτε η τεχνολογία θριαμβεύει κι άλλοτε ηττάται.

 

[Busoni]

Αλλά έκτοτε η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, όχι μονο στην ηχογράφηση και αναπαραγωγή της μουσικής αλλά και σε όλους τους τομείς της τεχνολογίας. Η έλευση των ψηφιακών μέσων όμως συντάραξε ή μάλλον, ας το θέσω λιγότερο δραματικά. άλλαξε τον τρόπο απόκτησης και διάθεσης της μουσικής πληροφορίας εις βάρος των πώλήσεων και των εσόδων! (κυρίως η ευκολία και η χωρίς απώλειες αντιγραφή των μουσικών CD και αργότερα ο διαμοιρασμός, χωρίς καν να υπάρχει η ανάγκη ενός φυσικού μέσου).
Η μουσική βιομηχανία σήμερα επενδύει στον φετιχισμό του "φυσικού μέσου" για να κερδίσει ένα ποσοστό των χαμένων κερδών της. Εξ΄ου η απέλπιδα προσπάθεια αναβίωσης των βινυλίων με "τυράκι" την υποτιθέμενη υπεροχή στην απόδοση της μουσικής (κάτι το οποίο δεν ισχύει φυσικά-μιλώντας καθαρά τεχνοκρατικά-δεν θα το αναλύσω, έχει χιλιοειπωθεί).
...
Φετιχισμός vs μουσική εμβύθιση

Θα διαφωνήσω κι εγώ με τον "φετιχισμό", όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που πολλοί εξ ημών ακόμα προτιμάμε το φυσικό μέσο. Πρώτος απ' όλους η
συγκέντρωση... Είναι διαφορετικό να 'χεις μόνο ένα album να παίζει και να συγκεντρώνεσαι στη μουσική ή να διαβάζεις το ένθετο, τα εσώφυλλα κλπ. Σε αντίθεση με το streaming. Είναι σα να συγκρίνουμε διάβασμα βιβλίου με σκρολάρισμα σε υλικό online.

 

[ika]

Αν δεν στριμάρει κάποιος, αλλά αγοράζει τα αλμπουμ σε ψηφιακή μορφή (αποθήκευση σε HDD) έχουν μαζί τα πάντα που θα είχε/έχει το ίδιο άλμπουμ σε αναλογική μορφή.
Ίσως επανεκδόσεις πολύ παλιών άλμπουμ έχουν μόνο τα εξώφυλλα και όχι τα ένθετα που πιθανά υπήρχαν στο βινύλιο.
Βέβαια το κόστος είναι άλλο από αυτό του streaming, αλλά το streaming αυτό προσφέρει σε σχέση με την αγορά άυλου υλικού.
Μπορεί να μην μυρίζεις το χαρτί, αλλά γλυτώνεις άπειρο χώρο στο σπίτι. Και στο βάρος δεν υπάρχει σύγκριση επίσης. Ούτε στην ευκολία χρήσης.
Πικαπ hifi το 1975 πρωτοαπέκτησα και ακόμα έχω, όπως και δίσκους.

 

[Δημήτρης Δημητρακούδης]

Εγώ εδώ σκέφτομαι πόσο off topic μπορεί να καταλήξει ένα νήμα αν το αφήσεις στην τύχη του..

 

[panzer_dagon]

Ο φετιχισμός καλά κρατεί!
Ξέρεις έχω μεγαλώσει με τους δίσκους βινυλίου. Από την εποχή που ήταν το μοναδικό διαθέσιμο μέσον για να ακούσεις μουσική με καλή απόδοση (δεκαετία ΄70 και κυρίως ΄80).
Το μοναδικό διαθέσιμο λοιπόν μέσο. Για αυτό και είχαν τεράστιες πωλήσεις και όχι γιατί ήταν η πεμπτουσία της υψηλής απόδοσης. Φυσήματα, κρατσ κρουτσ, βελόνες που δεν αλλάζαμε ποτέ χα χα... και πολλά άλλα.
Φυσικά οι αναμνήσεις και το συναισθηματικό δέσιμο όλων ημών, αυτής της εποχής, που μεγαλώναμε ηλικιακά και μουσικά με τους δίσκους μας, είναι αναπόσπαστο κομάτι της κουλτούρας μας.
Αλλά έκτοτε η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, όχι μονο στην ηχογράφηση και αναπαραγωγή της μουσικής αλλά και σε όλους τους τομείς της τεχνολογίας. Η έλευση των ψηφιακών μέσων όμως συντάραξε ή μάλλον, ας το θέσω λιγότερο δραματικά. άλλαξε τον τρόπο απόκτησης και διάθεσης της μουσικής πληροφορίας εις βάρος των πώλήσεων και των εσόδων! (κυρίως η ευκολία και η χωρίς απώλειες αντιγραφή των μουσικών CD και αργότερα ο διαμοιρασμός, χωρίς καν να υπάρχει η ανάγκη ενός φυσικού μέσου).
Η μουσική βιομηχανία σήμερα επενδύει στον φετιχισμό του "φυσικού μέσου" για να κερδίσει ένα ποσοστό των χαμένων κερδών της. Εξ΄ου η απέλπιδα προσπάθεια αναβίωσης των βινυλίων με "τυράκι" την υποτιθέμενη υπεροχή στην απόδοση της μουσικής (κάτι το οποίο δεν ισχύει φυσικά-μιλώντας καθαρά τεχνοκρατικά-δεν θα το αναλύσω, έχει χιλιοειπωθεί).
Ως εκ τούτου η ακρόαση ενός μουσικού έργου και ό,τι συναίσθημα μπορεί να μας δημιουργήσει, σχετίζεται κυρίως με το ίδιο το έργο. Η απόλυτη εμπειρία είναι η ζωντανή του ακρόαση από την κλασική ορχήστρα, την ροκ μπάντα ή το jazz κουαρτέτο.
Φυσικά το αν έχει κάποιος μερικούς δίσκους βινυλίου ή CDs στην βιβλιοθήκη του είναι προσωπική επιλογή, όπως και το να έχει βιβλία!
Αλλά ό,τι εκπέμπει ένα μουσικό έργο δεν έχει να κάνει με το αν γυρίζει ένας μαύρος δίσκος στο πικάπ, ένας ασημένιος στο CD player ή ένα άυλο αρχείο στον αέρα του δωματίου (προφανώς με ελάχιστο δεδομένο ότι ακούμε από ένα σωστά στημένο και επαρκούς απόδοσης ηχοσύστημα που τουλάχιστον δεν αλλοιώνει σε σημαντικό βαθμό το ηχόχρωμα και την ψυχή του μουσικού έργου).
Φετιχισμός vs μουσική εμβύθιση

