Καλά, όλοι πολίτες είμαστε. Ακόμη και οι μη πολίτες πολιτικά δικαιώματα έχουν σε αυτή τη χώρα.
Για το σκόπιμο ή μη της ενοχοποίησης του πατρός, το πλέον σύνηθες είναι να πανηγυρίζει ο έντυπος και ηλεκτρονικός μας τύπος όταν βρίσκει σκελετούς στη ντουλάπα πολιτικού. Αδιάφορο εάν πρόκειται για την ντουλάπα του ίδιου, του γιου του ή του θείου του. Το περίεργο θα ήταν να μην τονιζόταν η συγγένεια.
Από εκεί και πέρα, όταν κάποιος έχει το θράσος και προβαίνει σε δηλώσεις τύπου "...άλλωστε ο γιος μου, που έχει τις δικές του ιδεολογικές επιλογές, πάντοτε, όπως και τώρα, υφίσταται τις συνέπειες μέσα στο πεδίο αξιών και πρακτικών που ο ίδιος ορίζει...", αξίζει κάθε ξέσκισμα το οποίο υφίσταται. Όχι, είναι δηλαδή αξιέπαινη η προσπάθεά του να μας παρουσιάσει τον Ρωχάμη του ως Άρη Βελουχιώτη.