Διάθεση ρετρό

[chris73]

Super Ikonta



Κάπου εκεί που η Zeiss Ikon προσπαθούσε να πιάσει το νόημα στα 35 χιλιοστά με την πρώτη Contax, αποφάσισε να κυκλοφορήσει και μια σειρά συμβατικότερων φωτογραφικών πχιότητας. H πρώτη Super Ikonta παρουσιάστηκε το 1933, ενώ τον επόμενο χρόνο ακολούθησε η μικρή της αδελφή 4.5x6cm σε 120 φιλμ που βλέπετε και εδώ.



Οι Super, σε σχέση με τις … α-Super Ikonta, φέρουν επιπλέον ένα ενδιαφέρον τηλέμετρο που εκτρέπει το είδωλο μέσω περιστρεφόμενων κυκλικών πρισμάτων , εφαρμογή που είδαμε και εδώ.



Η Super οικογένεια αποτύπωνε και σε άλλα φορμά, βελτιώθηκε στα σημεία εντός λίγων ετών, προστέθηκε στη γκάμα και η κάπως διαφορετική και μοντέρνα Super Ikonta B 6x6 (530/16), ενώ κάποια μοντέλα της έφθασαν να κατασκευάζονται και μέχρι το μέσο της δεκαετίας του 50.


Στο αμέρικα στην αρχή τις αποκαλούσαν Super Ikonmat, μετά αλλαξοπίστησαν. Μια τέτοια μικρή στοίχιζε περίπου 2000 σημερινά δολάρια.

Η συγκεκριμένη μικρή μας έρχεται από το 1934, και αν και κάπως κουρασμένη δεν έχει πρόβλημα να πάρει και πάλι τους δρόμους άμεσα.


Λίγο μεταγενέστερη. μου αρέσει η ...χειρονομία εστίασης. Θα το κάνω εξώφυλλο δίσκου!


Όσο και να προσπαθούσα να την πείσω να εστιάσει μόνη της, η δική μου το αρνούταν. Έπρεπε να κουνήσω εγώ τα δαχτυλάκια μου...

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[chris73]

Project Apollo (Not by NASA…)



Τώρα τι να σας πω και εγώ?

Γιαπωνέζικα δε γνωρίζω, μια πηγή με ιαπωνικό προπολεμικό φωτογραφικό υλικό χάθηκε από τα «ερτζιανά», οπότε και έμεινα με ότι λέει η wiki.



Ακόμη και χωρίς αυτή όμως, με μια πρώτη ματιά η εικονιζόμενη φωτογραφική είναι λογικά μεταπολεμική καθώς έχει επιστρωμένο φακό και έχει ξεπατικώσει το σχέδιο κατασκευών του κυρίου Nagel από τη δεκαετία του 1930 (Kodak Duo Six-20).



Πρέπει να κατασκευάστηκε το 1950 από τη βραχύβια Sumida Optical Works (1950-53) και είναι η συνέχεια ουσιαστικά όμοιων φωτογραφικών από εταιρείες που προηγήθηκαν και άρχισαν να την κατασκευάζουν στο τέλος της δεκαετίας του 1930.

Όλες οι ιαπωνικές φωτογραφικές του μεσοπολέμου αλλά και του αμέσως επόμενου διαστήματος –έχουμε δει ήδη μια ακόμη στο παρελθόν-, ουσιαστικά προσπαθούσαν να αντιγράψουν ότι γερμανικό κυκλοφορούσε, με μάλλον όμως φτωχά αποτελέσματα. Μόνες εξαιρέσεις του κανόνα ίσως αποτελούν οι πρώτες Canon και Nikon.



Έτσι και η συγκεκριμένη δεν λέει και τίποτα, ούτε ως προς την αντιγραφή του σασί, ούτε και από άποψη κλείστρου που είναι μια κάπως κακή αντιγραφή του γερμανικού Prontor II. Όσο για τον φακό 3 στοιχείων δεν μπορώ να πω και πως έχω τόσο παράπονο. Τα δύο αυτά τελευταία προέρχονται από την Nishida, εταιρία που κατασκεύαζε κλείστρα, φακούς, ενίοτε και κάποιες φωτογραφικές.

Με τη λήξη του πολέμου η ιαπωνική βιομηχανία του είδους τουλάχιστον, αντιμετωπιζόταν με κάποιο χλευασμό -κυρίως από τους γιάνκηδες-, και από αντικειμενική άποψη θα έλεγα εγώ, αλλά και σε ένα μεγάλο ποσοστό προφανώς λόγω τον παθών του πολέμου.


1946

Μάλιστα τα Αμερικανάκια προσπαθούσαν να πείσουν τον εαυτό τους με αυτά που έγραφαν ότι ήταν/υπήρξαν ισάξιοι των κακών (ξέρετε ποιόν) τα προηγούμενα χρόνια, τουλάχιστον στο φωτογραφικό χώρο.


1950. American Made - Not Japanese!

Ας έβλεπαν τα στραβά τους που μπήκαν στο δεύτερο πόλεμο ξεβράκωτοι όπως και στον πρώτο, που δεν είχαν σχεδόν τίποτα ενδιαφέρον, νέο, ή πρωτότυπο να παρουσιάσουν καθώς τα έβρισκαν όλα έτοιμα από τας Ευρώπας σνομπάροντας έτσι ουσιαστικά τη βιομηχανία τους κτλ κτλ, και μετά να έρθουν (μεταπολεμικά) να μας πουν. Όχι πως δεν είχαν βάσεις και δυναμικό αν ήθελαν, αλλά …δεν ήθελαν. Τέλος πάντων…



Έλα όμως που πολύ, μα πολύ σύντομα θα άρχιζαν να αλλάζουν άποψη αφού πλέον δεν μπορούσαν και να κάνουν αλλιώς…


Horace Bristol 1951

Η συγκεκριμένη φωτογραφική 4.5x6 θα μπορούσε να ήταν και καλύτερη από όλες τις απόψεις καθώς και μικρότερη. Προέρχεται όμως από εκείνη τη χρονιά, από την οποία και μετά τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν άρδην και ας ακόμη οι δυτικοί δεν είχαν πάρει καθόλου χαμπάρι τι έβραζε από πίσω.

 

[cacau]

Άργησαν να πάρουν χαμπάρι τι γινόταν...

 

[chris73]

Klein Bessa


Ήταν το 1929 όταν η Voigtlander είχε για πρώτη φορά την έμπνευση να ονομάσει μια φωτογραφική της “Bessa”, και έκτοτε στην οικογένεια προστίθονταν συνεχώς νέα μέλη, αν και όχι απαραίτητα με τόσες πολλές ομοιότητες μεταξύ τους.

Αρκετά αργότερα, το 1938, είπαν να επεκταθούν και σε κάπως μικρότερα φορμά από τα έως τότε υπάρχοντα, οπότε και κυκλοφόρησαν τα αποκαλούμενα στις αγγλόφωνες χώρες «μωρά». Οι Baby Bess-ες αποτύπωναν σε 6x6 –Bessa 66 που βλέπουμε και εδώ-, αλλά και 4.5x6 –Bessa 46.



Tο 1940 στη νέα γενιά θα προστεθεί για ένα μικρό διάστημα και η 466 που μπορούσε να αποτυπώσει και στα δύο προαναφερθέντα φορμά, όμως σήμερα πια αυτή η τελευταία αποτελεί ένα σπάνιο –έως εξαιρετικά σπάνιο εύρημα θα έλεγα, καθώς οι παραγωγή σύντομα σταμάτησε λόγω πολέμου.

Στον αντίποδα οι άλλες δύο μικρές αλλά κυρίως η 6x6, αν και κυκλοφόρησαν στην προπολεμική τους εκδοχή που βλέπετε και εδώ μόνο για μια διετία, θα βρεθούν σήμερα άμεσα και σε πολύ χαμηλή τιμή συνήθως, εκτός και αν φέρουν έναν ακριβοθώρητο και εν μέρη hype Heliar.



Είναι πολύ καλοφτιαγμένες, έχουν ελάχιστο όγκο για την κατηγορία τους, και γενικά δεν ξέρω γιατί περνάν κάτω από τα ραντάρ το 2025. Νομίζω είναι μια εξαιρετική επιλογή για τους νεοεισερχόμενους φωτογράφους σε τούτο το φορμά.



Όλες οι προπολεμικές Baby Bessa είχαν γεννηθεί με ένα ενσωματωμένο πτυσσόμενο κίτρινο φίλτρο που όμως σε κάποιες περιπτώσεις όπως και στο συγκεκριμένο δείγμα, δεν κατάφερε να φθάσει έως τις μέρες μας.