Καταλαβαίνω τη σκοπιά σου και την τεχνοκρατική προσέγγιση που θέτεις, αλλά θεωρώ ότι μετατοπίζεις τη συζήτηση από τη μουσική απόλαυση στις εργαστηριακές μετρήσεις.
Δεν διαφωνεί κανείς ότι στα χαρτιά το ψηφιακό μέσο υπερέχει σε δυναμικό εύρος, λόγο σήματος προς θόρυβο και τεχνική ακρίβεια. Όμως η ακρόαση της μουσικής δεν είναι διαγώνισμα φυσικής, είναι βιωματική και υποκειμενική αισθητική εμπειρία. Πάντα στα αυτιά μου το βινύλιο θα ακούγεται καλύτερα, όπως και η κασέτα, γιατί περιέχουν ένα διαφορετικό χρώμα στον ήχο. Αυτή η αναλογική θερμότητα και η δυναμική συμπίεση της ταινίας, η "υφή" που δίνει το μέσο δεν είναι «τεχνικά ελαττώματα» που πρέπει να εξαλειφθούν, αλλά μέρος μιας ηχητικής ταυτότητας που μου προσφέρει ουσιαστική συγκίνηση.
Όσο για τον «φετιχισμό» που αναφέρεις σε αντιπαράθεση με τη «μουσική εμβύθιση»: η τελετουργία του φυσικού μέσου —το να βγάλεις τον δίσκο από το εξώφυλλο, να βάλεις τη βελόνα, να μελετήσεις το artwork— δεν ανταγωνίζεται την εμβύθιση, αλλά τη δημιουργεί. Το streaming έχει μετατρέψει τη μουσική σε ασταμάτητο skip, αλγόριθμους κτλ η ακρόαση ενός φυσικού μέσου σε αναγκάζει να επιβραδύνεις και να αφοσιωθείς σε ένα άλμπουμ ως ολότητα, όπως ακριβώς το σχεδίασε ο δημιουργός του.
Συμφωνώ απόλυτα ότι η ζωντανή εκτέλεση είναι η κορυφαία εμπειρία. Όμως δεν ψάχνω την κλινική, αποστειρωμένη ουδετερότητα ενός άυλου αρχείου. Η επιλογή των μέσων είναι θέμα αισθητικής και προσωπικής σύνδεσης. Δεν πρόκειται λοιπόν για «λάθος συλλογισμό» ή εμπορική «παγίδα», αλλά για μια συνειδητή επιλογή του πώς επιλέγει ο καθένας μας να βιώνει την μουσική που γουστάρει.

 

[panzer_dagon]

Για να είμαι ειλικρινής,δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς.
Τι μπορεί να είναι περισσότερο ,από το περιεχόμενο ενός φυσικού μεσου που περιλαμβάνει την μουσική?
Μιλάμε για την ακρόαση ,έτσι?
Μην τα μπερδεύουμε με τις διάφορες ιεροτελεστίες που εφευρίσκει ο καθένας από μας (και πολυ καλά κάνει) ,για να συμπληρώσει το άκουσμα ή το ψάξιμο από δω και από κει για να αποκτήσει το φυσικό μέσον.
Τι μπορεί να ξεπεράσει την ίδια την μουσική?
Τα λαμπιόνια της συσκευής??
Και το Eversolo έχει ένα κάρο από δαυτα.
Αλήθεια,τι εννοείς??

Όταν λέω ότι το φυσικό μέσο προσφέρει «κάτι περισσότερο», δεν εννοώ ασφαλώς ότι υπάρχει κάτι ανώτερο από την ίδια τη μουσική. Εννοώ το πλαίσιο και τον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνουμε αυτό το μουσικό έργο. Για δεκαετίες, οι δημιουργοί δεν παρέδιδαν απλώς απομονωμένα ηχητικά αρχεία. Έφτιαχναν ένα άλμπουμ ως ενιαία καλλιτεχνική πρόταση. Το εικαστικό του εξωφύλλου, οι στίχοι, οι σημειώσεις , ακόμα και η αλληλουχία των κομματιών ανά πλευρά, αποτελούν οργανικό μέρος της δημιουργίας.Στο streaming, η ευκολία του ασταμάτητου skip και της αχανούς βιβλιοθήκης συχνά μετατρέπει τη μουσική σε ηχητικό χαλί ή θόρυβο υποβάθρου.