Δοκίμασα σήμερα σε αγώνα ποδηλασίας δρόμου τον NIKKOR Z 100-400mm f/4.5-5.6 VR S, αντικαθιστώντας για λίγο (ή για περισσότερο, θα δείξει) το κλασικό μου εργαλείο εδώ και 13 χρόνια (στις διάφορες εκδόσεις του), 70-200 f/2.8. Γράφω μερικές παρατηρήσεις, αν τυχόν τις χρειαστεί κάποιος.
Οπτικά, ο φακός είναι εξαιρετικός, δεν ένιωσα να μου λείπει κάτι. Υπάρχει σαφώς μεγάλη διαφορά στο διάφραγμα (φτάνει τα 2 στοπ, από το φ/2.8 που χρησιμοποιώ κατά 95%), που σε μια συννεφιασμένη (και βροχερή κατά ένα μέρος της) ημέρα σαν τη σημερινή, με ανάγκασε να χαμηλώσω λίγο τις συνήθεις ταχύτητες που τραβάω πάνω από τη μοτοσυκλέτα, από το 1/2000-1/2500 στο 1/1600-1/1200, για να αποφύγω ακραία iso (χρησιμοποιώ πάντα Aperture priority με auto iso). Στο μέγεθος που παραδίδω τις φωτογραφίες, ακόμα και iso 8000 δεν είναι σπουδαίο πρόβλημα άλλωστε.
Το εστιακό εύρος είναι υπερ-χρήσιμο για τη δουλειά που τον προορίζω, και η δυνατότητα να έχω 400mm πάνω στη μοτο, μου δίνει επιλογές για κάδρα που μόνο με κροπάρισμα μπορούσα να έχω (όχι ότι ειναι κακό το κροπάρισμα, απλά είναι έξτρα δουλειά).
Κατασκευαστικά, ο φακός είναι σαφώς υποδέεστερος του 70-200 S, με πολύ σφιχτό δαχτυλίδι ζουμ, που η αίσθησή του ούτε καν πλησιάζει αυτή της "αγίας τριάδας" των Nikkor zoom.
Από στεγανοποίηση δεν μπόρεσα να τον αξιολογήσω με ακρίβεια (ευτυχως κιόλας γιατί ήταν δανεικός από φίλο), αλλά δε νομίζω να φτάνει τον 70-200. Ήδη όμως μου έδωσε την αίσθηση - δεν τον έλεγξα μετά το τέλος του αγώνα - ότι "θολώνει" εσωτερικά σε συνθήκες που ο 70-200 δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Το κυριότερο πρόβλημα που συνάντησα είναι ότι δεν συμπεριφέρεται πολύ καλά σε ό,τι αφορά το flare, με το κοντραστ να καταβαραθρώνεται, και επίσης, η σταθεροποίησή του υπολείπεται σημαντικά. Αυτή δεν είναι απαραίτητη τόσο για να βγουν ακούνητες οι φωτογραφίες (με τις ταχύτητες που τραβάω), όσο για το πόσο "κουνιέται" το κάδρο όταν είσαι πάνω στη μηχανή.
Ένα δείγμα, "λίγο" πειραγμενο χρωματικά, στα 400mm (Z9, f/5.6, 1/2000, iso2800, ακροπάριστο)