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση θα επιστρέψουν στην αγορά (χωρίς το φιλτρο αυτή τη φορά) για μια διετία και πάλι, μέχρι να αντικατασταθούν από κάτι περισσότερο μοντέρνο.



Η φωτογραφική που βλέπετε εδώ είναι από την πρώτη χρονιά κυκλοφορίας των μωρών, δεν έχει δερμάτινη επένδυση, φέρει τον φθηνότερο φακό από τις εναλλακτικές που υπήρχαν τότε (3 στοιχείων), και εκτός από το φίλτρο που χάθηκε κάπου στο δρόμο, κατά τα άλλα είναι μέσα στη καλή χαρά.

Προς πιθανά αγχωμένους υποψήφιους χρήστες των καιρών μας να πω πως σχεδόν στο 100 τις 100 των περιπτώσεων μετά από ένα βασικό «σέρβις», φωτογραφικές της εποχής εκείνης θα δουλέψουν απροβλημάτιστα για όλο το υπόλοιπο προσδόκιμο ζωής τους (σ.τ.μ. –των χρηστών). Εξαιρέσεις πάντα θα υπάρχουν, για τις οποίες όμως ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά ο κυριολεκτικός τους βιασμός σε παρελθόντα χρόνο.



Πίσω στις Klein Bess-ες, μετά την αρχική τους κυκλοφορία η εταιρεία είπε να προσφέρει και κάτι ακόμη οικονομικότερο αφαιρώντας το μηχανισμό μέτρησης του φιλμ (που εξαιτίας του κιόλας η σκόπευση γινόταν με αρκετό σφάλμα παράλλαξης), καθώς και το σκόπευτρο αποτελούμενο από οπτικά.



Μετά από αυτή την κίνηση οικονομίας, που κατά τη γνώμη μου κατά ένα τρόπο βελτίωσε τη κατηγορία των μικρών βλέποντας το θέμα από μία άλλη οπτική , φωτογραφικές όπως αυτή που βλέπεται εδώ πλέον αποκαλούταν πολλές φορές …Deluxe.

Ο πόλεμος όμως είχε ήδη ξεκινήσει…

Πολωνία, Αύγουστος 1939.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[cacau]

...για όλο το υπόλοιπο προσδόκιμο ζωής τους (σ.τ.μ. –των χρηστών)...

 

[chris73]

...ναι... και για αυτό σήμερα μια κλεφτή ματιά σε κάτι παλαιότερο ακόμη, πως όμως έχει αντοχές να ξεπετάξει και άλλα προσδόκιμα...

Ica Icarette


Την να την κάνω μωρέ τη καλούλα? Να της κλείσω την πόρτα?

Εμφανίστηκε μαζί με κάποιες άλλες κυρίες στρυμωγμένη σε ένα κουτί. Μια ακόμη Icarette εντελώς όμοια με την προηγούμενη, λίγο παλαιότερη, παιδί του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, και σε εξαιρετική κατάσταση.

Τι και αν είναι σχεδόν –αν όχι ήδη- 110 ετών?. Φέρει και αυτή τον απλούστερο συνδυασμό φακού - κλείστρου από τις υπάρχουσες τότε εναλλακτικές, και δε θα τη χαλούσε νομίζω να την πήγαινα μια βόλτα με φιλμ (127) άμεσα. Μέχρι τότε όμως της έριξα ένα ξεβίδωμα...


Όταν είχαν πρωτοεμφανισθεί δεν είχαν "sportsfinder", μόνο "brilliant finder".
-Καλά αυτός που το είπες brilliant να μας πει και πως το εννοούσε!

Και για να μπούμε και στο κλίμα της εποχής, κάτι έλεγα παραπάνω για τους γιάνκηδες, να τι προβλήματα είχαν τότε ας πούμε:


Και στον άλλο πόλεμο οι Άγγλοι πχ??? κτλ κτλ κτλ (λίγο σκρολ στο σύνδεσμο να δείτε τι έψαχνε η RAF)

Εντωμεταξύ, τα έχουμε ήδη δει για την Ica, την εταιρεία που αποτέλεσε τον πυρήνα δημιουργίας της Zeiss Ikon αργότερα, και όταν η συγκεκριμένη φθάσει αισίως τα 220 της χρόνια,-θα έχουμε τότε 2135- ελπίζω κάποιος να την ξαναανακαλύψει. Δεν νομίζω και πάλι να έχει κανένα πρόβλημα …αλίμονο σε μας …

Και αφού μιλάμε για μια ώριμη, αλλά cool & groovy κυρία, μουσική επένδυση από την cool & groovy Carol Kaye που τη γνωρίζουμε όλοι ακόμη και αν δε το έχουμε καταλάβει. Τα καθυστερημένα μου χρόνια πολλά για τα 90α της γενέθλια!

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[chris73]

Μια Weltini ακόμη δεν έβλαψε ποτέ κανένα...

...αφού είναι έτσι, και μάλιστα αυτή τη φορά εμφανίστηκε μια στη πόρτα μου σε εξαιρετική κατάσταση για τα 88 της χρόνια, είπα να την αναλάβω...


Έκανε και λίγη υπομονή μέχρι να βγει στο YouTube, και τώρα μου ζητάει φιλμ...

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[chris73]

Αφορμή δια ολίγον …Angenieux



Η μικρή αυτή Retinette υπήρξε το τελευταίο πτυσσόμενο μοντέλο της σειράς (1951-54). Καθώς όμως η συγκεκριμένη προέρχεται από τη γαλλική αγορά, ο κατά τα άλλα ταπεινός φακός της τριών στοιχείων φέρει ένα βαρύ γαλλικό όνομα.



Ήταν για αρκετά χρόνια μετά τον πόλεμο, όταν επιχειρηματικές κινήσεις του είδους υπήρξαν πολύ συνηθισμένες για δασμολογικούς λόγους σε όλη την Ευρώπη. Και μέσα σε αυτή τη κατάσταση η γερμανική Kodak βρέθηκε για μια δεκαετία να προμηθεύεται αποκλειστικά από τον Pierre Angenieux όλα τα οπτικά των κατασκευών της με προορισμό τη πατρίδα του.

Βρισκόμαστε στο τέλος της δεκαετίας του 1940, και ο μεσιέ Pierre μπορεί να ήταν ήδη αρκετά αναγνωρισμένος εντός της γαλλικής επικράτειας, αλλά δεν είχε γίνει ακόμη «ο» Angenieux με τη μεταγενέστερη έννοια του πράγματος. Όπως όμως έχει γραφτεί η ιστορία τουλάχιστον μέχρι σήμερα, ο κύριος τούτος υπήρξε ο νεότερος και τελευταίος των μεγάλων γάλλων κατασκευαστών οπτικών, ενώ το όνομα του εξακολουθεί να μας απασχολεί για τους καλύτερους λόγους έως το παρόν.



Πίσω στο χρόνο πάλι, ο νεαρός Pierre ολοκληρώνοντας τις σχετικές σπουδές και έχοντας μαθητεύσει για κάποιο καιρό και πλάι στον πατέρα των ανομορφικών φακών Henri Chretien, αρχικά εργάστηκε στην Pathe (1930). …και αυτό μάλλον ήταν αρκετό ώστε να φάει την πέτρα του κινηματογράφου από νωρίς, ένα χώρο που δεν άφησε ποτέ και στον οποίο διέπρεψε αργότερα.


Μάμα πήρα πτυχίο (1929)


Chretien

Ήταν λίγα χρόνια μετά και ύστερα από κάποιες σύντομες επαγγελματικές στάσεις, όταν το 1935 ο 28χρονος Angenieux αποφάσισε να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση εις Παρισίους. Μάλιστα, βρισκόμενος ήδη από τον πρώτο εκείνο καιρό σε επαφή με μεγάλους σκηνοθέτες της εποχής, μόλις το 1937 σε συνεργασία με τον Abel Gance θα αναπτύξει το Pictographe, μια εφαρμογή κάπως στη λογική των –πολλαπλών- split focus οπτικών.


Οπτικές περιπλανίσεις




Η οργή ενός γάλλου: Περήφανος και παρεξηγημένος γάλλος τα βάζει με τον Gregg Toland. Ο συντάκτης του κειμένου φανερά συγχυσμένος μας πληροφορεί ότι ο κακούργος κινηματογραφιστής οικειοποιήθηκε (?) το Pictographe χρησιμοποιώντας το στο Citizen Kane. Από τη πλευρά του ίδιου του Gance αλλά και του Angenieux δε βρήκα παρόμοια κλάψα…

...

