Λοιπόν κύριε Στεφανίδη ακούστε. Δεν είναι κακό να αγνοείτε κάτι, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, πως ο νοσηρά υπέρμετρος εγωισμός σας επιτρέπει να το παραδεχθείτε. Το να μην παραδέχεσθε κάτι που σας λέει κάποιος
γνώστης, και μάλιστα χωρίς καν να κάνετε τον κόπο να ερευνήσετε κατ’ ιδίαν το θέμα, προβαίνοντας και σε χαρακτηρισμούς, είναι απλώς απρεπές, και υποδηλώνει έλλειμμα αγωγής. Επιπλέον, δε, αφ’ ης στιγμής το συγκεκριμένο θέμα σας αφορά και επαγγελματικά, η συμπεριφορά που επιδεικνύετε σας υποβιβάζει και ως επαγγελματία, καθώς παρεκκλίνετε προς την πλευρά του γραφικού.
Αναφορικά με τη συγκεκριμένη ηχογράφηση, εάν το φέρει η μοίρα και ευαρεστηθείτε να βρείτε το χρόνο, μπορείτε να διαβάσετε
αυτήν εδώ τη συνέντευξη του Ry Cooder, από την οποίαν ευλόγως μπορεί να συμπεράνει κανείς πως η συγκεκριμένη ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε πρωτογενώς σε ψηφιακή μορφή, εν προκειμένω σε ταινία DAT. Αν θέλετε, μπορείτε να χάσετε και δυό ωρίτσες από τον πολύτιμο χρόνο σας, ώστε να δείτε και την ομότιτλη ταινία του Βιμ Βέντερς, ώστε να σχηματίσετε σαφέστερη άποψη. Δοθέντος ότι από τα γραφόμενά σας καταφαίνεται πως δεν γνωρίζετε το θέμα από τεχνικής πλευράς, ως ωφείλατε, μάθετε πως από μια ψηφιακή ηχογράφηση μπορούν να εξαχθούν πλείστα όσα ηχητικά αντίτυπα διαφόρων μορφών, μεταξύ των οποίων, βεβαίως, και σε μορφή φωνογραφικού δίσκου LP. Αυτό που έκανε ο Bernie Grudman δεν ήταν τίποτε άλλο από το πέρασμα του αρχικού ψηφιακού master σε αναλογική μορφή, είτε κατ’ ευθείαν στον τόρνο, πράγμα το οποίον τεχνικώς είναι και το πλέον ενδεδειγμένο, είτε σε δύο στάδια, με την παρεμβολή αναλογικής ταινίας, πράγμα που τεχνικώς αντενδείκνυται. Αν χρησιμοποίησε λαμπάτα ενισχυτικά, λαμπάτα καλώδια, λαμπάτα κουμπιά, λαμπάτη καρέκλα, λαμπάτη καφετιέρα, λαμπάτα καντήλια, λαμπάτα ξόρκια, πουκάμισα σιδερωμένα δια χειρός Tommy Hilfiger, πυρηνοκίνητο αναπτήρα για τα τσιγάρα του, ή ό,τι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί κάποιος, ώστε εν τη περισσεία του θράσους του να χρεώσει ένα διπλό LP 75 ευρώ, αυτό δεν με αφορά, καθώς, εμένα προσωπικά κάτι τέτοια δεν με εντυπωσιάζουν. Αυτό που με αφορά, και αυτό που πρέπει να ξέρει ο κόσμος, των πελατών σας συμπεριλαμβανομένων, είναι τί αγοράζει. Αν γνωρίζει τί αγοράζει, ας το πληρώσει όχι 75, αλλά 175 ευρώ. Αλλά να γνωρίζει. Εν προκειμένω, λοιπόν, γεγονός είναι ότι το αναλογικό αντίτυπο της Classic Records δεν είναι παρά ένα ψηφιακό βινύλιο, ένα βινύλιο που προέρχεται από το ψηφιακό master της World Circuit, και τίποτε περισσότερο. Αν αυτό δεν μπορείτε να το καταλάβετε, λυπάμαι, αυτά τα πράγματα δε γίνονται με το στανιό.
Αυτά από τεχνικής πλευράς. Από οικονομικής τοιαύτης, ως η εξέλιξη των πραγμάτων υποδηλώνει, η World Circuit δεν ενδιαφέρθηκε για την κυκλοφορία του δίσκου σε μορφή LP, τουλάχιστον δεν υπέπεσε κάτι σχετικό στη δική μου αντίληψη, αλλ’ από την άλλη μάλλον δεν υπήρχε και κανένας ιδιαίτερος λόγος για να αρνηθούν την εκχώρηση δικαιωμάτων σε άλλη δισκογραφική εταιρεία, ώστε αυτή η ηχογράφηση να εκδοθεί και σε αναλογική μορφή, με το αζημίωτο βεβαίως, όπερ και εγένετο με την Classic Records. Αυτό είναι όλο.
Συνελόντι ειπείν, o ισχυρισμός σας ότι «η έκδοση σε cd και η έκδοση σε βινύλιο δεν έχει καμιά απολύτως σχέση η μία με την άλλη», προφανώς προτάσσοντας το παιδαριώδες επιχείρημα ότι «άλλος εκδίδει το ένα και άλλος το άλλο», είναι
ψευδής. Αυτός που ήταν
εκεί, στην Κούβα, μέσα στο στούντιο, είναι ο Ry Cooder, και αυτό που
έγραφε ήταν ένα DAT. O Bernie Grudman ήλθε
εκ των υστέρων, και αυτό που του ανετέθη ήταν το τορνάρισμα, ίσως και το σχετικό ψηφιακό editing που προηγήθηκε, για να «βγουν» οι τέσσερις πλευρές.
Αυτά, από τον «αναξιόπιστο κύριο Κόγια» και την «οργιώδη φαντασία του».
