πάντως επειδή το άκουσα ξανά και ξανά, νομίζω πως ο Mick Taylor δεν έχει βάλει χέρι σ αυτό το κομμάτι: ή ο γελαδερός είναι, ή overdubs του πειρατή.
Επίσης, κάτι πάνω στο overall feel 'προδίδει' ότι είναι μεταγενέστερο session: δεν έχει τον κυνισμό, την εγκατάλειψη και το διονυσιακό ξεσάλωμα που διαποτίζουν απ την κορυφή ως τα νύχια το Exile, ακούγεται neo-traditional και οι Stones τελείως άδειοι, αποστραγγισμένοι και totally fucked-up. Θα έλεγα λοιπόν ότι και η Anita μάλλον έχει κατέβει από το τραίνο, άρα μάλλον 1979 και εντεύθεν.
Tίποτα ιδιαίτερο κατά τη γνώμη μου: το τραγούδι δεν έμεινε τυχαία έξω από τα original άλμπουμ.
Hμουν εκεί, πάρα πολλές φορές και, πιστεύω, θα είμαι ξανά - αλλά, πλέον, κύρια για να επιδείξω την αφοσίωσή μου.