 

[chris73]

...



Καιρός για –ακόμη περισσότερη- μελέτη…


Pierre+Alpa

Με την έναρξη του πολέμου όλες οι εργασίες της εταιρίας θα μεταφερθούν στο χωριό του Angenieux, Saint-Heand που βρισκόταν στην «ελεύθερη» ζώνη τότε. Καθώς όμως υπήρξε μια γενική δυσκολία λόγω της κατάστασης, ο μεσιέ Pierre θα το ρίξει κατά βάση στη μελέτη, κατασκευάζοντας παράλληλα σε μικρούς αριθμούς φωτογραφικούς φακούς κυρίως για τη πρωτοεμφανιζόμενη Alpa.

…η οποία μελέτη αυτή δεν άργησε να αποδώσει. Μετά τον πόλεμο, και καθώς ο Angenieux προμήθευε διάφορες κατά το πλείστον γαλλικές εταιρίες με οπτικά, ήταν το 1950 που θα παρουσιάσει τον πρώτο “Retrofocus”.




Το μοντερνιστικό κτίριο του Angenieux (στο βάθος) στο παραδοσιακό χωρίο πρέπει να ολοκληρώθηκε το 1950-51

Το εμπορικό αυτό σήμα που πρώτος χρησιμοποίησε (και μάλλον μετάνιωσε πολύ που δεν κατοχύρωσε), αφορούσε ευρυγώνιους που προοριζόταν για την ακόμη τότε δειλά αναπτυσσόμενη αγορά των SLR 35 χιλιοστών.

Καθώς ο καθρέπτης τους αύξανε σημαντικά την απόσταση μεταξύ του επιπέδου εστίασης και των πίσω οπτικών του φακού, η κατασκευή ευρυγώνιων για την κατηγορία αποτελούσε πρόβλημα δισεπίλυτο έως τότε. Ο Angenieux όμως είπαμε …ήταν διαβασμένος…


Εντός

Έτσι, βασιζόμενος στην ιδέα των ανάποδων τέλε που οδήγησε προπολεμικά στην υλοποίηση των τροποποιημένων Cooke Speed Panchro για το Technicolor (σύστημα που παρουσίαζε παρόμοιο πρόβλημα καθώς το πρίσμα που παρεμβαλλόταν μεταξύ του φακού και του φιλμ αύξανε την απόσταση των οπτικών από το μέσο αποτύπωσης), έφθασε να πει …Voila! …Και μάλλον το φώναξε τόσο δυνατά, ώστε πολύ σύντομά θα ακολουθούσαν όλοι οι υπόλοιποι κατασκευαστές το παράδειγμά του.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Angenieux με τον τρόπο του έπαιξε ένα καθοριστικό ρόλο στη πορεία προς τη καθιέρωση των …ενκάθρεπτων φωτογραφικών. Οπότε πολλοί από εμάς ίσως και να του χρωστάμε κάτι, χωρίς όμως να το αντιλαμβανόμαστε.



… κι άλλο πρόβλημα???
Έλα που όμως αυτός ο καταραμένος καθρέπτης των SLR, δεν δημιουργούσε μόνο το προαναφερθέν πρόβλημα. Για παρόμοιους με τα παραπάνω λόγους, η κατασκευή φωτεινών 50άρηδων για το σύστημα αποτελούσε τον καιρό εκείνο ακόμη μια οπτική πρόκληση.

Και εδώ όμως ο μεσιέ Pierre δε κώλωσε! Το ταλέντο, οι γνώσεις και το μεράκι για το αντικείμενό του, τον οδήγησαν να παρουσιάσει σύντομα τον S21, φακό 50 χιλιοστών με μέγιστο άνοιγμα f1.5 που πολύ πρόσφατα αναβίωσε εταιρεία εξ ανατολών.



…μόνο που η σύγχρονη εκδοχή του αφορά ακάθρεπτη φωτογραφική, γεγονός που κατά μία έννοια ακυρώνει την ουσία του πράγματος και τον αρχικό λόγο ύπαρξης του S21. Γρήγοροι 50αρηδες για ακάθρεπτες υπήρχαν ήδη και πριν τον πόλεμο, και ο Angenieux δεν έσπασε το κεφάλι του τον καιρό εκείνο για να φτιάξει ακόμη ένα τέτοιο φακό…

Τέλος πάντων, καλά όλα αυτά, οι κινούμενες εικόνες όμως φυσικά και δε θα μπορούσαν να λείπουν από το …κάδρο όταν αναφερόμαστε στον Angenieux. Από το 1951 και μετά θα εισέλθει πολύ δυναμικά στο χώρο, παρουσιάζοντας φακούς για όλα τα κινηματογραφικά φορμά και εξοπλίζοντας μηχανές λήψης κάθε κατασκευαστή.

Ήταν πολλοί που τίμησαν τους φακούς του από τα πρώτα εκείνα χρόνια, ένας από αυτούς και ο Orson Welles. Χρησιμοποίησε «κατά συρροή» τον R2 Retrofocus 18.5mm f/2.2 (T2.5) σε διάφορες δουλειές του και θα κινηματογραφήσει ουσιαστικά εξολοκλήρου το Touch of Evil (1958) με αυτόν τον φακό.



Τις αμέσως επόμενες δεκαετίες, η εταιρεία θα έχει κάποια περιορισμένη παρουσία στο φωτογραφικό τομέα, αλλά θα στραφεί κυρίως -και θα διαπρέψει- στον αγαπημένο χώρο του Angenieux, αυτόν του κινηματογράφου.

Η συνεχής έρευνα θα οδηγήσει στους πρώτους ζουμ που εξήλθαν από το Saint Heand το 1956. Αρχικά με εύρος 4:1 και πολύ σύντομα 10:1, οι ζουμ του Angenieux δεν άργησαν να κατακτήσουν το χώρο της τηλεόρασης, των ντοκιμαντέρ και του κινηματογράφου, επηρεάζοντας τις εξελίξεις αλλά μάλλον και την έκφραση στα μέσα αυτά.



Παράλληλα η Angenieux από νωρίς είχε σοβαρή παρουσία και στο διάστημα. Συμμετείχε εξ αρχής στο πρόγραμμα Ranger, στην επιτυχημένη αποστολή του οποίου το 1964 και με δικούς της φακούς αποτυπώθηκαν φωτογραφίες της επιφάνειας της σελήνης υψηλής ανάλυσης για πρώτη φορά, ενώ αργότερα οπτικά του μεσιέ Pierre βρέθηκαν και επάνω της αποτυπώνοντας τα πρώτα βήματα του ανθρώπου σε αυτή.



Τα χρόνια που ακολούθησαν και έως σήμερα που η Angenieux είναι μέλος του γκρουπ Thales, η εταιρία όχι μόνο επιβίωσε του ανταγωνισμού εξ ανατολών, αλλά κατάφερε να διαπρέψει μάλλον γιατί στόχευσε σε εξειδικευμένους τομείς που εκτός του κινηματογράφου και του διαστήματος εκτίνονται και στο χώρο της υγείας και της άμυνας.

Pas mal, pas mal μεσιέ Pierre!

 

[chris73]

Cosinon Auto 55/1.4 c.1980

Λίγο ξεβίδωμα. Πάνω στη Lumix GM1 είναι μεγάλος ο 1.4. Προτιμώ τους 1.8

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Ασυναρτισία στο 1.4


Western

 

[chris73]

Thornton Pickard
(πρόσεχε τι θα ζητήσεις ακρίβως από τον Άγιο Βασίλη...)



Ο John Edward Thornton υπήρξε παιδί ανήσυχο, εργατικό, εφευρετικό και δεν είχε κλείσει ακόμη τα δεκαπέντε όταν το 1880 άρχισε να απασχολείται σε κάποια μεγάλη εκδοτική εταιρεία ως μαθητευόμενος βιβλιοδέτης.

Εντωμεταξύ, ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης ζωγράφος που όμως δεν έβρισκε χρόνο να αφιερώνει στο χόμπι του λόγω φόρτου εργασίας. Στο πρόβλημα αυτό, ο Thornton junior βρήκε κατά ένα τρόπο λύση καθώς κατέβασε μια φαεινή ιδέα! Να αγοράσει μια μεταχειρισμένη φωτογραφική (ο πατέρας) με την οποία να φωτογραφίζει τα θέματά του, και να κάθεται μετά όποτε μπορούσε να τα ζωγραφίζει!



