Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ κι εγώ τρομοκράτης, ληστής, συνοδοιπόρος και εν δυνάμει αυτουργός (φυσικός κιόλας-ούτε καν ηθικός) της επόμενης
ληστείας ή άλλης αξιόποινης πράξης από τους φίλους συμφορουμίτες να σημειώσω εδώ μια πασίγνωστη αλήθεια που αποτελεί κοινή παραδοχή
εδώ και εκατοντάδες χρόνια για όσους ασχολούνται με το πρόβλημα της βίας και ειδικότερα της πολιτικής βίας: ότι δηλαδή στην ιστορία των
επαναστάσεων και των εξεγέρσεων όλες μα όλες οι επαναστατικές οργανώσεις, κινήματα και ομάδες κατέφυγαν στις ληστείες (απαλλοτριώσεις τις ονόμαζαν) για να εξασφαλίσουν τα μέσα για τη δράση τους (όπλα, κρησφύγετα, εξοπλισμό, αυτοκίνητα κ.λ.π). Εξασφάλιζαν τα μέσα για τη δράση τους από το πεδίο της μάχης και από τον αντίπαλο. Αυτό το θεωρούσαν τιμή τους γιατί με τον τρόπο αυτό αποδείκνυαν την αυτοτέλειά τους, αποδείκνυαν την αυτονομία τους, αποδείκνυαν ότι ήταν ανεξάρτητες από συμφέροντα και δεν ήταν υποκινούμενες. Πώς αποσπούσαν τα όπλα τους οι οπλαρχηγοί του 1821; Με το πλιάτσικο από τον εχθρό. Το έκαναν οι οργανώσεις της εθνικής αντίστασης, οι μπολσεβίκοι, το κούρδικο αντάρτικο,
τα αντάρτικα της Λατινικής Αμερικής, οι αναρχικοί της Ισπανίας και βεβαίως οι αντίστοιχες οργανώσεις ένοπλης προπαγάνδας της Δυτικής Ευρώπης, η RAF, η Action Direct και οι Ερυθρές Ταξιαρχίες. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει και δεν υπήρξε γι αυτές τις ομάδες. Άρα στα πλαίσια της συνολικής τους δράσης εφ' όσον αυτή χαρακτηρίζεται πολιτική τότε και οι ληστείες και οι άλλες βίαιες ενέργειες χαρακτηρίζονται πολιτικές ενέργειες, πολιτικά εγκλήματα για το εκάστοτε ισχύον ποινικό δίκαιο αλλά πάντως πολιτικά. Να διευκρινίσω εδώ ότι μιλάω γενικά, δεν μιλάω για τον υιό Βούτση για τη δράση του οποίου δεν μπορώ να πω τίποτα διότι έχω πλήρη άγνοια της υπόθεσης και θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε για να δούμε που θα καταλήξει αυτή η υπόθεση.