Ίσως αυτό και να προέκυψε καθώς ο John Edward είχε ήδη μια επαφή με τη φωτογραφία μέσω της εργασίας του, και δεν άργησε καθόλου να αρχίσει τις πατέντες στον τομέα αυτό παρουσιάζοντας σύντομα μία ενδιαφέρουσα φωτογραφική και ένα κλείστρο κουρτίνας.

Όπως βλέπουμε ο κύβος είχε ήδη ριφθεί για τον νεαρό Edward, με αποτέλεσμα το 1886 να ξεκινήσει την επιχειρηματική του πορεία στον φωτογραφικό χώρο.

Τον επόμενο χρόνο θα συμμετάσχει στην σχετική έκθεση του Μάντσεστερ έχοντας ήδη στρέψει την προσοχή του προς τις κατασκευές, και πολύ πιθανό να έκανε εκεί την πρώτη του επαφή με τον Edgar Pickard μαζί με τον οποίο ένα χρόνο αργότερα (1888) θα ιδρύσουν την Thornton-Pickard.


1898

Την ίδια στιγμή, η εμμονή του Thornton με τις πατέντες είχε ήδη αρχίσει να δημιουργεί οικονομικές δυσκολίες και ο Pickard ήταν αυτός που διέθετε τα απαραίτητα κεφάλαια. Βλέπεται προερχόταν από οικογένεια μεγαλεμπόρων ζαρζαβατικών αλλά ο Edgar Pickard δεν ήταν μόνο πλούσιος.

Γεννημένος το 1862, ο Edgar ήταν και αυτός του τεχνικού τομέα και της θετικής κατεύθυνσης. Είχε εργαστεί ήδη σε σχετικές θέσεις, ενώ αν και όχι απευθείας σχετιζόμενος με την φωτογραφία, αυτή αποτελούσε μέρος των δραστηριοτήτων του σε εξορμήσεις ποδηλατικές και άλλες καθώς ήταν τύπος πολύ αθλητικός και δραστήριος.

Η Thornton-Pickard στην ουσία εξαρχής τα κατάφερε πολύ καλά (βάλτε εδώ μερικούς αστερίσκους), ίσως και γιατί το timing έπαιξε –και πάλι- τον δικό του καθοριστικό ρόλο. Τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα έφεραν εξελίξεις στα τις φωτογραφίας και κυρίως τη μετάβαση στη χρήση των ξηρών φωτογραφικών πλακών που διευκόλυνε εξαιρετικά τα πράγματα σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν.



Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διάδοση του σπορ ετούτου, άρα και σημαντική αύξηση της ζήτησης για κάθε λογής σχετικά κατασκευάσματα. Η εταιρεία των δύο συνεταίρων διέθετε και κάποιες φωτογραφικές μηχανές, μα ο κύριος τομέας της ήταν τα κλείστρα κουρτίνας σε οποιαδήποτε θέση. Εστιακού επιπέδου, αλλά και αυτά που προσαρμόζονταν εμπρός και πίσω από τον φακό.

Τρία χρόνια μετά την ίδρυση της Thornton-Pickard στο Μάντσεστερ, με τις δουλειές να μεγαλώνουν και αφού τα προϊόντα της πλέον είχαν βρει τον δρόμο τους στη παγκόσμια αγορά, η εταιρεία το 1891 θα μεταφερθεί σε νέες ιδιόκτητες εγκαταστάσεις στο διπλανό Altrincham. Βέβαια εδώ χρειάζονταν σοβαρά κεφάλαια και από την πλευρά του πατέρα Pickard αυτά έκαναν την εμφάνισή τους με τη μορφή δανείου.


Αρχές 1900. Παρακάτω σήμερα στη θέση του υπάρχει KFC με χώρο στάθμευσης.


Οι αστερίσκοι όμως που λέγαμε παραπάνω…
Μπορεί να υπήρξε μια κάποια εμπορική επιτυχία στα πρώτα χρόνια μετά τον σχηματισμό της εταιρίας, αλλά στο παρασκήνιο η σχέση των δύο συνεταίρων κάθε άλλο παρά αρμονική υπήρξε. Ίσως κάποια συμπλέγματα του Thornton, καθώς και η εμμονή του με τις πατέντες να έπαιξαν τον ρόλο τους στη … δυστυχία, αλλά παρόλα αυτά το μέλλον γενικά φαινόταν λαμπρό.

…που όμως δεν υπήρξε και τόσο τελικά…
Τον Ιανουάριο του 1897 η εταιρεία έγινε μετοχική, μα μέσα σε 2 μήνες ο αθλητικός και αεικίνητος Edgar Pickard άφησε τα εγκόσμια ξαφνικά σε ηλικία μόλις 35 χρονών…
Σε αυτό το κομβικό σημείο για την επιχείρηση τον Edgar αντικατέστησε ο μεγάλος του αδελφός George Arthur Pickard ο οποίος μάλιστα κατέλαβε και τη θέση του προέδρου. Σύντομα όμως φάνηκε πως ο Thornton δε μπορούσε πια να συμπλεύσει με την εταιρεία που κατά ένα τρόπο αυτός δημιούργησε κάπου 10 χρόνια νωρίτερα.


1900

Οι ιδέες του για το μέλλον της επιχείρησης, όπως να μην επαναπαυθούν στις αρχικές τους δάφνες, να κοιτάξουν σοβαρότερα προς την κατασκευή φωτογραφικών, φιλμ, αλλά και να εκσυγχρονίσουν τις μεθόδους παραγωγής, φαίνεται πως έπεφταν στο κενό μέσα στα συμβούλια της εταιρείας. Είχε μαζευτεί από πάνω του και σχεδόν το σύνολο της οικογένειας Pickard (ζαρζαβατικά, μαρμελάδες κτλ), οπότε ο Thornton μάλλον με βαριά καρδιά είπε να αποσυρθεί μια και καλή από αυτή τη κατάσταση.

Οι μέτοχοι σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ένοιωθαν μια ανησυχία καθώς τα δύο ιδρυτικά μέλη δεν θα ήταν πια κοντά τους, αλλά καθησυχάστηκαν από τον πρόεδρο πως τουλάχιστον ο Thornton κατόπιν συμφωνίας στο μέλλον δε θα εμπλακεί σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις και θα επενδύσει το πατεντιάρικο μυαλό του σε κάτι διαφορετικό. Little did they know…

Meanwhile, αν και όχι του τεχνικού τομέα, ο George Arthur Pickard οδήγησε επιτυχώς την εταιρεία έως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Κατάφερε να την επεκτείνει τόσο ώστε να αναγνωρίζεται «σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο», μα πιστεύω πως και αυτός και όλοι οι υπόλοιποι ενδιαφερόμενοι «λόρδοι» ήξεραν κατά βάθος πως είχαν μείνει ήδη πίσω. Η κλάψα για τα «φθηνά εισαγόμενα» (και προχωρημένα και ποιοτικότερα θα έλεγα εγώ) φαίνεται σε κάποια γραπτά που διασώθηκαν.


1910s

...

 

[chris73]

...

Πίσω στον ανεξάρτητο Thornton, μόλις αποχώρησε από την εταιρία ίσως και να προσπάθησε να τηρήσει την αρχική του συμφωνία (μη εμπλοκής σε σχετικές κατασκευές), και μέσα σε ένα χρόνο είχε βρεθεί με τον ένα ή άλλο τρόπο μπλεγμένος σε 5-6 νέες επιχειρήσεις. Από αυτοκίνητα έως χαρτοκιβώτια, αλλά και με αναρίθμητα άλλα πρότζεκτ και πατέντες.



αλλά … little did they know όπως ήδη είπαμε και μόλις το 1899 βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από τις εγκαταστάσεις της Thornton-Pickard να στήνει μια εταιρία παραγωγής φιλμ, ονόματι «The Thornton Film Company Ltd.” Οι Pickard τον έτρεξαν αμέσως στα δικαστήρια χάνοντας αρχικά την υπόθεση, αλλά τελικά κατάφεραν να κερδίσουν σε δεύτερο βαθμό το 1901 με αποτέλεσμα η Thornton Film Company να εξαφανιστεί γρήγορα από τον χάρτη. Από την ιστορία αυτή πάντως ξεπήδησε και ένα film pack το οποίο παρήγαγε η Kodak κατόπιν άδειας.

Με αυτά και άλλα, και μερικές αποτυχημένες επιχειρηματικές προσπάθειες αργότερα, το 1913 ο Thornton τα βρόντηξε όλα στην πατρίδα αναζητώντας την τύχη του στην Αμερική, από όπου όμως γύρισε μόλις δύο χρόνια αργότερα με την έναρξη του πρώτου παγκοσμίου.


Τι πολαρόιντ και Instax? ο Thornton ήταν μπροστά από την εποχή του (κάποιες φορές)

Τις πατέντες που αγάπησε φυσικά και δεν απαρνήθηκε και στα επόμενα χρόνια θα μπλέξει και με τον κινηματογράφο, όπως και με μια πρώιμη μορφή του Technicolor από την οποία και αποκόμιζε δικαιώματα από την Kodak.

Αποδήμησε το 1940 μόνος και ξεχασμένος από οικογένεια αλλά και τη φωτογραφική βιομηχανία της πατρίδας παρά τον καθόλου αμελητέο ρόλο του σε αυτή.

Στο ενδιάμεσο η Thornton-Pickard με την έναρξη του πρώτου παγκοσμίου ήταν η εταιρεία που κατασκεύασε την πρώτη φωτογραφική αεροφωτογράφισης για τις ανάγκες του πολέμου στη νήσο, αν και σύντομα έχασε τον… πόλεμο, από άλλους κατασκευαστές. Παρόλα αυτά τα κρατικά συμβόλαια της έδωσαν μια τονωτική ένεση εκείνη την περίοδο αν και όπως είδαμε όλοι ήξεραν κατά βάθος πως έμεναν όλο και πιο πίσω από τις εξελίξεις.


Πουλούσαν και το 1926 ότι έφτιαξαν για τον πόλεμο. Δεν νομίζω να τις αγόραζε πάντως κανείς...

Στα πολύ ενδιαφέροντα κατασκευάσματα της εποχής και η εκπαιδευτική φωτογραφική Hythe, αντίγραφό του πολυβόλου Lewis . Με αυτή εκπαιδευόμενοι ιπτάμενοι «πυροβολούσαν» φωτογραφικά καρέ αντί πραγματικών πυρών έτσι ώστε μετά κατά την εξέταση των λήψεων να δούνε οι ανώτεροί τους τι πουλιά έπιαναν στον αέρα.

Μια πολύ σύντομη περίοδος αισιοδοξίας ακολούθησε τον πόλεμο, όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν σύντομα με αποτέλεσμα η Thornton-Pickard να προσχωρήσει στην όχι και τόσο επιτυχημένη όπως έδειξε η ιστορία κοινοπραξία της APM.

Δεν μπορούσε κανείς πια να μην παραδεχθεί -αν και ίσως όχι φωναχτά- πως η εταιρεία είχε μείνει εντελώς πίσω από τις φωτογραφικές εξελίξεις, προσκολλημένη σε κατασκευές του παρελθόντος ένα μεγάλο τμήμα των οποίων εξακολουθούσαν να είναι οι άγαρμπες reflex.



Το αυτό με τον ένα ή άλλο τρόπο ίσχυε και για τις περισσότερες εταιρείες του νησιού των λόρδων. Οι γερμανοί πια ήταν εντελώς σε άλλο επίπεδο και οδηγούσαν τα πράγματα όπως έκαναν ουσιαστικά ήδη από το τέλος του 190υ αιώνα όταν οι άλλοι νόμιζαν πως ακόμη πρωτοστατούν σε κάποια βιομηχανική επανάσταση που είχε πια παρέλθει.

Στη δεκαετία του 1930 η Thornton Pickard συνέχισε ασθμαίνοντας ώσπου να σταματήσει οριστικά την παραγωγή της το 1939, και μόνο μια «υπηρεσία» επισκευής κατάφερε να συνεχίσει με ένα τρόπο το όνομα για τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Η Junior Special Ruby Reflex που βλέπεται εδώ είναι μια κάπως απλοποιημένη έκδοση των μεγαλύτερων αδελφών της. Πρωτοκυκλοφόρισε το 1924 ενώ η συγκεκριμένη που βλέπουμε πρέπει να κατασκευάστηκε 1-2 χρόνια αργότερα κρίνοντας από μικρολεπτομέρειες.



Ο καθρέπτης ανασηκώνεται με το πάτημα του μοχλού απελευθέρωσης του κλείστρου, και πέφτει ελεύθερα πίσω αφού τον αφήσουμε. Το φορμά της είναι 9Χ12εκ., ενώ υπήρχαν και άλλα διαθέσιμα. Στο μοχλό απελευθέρωσης υπήρξε προσαρμοσμένο ένα άγκιστρο στο οποίο και θα μπορούσες να προσαρμόσεις ένα σχοινάκι ώστε να την χειριστείς από απόσταση! Επιπλέον ο μοχλός μπορούσε να κλειδώσει για λήψεις διαρκείας.

Διαθέτει ρύθμιση προεπιλεγμένης ταχύτητας κλείστρου ώστε να το κουρδίζεις αν χρειάζεται σε μια προκαθορισμένη ταχύτητα δίχως να αποσπάς την προσοχή σου από το κάδρο, όπως και περιστρεφόμενη πλάτη για οριζόντιο ή κατακόρυφο κάδρο.



Βλέποντας την νομίζω πως γίνεται άμεσα κατανοητό γιατί η πρώτη περίοδος των reflex φωτογραφικών που πηγαίνει πίσω στα τέλη του 19ου αιώνα δεν πήρε ποτέ τα πάνω της.

Μια Thornton Pickard δεν νομίζω πως μπορούσε να συγκριθεί σε ποιότητα και φινίρισμα με αντίστοιχες του είδους. Μάλλον ήταν πάντα αρκετά “agricultural” κατασκευές, ίσως και για αυτό όμως να μην δυσκολεύονται να λειτουργήσουν έως και σήμερα με λίγη φροντίδα.



Η «μικρή» μου είχε/έχει αρκετά γεροντικά προβλήματα τα οποία και επανέφερα μέχρι ένα σημείο, με αποτέλεσμα με μόνο τις δικές τις δυνάμεις να καταφέρει στα 100 της χρόνια να βγάλει και μερικές δοκιμαστικές φωτογραφίες!


Τα καταφέρνει ακόμη. Φακός ανοιχτός, ληγμένο ακτινογραφικό από το 2009 και εμφάνιση με Caffenol-C.

Στο παρακάτω βίντεο σε περισσότερη λεπτομέρεια το κλείστρο της που αν και το βρίσκω εξαιρετικό ως αρχική ιδέα, είναι εντελώς χοντροκομμένο και «αφρόντιστο» ως υλοποίηση.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

Στις φωτογραφικές τις Thornton Pickard υπήρχαν πολλές εναλλακτικές όταν ερχόταν το θέμα στους διαθέσιμους φακούς, και η συγκεκριμένη κατέφθασε με έναν άριστο Cooke Triplet. Όσο για την ιστορία των κατασκευαστών του, αυτή ίσως αποτελέσει ένα αυτόνομο κεφάλαιο στο μέλλον.



Προσοχή τι ακριβώς SLR μπορεί να ζητήσεις από τον Άγιο Βασίλη. Αν δε γίνεις σαφής μπορεί να σου έρθει καμιά τέτοια. SLR είναι και αυτή!

 

[chris73]

Και εγένετο Praktica!



Σήμερα, πάνω από μια δεκαετία αργότερα (πως περνάν τα άτιμα κτλ…) ας συνεχίσουμε μία ιστορία από εκεί που την είχαμε αφήσει.

Ο πόλεμος μόλις είχε τελειώσει με τη KW που βρισκόταν περιφερειακά της Δρέσδης να έχει γλυτώσει από τους βομβαρδισμούς, οπότε λογικό ήταν οι Σοβιετικοί να κοιτάξουν πως θα επαναλειτουργήσει το συντομότερο.



Στη να φανταστώ αρκούντως χαώδη κατάσταση του καιρού εκείνου, με μεγάλο μέρος του πρώην ειδικευμένου προσωπικού να μην υπάρχει πια λόγω απωλειών πολέμου ή μετακίνησής του στη δύση, όπως και τραγικές ελλείψεις σε πρώτες ύλες, εξοπλισμό, οργάνωση κτλ, αυτό μάλλον δεν θα ήταν ένα τόσο εύκολο εγχείρημα.

Η νέα διοίκηση, διακρίνοντας ίσως μια σύγχρονη τάση που θα μπορούσε να αποδώσει οικονομικά, έδειξε ενδιαφέρον προς τη τεχνολογία των ενκάθρεπτών φωτογραφικών 35 χιλιοστών. Αν το εγχείρημα της ανάστασης/εξέλιξης τους ευδοκιμούσε, τότε θα αποκτούσαν πιθανά και το παγκόσμιο μονοπώλιο της υπόθεσης, καθώς από τη Δρέσδη είχαν εξέλθει προπολεμικά οι πρώτες δύο εμπορικά επιτυχημένες φωτογραφικές του είδους.



Από τη μία ήταν η πιο ψαγμένη Kine Exakta της Ihagee, ενώ από την άλλη, η ταπεινότερης …στρουκτούρας όμως πολλά υποσχόμενη Praktiflex της KW, που αν το δεις από μια ακόμη σκοπιά ταίριαζε και με το νεογκατεστημένο στον τόπο ιδεολογικό υπόβαθρο.

Και τώρα ποιος???
Να υποθέσω θα υπήρχαν πολύ συγκεκριμένες πληροφορίες, αλλιώς γιατί επέλεξαν να αναθέσουν την ανάσταση της Praktiflex τον Ιανουάριο του 1946 στον ούτε 25χρονό τότε Siegfried Bοhm??? Ίσα που είχε προλάβει να εργαστεί για λίγο στην Zeiss Ikon πριν τον πόλεμο, στην οποία και είχε επιστρέψει κάποια στιγμή μετά από τραυματισμό του στο μέτωπο.



Παρόλα αυτά μάλλον είχε προλάβει να ειδικευτεί στα φωτογραφικά κλείστρα κουρτίνας, πράγμα που θα αποδειχτεί πολύτιμο αρκετά σύντομα, αλλά προς το παρόν έπρεπε να οργανώσει το χάος, να βελτιώσει τα τρωτά σημεία της Praktiflex, και να τη βάλει σε παραγωγή μεγάλης κλίμακας που καμιά σχέση δε θα είχε με τον βιοτεχνικό τρόπο κατασκευής της από την μικρή ΚW παλαιότερα.

Η Praktiflex του 1938-39 που κάποια κομμάτια της είχαν πάει και στον πόλεμο, ήταν η πρώτη φωτογραφική του είδους με καθρέπτη «αυτόματης» επαναφοράς, αλλά αυτό γινόταν με τον αρχαϊκό τρόπο του παρελθόντος που συναντούσαμε σε πολύ μεγαλύτερες κατασκευές, όπως για παράδειγμα αυτή του προηγούμενου post. Σε μικρό φορμά όμως η μικρή μάζα του και η πιθανή χρήση της φωτογραφικής σε κατακόρυφη θέση δεν ήταν και το ότι καλύτερο για μια απροβλημάτιστη λειτουργία οπότε και ο Bohm φρόντισε να τον καταργήσει.


???...!!!...???

Επίσης προς το τέλος της παραγωγής της, το 1948 η Praktiflex απέκτησε μοντούρα Μ42Χ1 (από Μ40Χ1), βίδωμα που πρώτη φορά εκεί έβλεπε το φως του ήλιου και εξελίχθηκε σύντομα στο γνωστό επιτυχημένο στάνταρ.

Η πρώτη Praktica, διάδοχος της Praktiflex, εμφανίστηκε στην αγορά το 1949 φέροντας τις βελτιώσεις που προηγήθηκαν και στο δρόμο μερικές ακόμη όπως τη προσθήκη επαφών φλας. Αυτές οι τελευταίες άλλαζαν μορφή και θέση μέχρι να καθίσουν κάπου οριστικά, καθώς ακόμη τότε δεν εφάρμοζαν όλοι το ίδιο μοτίβο στο θέμα. Αντικαταστάθηκε από την επόμενη γενιά το 1952 που στην ουσία ήταν το ίδιο ακριβώς μοντέλο, αλλά αφού είχαν κατασταλάξει με τις επαφές φλάς πήρε από εκεί το όνομά της – Praktica FX (στο αμέρικα συνήθτως τη έλεγαν Praktiflex FX). Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο «χορός» των Praktica που έμελε να κρατήσει δεκαετίες.



...

 

[chris73]

...



Εκείνη τη πρώτη περίοδο εξέλιξης των SLR 35 χιλιοστών, το πεντάπρισμα που γνωρίσαμε αργότερα ως στάνταρ ή απλά δεν υπήρχε ή αν υπήρχε αντιμετωπιζόταν περισσότερο ως αξεσουάρ. Βέβαια δεν είναι εύκολο ούτε οικονομικό στη κατασκευή του, οπότε και έλειπε από τις πρώτες Praktica. Από την άλλη υπήρξε διαθέσιμο ως πρόσθετο αν σώνει και καλά το ήθελες, μα δεν ήταν αρκούντος φωτεινό και εύχρηστο, την στιγμή μάλιστα που το σταθερό σκόπευτρο αυτών των πρώτων Praktica υπήρξε εξαιρετικά φωτεινό.


Σαν λίγο κουμούτσα...


Ο Siegfried Bohm από το 1948 ως επικεφαλής πια της ΚW κατάφερε να φέρει το μικρό αυτό παράρτημα πολύ εμπρός από τον γολιάθ της Zeiss Ikon, έχοντας να παρουσιάσει προχωρημένες κατασκευές όπως την εξαιρετικά επιτυχημένη Praktisix αλλά και το σύστημα της Praktina που στόχευε στην επαγγελματική αγορά, την οποία όμως δεν κατέκτησε ποτέ.


Στη μέση ο Bohm με μια Praktina με πρόσθετα.

Το 1961 θα τον βρει τεχνικό διευθυντή του σχήματος από το οποίο αργότερα θα προκύψει η Pentacon, και δεδομένης της δυσκοίλιας κατάστασης που επικρατούσε ειδικά λόγω τις γραμμής «από επάνω» να κατασκευάζονται όλα εντός, ήταν ένα θαύμα πως μπόρεσε να την οδηγήσει με επιτυχία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Τα ηλεκτρονικά όμως είχαν έρθει για να μείνουν και η Pentacon χωρίς εξωτερικές συνεργασίες ήταν φανερό προς τα που όδευε. Αυτό το παραπάνω ο Bohm το έφερε στο τραπέζι, αλλά ίσως επειδή δεν έβλεπε το ζήτημα …διαλεκτικά, το μόνο που κατάφερε ήταν να φάει ένα γερό υποβιβασμό το 1981.


O Doisneau πάντως δε τη σνόμπαρε.

…από το οποίο 1981 μας έρχεται και η έτερη Praktica που βλέπουμε εδώ. Ανήκει στη πολυπληθή οικογένεια “L” που είχε ξεκινήσει την καριέρα της το 1969 έχοντας να προσφέρει μια εντελώς νέα σχεδίαση και μεταλλικό κλείστρο κάθετης διαδρομής και μηδενικής συντήρησης όπως έχει αποδείξει ο χρόνος.



Ναι, είναι αρκετά “clunky” ως αίσθηση, παρόλα αυτά λειτουργικά νομίζω πως μπορεί να επιβιώσει για αρκετές γενιές ακόμη… Κάποτε είχα για λίγο και μια MTL3 που και εκείνη βρισκόταν στο ίδιο μήκος κύματος.

Πίσω στη πρώτη Praktica της παρουσίασης, αυτή μάς έρχεται κάπου από το 1951-52, στιγμή που μόλις είχαν βρει την τελική τους θέση και μορφή οι επαφές φλας. Δεν είναι καθόλου “clunky” αλλά πολύ στιβαρή αν και απλοϊκή. Πάντως είναι μεγαλύτερη από όσο θα μπορούσε και εγώ έχω θέμα με αυτό το…θέμα…



Συνοδευόταν από το ενδιαφέρον πρόσθετο πεντάπρισμα, αλλά και τον πολύ …south after στις μέρες μας Biotar M42 πρώτης γενιάς με τις 17 λεπίδες διαφράγματος. Αυτός στας Ευρώπας αποτελούσε κιτ φακό με την πρώτη Contax SLR εκείνης της περιόδου, αλλά όπως βλέπω στην Αμερική διαφημιζόταν και μαζί με την Praktika.

O Biotar είχε πρωτοεμφανιστεί το 1927 ως κινηματογραφικός φακός και για πρώτη φορά τον είδαν οι φωτογράφοι των 35 χιλιοστών το 1936 επάνω στη Kine Exakta. Αυτοί οι φακοί και άλλες παρόμοιες υλοποιήσεις της εποχής (π.χ. Χenon, Summar) φυσικά είχαν κατασκευαστεί με πρώτη προτεραιότητα την μέγιστη δυνατή ικανότητα συλλογής φωτός σε δύσκολες καταστάσεις με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Τώρα τι περιμένουμε –από, ή φαντασιωνόμαστε για αυτούς σήμερα…



Δυστυχώς ο συγκεκριμένος δεν τα κατάφερε καλά στο χρόνο. Οι επιστρώσεις τα έχουν παίξει ίσως από μύκητες, κάααααπου στο βάθος βλέπω αρχή διαχωρισμού, και επίσης δεν έχει μόνο τις «απαιτούμενες» φούσκες στο γυαλί λόγω εποχής και υλικού, αλλά περισσότερες από όσες θα περίμενα.

Για τα δύο τελευταία καθόμουν και έξυνα το κεφάλι μου αδυνατώντας να βρω κάποια εξήγηση, μέχρι που εντόπισα …εμπιστευτικό έγγραφο της CIA από το 1950 που έγραφε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα, χμμμμμμ….

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

 

[evanfotis]

Εξαιρετικές παρουσιάσεις ακόμα μια φορά!

 

[chris73]

Νέο επεισόδιο «Κατηγορώ!»

Nettel Deckrullo


Περίμενα με ανυπομονησία ακόμη ένα δέμα. Το περιεχόμενο που είχε τα χρονάκια του καθώς κατασκευάστηκε γύρω στο 1912, φαινόταν σε καλή κατάσταση τουλάχιστον εξ αποστάσεως. Κάποια μούχλα μόνο στη φυσούνα διακρίνονταν, αλλά fingers crossed ο φακός ίσως και να μην είχε ταλαιπωρηθεί –έστω σοβαρά- από μύκητες.

Η κυρία που είχε πάρει τους δρόμους σε τέτοια ηλικία αποτελεί συνδετικό κρίκο σε μια αλυσίδα κατασκευών που κατά καιρούς έχουμε δει εδώ. Δεν είναι μια Contessa-Nettel, αλλά μια σκέτο Νettel για την οποία έχουμε ήδη πει τα βασικά και μάλλον δεν υπάρχουν πολύ περισσότερα ακόμη να ειπωθούν.



Πολύ χάρηκα όταν την είδα στην αρχή από κοντά, με τη μούχλα της και όλα. Μια βασική βίδα της έλειπε αλλά κάτι έγινε για αυτό. Το κλείστρο κουρτίνας εστιακού επιπέδου ήξερα πως ήταν ξεροτηγανισμένο, και από κάτι σημειώσεις που βρέθηκαν εντός αργότερα, πιθανά αντικαταστάθηκε τελευταία φορά το …1933. Το προτιμούσα έτσι από μία άποψη καθώς είχα μια φαεινή ιδέα! Γιατί να μη προσπαθήσω να φτιάξω DIY κουρτίνες???

Η Deckrullo υπήρξε ίσως το καμάρι και κυριότερο μοντέλο της περιφερειακής και σχετικά βραχύβιας Nettel. Πήρε το όνομα της από το πρωτοποριακό για την εποχή κλείδωμα των κουρτινών της κατά την όπλιση, συνθήκη καθόλου αυτονόητη τα χρόνια εκείνα καθώς τα πράγματα μέχρι τότε συνήθως λειτουργούσαν όπως είχαμε δει σχετικά στη Goerz.


1907

Το κατασκεύασμα αυτό πρωτοεμφανίστηκε στην αγορά το 1909 ως εξέλιξη προηγούμενων, και συνέχισε την καριέρα του διαμέσου του κυρίου Nagel αρχικά, και της Zeiss Ikon αργότερα.

Ήταν το 1902 που οι Robert Emil Mayer και Max Koerner είχαν βάλει τα θεμέλια της εταιρίας στο μικρό και ανεξάρτητο ακόμη Sontheim που βρίσκεται καμιά 60 χιλιόμετρα βόρεια της Στουτγάρδης, Ο πρώτος πρέπει να ήταν κυρίως του κατασκευαστικού αν και άσχετος έως τότε με τον τομέα, με τον Koerner να αναλαμβάνει κατά βάση τα υπόλοιπα, ο οποίος όμως και αποχώρησε κάπου το 1908-1909, και έκτοτε δε μάθαμε τίποτα για αυτόν.

Οπότε και πιστεύω ο Mayer ήταν η αιτία που ξαναεμφανίσθηκε ο Κούρκουλος στην ιστορία, αλλά αρχικά να πω πως το μάλλον δικής του έμπνευσης κλείστρο εμπεριέχει όλη τη αρχή λειτουργίας του περιβόητου κλείστρου των μεταγενέστερων Contax (και Kiev) με ότι καλό ή κακό αυτό σημαίνει.


Ο Robert (δεξιά) και τ'αδέλφια του.

Οι μεταξένιες τιράντες του όχι μόνο τραβάνε εξωφρενικό ζόρι λόγω τάσης ειδικά όσο οι ταχύτητες γίνονται πιο αργές, αλλά και συγκρατούν μέσω τριβής τη πρώτη κουρτίνα κατά την όπλιση, πράγμα που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ανοχές σε υλικό, διαστάσεις και εφαρμογή. Κατόπιν στο χορό μπαίνουν επιλεκτικά δύο συστοιχίες γραναζιών όπως και στη Contax για να επιτευχθεί η όποια ρυθμιζόμενη καθυστέρηση στην ταχύτητα κλεισίματος.

Περιμένοντας το δέμα, εγώ τώρα φαντασιωνόμουν πως έχω βγάλει από το σασί το μηχανισμό και παιδεύομαι να φτιάξω τις κουρτίνες αλλά ο κατασκευαστής του είχε άλλη άποψη, και για αυτό τον κατηγορώ! Δεν υπήρχε περίπτωση να βγει από το σημείο που είχε τοποθετηθεί αρχικά χωρίς να καταστραφεί η φωτογραφική.



Αφού την είχα στα χέρια μου πάντως δε μπορούσα παρά να μη θαυμάσω εκτός από τη συνολική πχιότητα κατασκευής, την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΉ δουλειά του άγνωστου ταπετσιέρη στην εφαρμογή της δερμάτινης επένδυσης, πράγμα που είναι αδύνατο να περιγράψω με λόγια ούτε όμως και εικόνες.

Ποιος να ήταν αυτός ο μάστορας? Μήπως και αυτός τους έβαλε χέρι τότε και απαγόρευσε την όποια μεταγενέστερη επέμβαση πέραν της απολύτως απαραίτητης δια την αλλαγή των αναλώσιμών και μόνον, με το φόβο πως θα του χαλάσουν το δημιούργημα/αριστούργημα του???

Σε περίπτωση που είναι έτσι τα πράγματα, αυτόν …αντέ, δεν τον κατηγορώ…


Ο μπαμπάς έρχεται με τη Nettel....που όμως δε πολυξεβιδώνει!

...

 

[chris73]

...

1913

Ένα ανέκδοτο λέει ότι ο Koerner είχε δηλώσει πως δεν υπήρξαν ποτέ καλοί επιχειρηματίες και για αυτό έπρεπε να λήξουν το θέμα. Τον καταλαβαίνω αν το είπε, μεσολάβησε και ο πόλεμος μετά, πως να τα καταφέρει η μικρή Nettel ανάμεσα σε τόσους άλλους και με τέτοια εμμονή στην τελειότητα?

Πάντως η επιχείρηση έπεσε σε άλλον ψείρα στη συνέχεια, τον γνωστό μας κύριο Nagel που βρισκόταν παρακάτω στη Στουτγάρδη, οπότε ότι πρόλαβε να κάνει η Nettel δεν πήγε χαμένο.



Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά ήταν που θυμήθηκα και κάτι τύπους που κλαιγόταν για τον εισαγόμενο ανταγωνισμό την ίδια εποχή από τη μεγαλόνησο και κουνούσα το κεφάλι, που πας ρε Καραμήτρο?


Βρήκα μια αρχιτεκτονική όψη των εγκαταστάσεων. Από τότε που βγήκε το Autocad χάθηκαν τα μολύβια...

Μετά την εξαγορά ο Meyer πήγε στη Στουτγάρδη να εργαστεί στην AEG, ενώ στις εγκαταστάσεις της Nettel στεγάστηκε η διοίκηση της βραχύβιας αυτοκινητοβιομηχανίας Falcon. Στη συνέχεια ανέλαβε το ακίνητο η άλλοτε κραταιά Kaco (φλάτζες κεφαλής, Ο-rings etc) που είχε και κάποιες εγκαταστάσεις παραδίπλα, ενώ το κτίριο της Nettel βλέπω πως υπήρχε τουλάχιστον μέχρι το 1983 στη θέση του.



Τέλος πάντων, η συγκεκριμένη φωτογραφική αποτυπώνει σε 10X15εκ ενώ παράγονταν και σε άλλα φορμά. Ο φακός έχει δυνατότητα μετακίνησης δεξία-αεριστερά/πάνω κάτω, υπάρχει δυνατότητα προεπισκόπησης στο θαμπόγυαλο χωρίς να χαθεί η προρυθμισμένη ταχύτητα, και η φυσούνα ανοίγει κλειδώνοντας στην απόσταση εστίασης που την είχες αφήσει την τελευταία φορά.

Υπήρξε διαθέσιμη μια γκάμα φακών για αυτές τις κατασκευές που μάλιστα μπορούσαν να εναλλαχτούν εύκολα στο μέλλον αν αγόραζες και κανέναν ακόμη, αλλάζοντας ταυτόχρονα και την κλίμακα εστίασης αν ήταν απαραίτητο.



Φωτογραφικές του είδους χρησιμοποιούνταν συχνά από φωτορεπόρτερ, οπότε στη Nettel αφού μπορούσαν στις μεγαλύτερες κατασκευές όπως και αυτή φρόντισαν η ταχύτητα κλείστρου να φθάνει το 1/2800 (!) Για να επιτευχθεί αυτό το άνοιγμα της κουρτίνας έπρεπε να περιοριστεί στο 1 χιλιοστό, πράγμα που σημαίνει ότι όχι μόνο η κατασκευή, αλλά και όλα τα υλικά έπρεπε να είναι εντελώς εντός προδιαγραφών.

Για παράδειγμα σε μια τυπική SLR 35 χιλιοστών με κλείστρο οριζόντιας διαδρομής, το άνοιγμα των κουρτινών κατά τη λήψη στο 1/1000 είναι δύο χιλιοστά, οπότε και η απαιτούμενη ταχύτητα μετά από λίγη αριθμητική προκύπτει πως είναι της τάξης των 7,2km/h.



Στη συγκεκριμένη εφαρμογή αυτή πρέπει να φθάσει περίπου τα 10km/h, πράγμα που δεν νομίζω πως θα ήταν πρόβλημα αν οι κουρτίνες που κατασκεύασα από ύφασμα λεπτής μαξιλαροθήκης εμποτισμένο με μερικά χέρια αραιωμένης μαύρης φλατζόκολλας δεν μου έβγαιναν κάπως χοντρουλές. Αυτό επηρεάζει και με άλλους τρόπους την όλη χορογραφία με αποτέλεσμα να είναι λειτουργικό μέχρι ένα σημείο αλλά όχι έτσι όπως θα έπρεπε. Φαίνεται εξαιρετική DIY λύση πάντως για επισκευές αυτή η κόλλα και απορώ πως δε το είχα σκεφτεί νωρίτερα.


Μαξιλαροθήκες και άνοιγμα για προεπισκόπηση.

Κατά τα άλλα ο φακός της είναι μια χαρά και οι 15 λεπίδες στο διάφραγμα λειτουργούν πολύ μαλακά, η φυσούνα και τα μυοσκελετικά της επίσης, οπότε μακάρι να είχα καμιά «πλάτη» για να βγω για φωτογράφιση αλλά δυστυχώς δεν…

 

[cacau]

Υπέροχα κατασκευάσματα... ..Δοκίμασες κουρτίνες "βουάλ" ως ύφασμα? Είναι πολύ λεπτές...

 

[chris73]

Δεν έχω ιδέα τι είναι οι βουάλ, αλλά να φανταστώ εκείνες οι αραχνούφαντες. Αν είναι έτσι μάλλον θα γίνει χειρότερα λόγω μεγάλων κενών που θα γεμίσουν με "λάστιχο" και θα βαρύνουν πολύ.

Αυτό που δοκίμασα δεν ήταν άσχημο. Θέλει να έχει σχετικά πυκνή πλέξη και το δυνατόν να μην τανύζει και να το χρησιμοποιήσεις στη φορά που ανοίγει λιγότερο με το τέντωμα.
Η συγκεκριμένη μηχανή έχει 1-2 ιδιομορφίες στα ρολά κτλ, αλλίως σε άλλη θα δούλευε άνετα νομίζω.

 

[chris73]

Mec 16 SB
Μπορεί να είμαστε μικροί αλλά είμαστε και οι πρώτοι!



Οι αδελφοί Wilhelm και Georg Schaeffle ξεκίνησαν να επιχειρούν από τα χρόνια του 2ου παγκοσμίου. Ο Wilhelm έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον προς τον κλάδο της ταπητουργίας αλλά δεν περιοριστικέ μόνο σε αυτόν, ενώ παράλληλα στο κάδρο υπήρξε πάντα και ο Georg που ήταν περισσότερο του μηχανολογικού τομέα.

Οι δύο μαζί και μετά από διάφορες περιπλανήσεις, έβαλαν το 1946 τις βάσεις αυτού που σήμερα έχει εξελιχθεί στον όμιλο Schaeffle (INA, LuK, & FAG), και στον οποίο ακόμη κυριαρχεί το οικογενειακό DNA.



Τα αμέσως επόμενα χρόνια τους αδελφούς θα έβρισκες ανάμεσα σε χαλιά, μεταλλουργικές δραστηριότητες, αλλά και τρεχάματα και αποναζικοποιήσεις. Πάντως στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1950 τα πράγματα επιτέλους είχαν μπει σε μια πολύ καλή σειρά, και τότε ήταν που τους ήρθε –δεν ξέρω γιατί- να φτιάξουν και τίποτα φωτογραφικές.

Όμως δεν ήταν οι μόνοι καθώς στη σκιά των μεγάλων γιγάντων υπήρξαν αρκετοί μικροί κατασκευαστές τον καιρό εκείνο, αν και στο τέλος τους περισσότερους τους ξέχασε η ιστορία. Να φανταστώ οι περισσότεροι θα είχαν καλές προθέσεις, ήταν και άλλοι όμως που ξεστράτισαν...

Πίσω στους αδελφούς Schaeffle, αφού τώρα ήθελαν να φτιάξουν και φωτογραφικές, βρήκαν τον πιθανά Ελβετό αλλά σίγουρα πατεντιάρη Dr. Hugo Bergerhoff που του ανατέθηκε το νέο πρότζεκτ.



Το ενδιαφέρον τους εξ αρχής στρεφόταν προς κάποιο σούπερ μίνι φορμά, τάση που τότε είχε μια δυναμική, πάντως η πρώτη φωτογραφική που προέκυψε από όλη αυτή την κινητοποίηση ήταν η 35 χιλιοστών Navax κάπου το 1955-56.

Σήμερα όμως δύσκολα θα συναντήσουμε μια τέτοια καθώς σχεδόν δεν πρόλαβε να κατασκευαστεί από την INA ή τη θυγατρική της Feinwerktechnik GmbH στο Lahr, εταιρεία που προέκυψε για το θέμα. Επίσης δεν ξέρω πως έγινε αυτό, αλλά υπήρξαν κάποιες ελαφρά προγενέστερες Navax άλλου φορμά και εταιρίας με τις οποίες καμιά σχέση πέραν του κοινού ονόματος δεν προκύπτει πως είχαν.



Εκείνες σχετίζονταν με κάποιον γιατρό ονόματι Rodehüser που παράτησε τους ασθενείς του κάπου το 1950 για να φτιάξει φωτογραφικές. Πολύ «διασκεδαστική» ιστορία αυτή, στην οποία ο γιατρός μαζί με τον οικονομικό του σύμβουλο κατέληξαν στα σίδερα αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο, από εκείνα τα μικρά και χαμένα της φωτογραφικής ιστορίας.

Οι Schaeffle πάντως εκ του αποτελέσματος φαινόταν να έχουν σοβαρούς σκοπούς όταν στο τέλος του 1957 παρουσίασαν την ενδιαφέρουσα και καλοφτιαγμένη Mec 16.



Το νέο αυτό κατασκεύασμα φόρτωνε φιλμ 16 χιλιοστών αποδίδοντας 24 καρέ των 14x10χιλ και προκάλεσε αρκετό ενδιαφέρον, τόσο που η Agfa θέλησε να την αναλάβει. Οι αδελφοί Schaeffle όμως είπαν να μην ξεπουλήσουν και μάλλον πήραν έξτρα θάρρος από το συμβάν ώστε να συνεχίσουν προσπαθώντας ακόμη περισσότερο.



...