Ειμαι 32 χρονών και πραγματικά δεν καταλαβαίνω πώς από όλες τις ιδεολογίες που προανέφερα, μένουν ΜΟΝΟ τα κακά....
φαντάσματα φίλε μου ...... του παρελθόντος και όχι μόνο
Εδώ ο κόσμος (ο καπιταλιστικός) καίγεται, κι εμείς φυσικά μαζί του. Πείτε κάτι και γι αυτό ρε παιδιά και αφήστε την Κούβα εκεί που βρίσκεται...
το οτι βέβαια όλη η Λατινική Αμερική αλλάζει πρόσωπο δεν έχει καμία σημασία ....
Ούτως ή αλλως, δεν υπάρχει διαφορά στην "Κόκκινη" από τη "μαύρη" απολυταρχία.Ο Κάστρο ανέβηκε στην εξουσία, ανατρέποντας κάποιον άλλο για να κάνει πάλι αυτό που ανέτρεψε,σχεδόν...Και τελικά τι;
Σαφώς αλλάζει ή έννοια ανάλογα...Θυμίζω ότι το τοπικ ήταν ο Καστρο και η Κούβα και το βασικό ερώτημα αν είναι δικτάτορας ή όχι. Αυτό που συμπέρανα εγω είναι ότι η έννοια και ο ορισμός της δικτατορίας αλλάζει για ορισμένους ανάλογα με το αν ο δικτάτορας είναι αριστερών ή δεξιών φρονημάτων.
Τελος πάντων είναι προφανές ότι υπάρχουν διαφωνίες και θα θυμίσω ότι ο Βολταίρος έλεγε "διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες"...εν έτει 1750 αυτά! (Τωρα γιατι εν ετει 2008 δικαιολογούν ορισμένοι τον Καστρο που απο το 1959 μέχρι σήμερα δεν έχει αφήσει κανέναν στην χώρα του να διαφωνεί μαζί του...με το πρόσχημα οτι και καλά κινδυνεύει η επανάστασή του, ή βρίσκουν άλλες δικαιολογίες, συνεχίζω να μην το αντιλαμβάνομαι)
Εγώ πάλι γιατί βλέπω τεράστια διαφορά; Γιατί βλέπω δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα; Δύο εντελώς διαφορετικές κοινωνίες;
Είναι σαν να λέει κάποιος σε έναν φίλαθλο ότι υπάρχουν οι κόκκινοι και οι πράσινοι Γαύροι.
Ξερός ο φίλαθλος! Ειδικά αν είναι Γαύρος ή Βάζελος :blink::bang:
Η "μαύρη απολυταρχία" ή δικτατορία κοινώς δεν είναι κάτι άλλο παρά το τελευταίο χαρτί που μπορεί να παίξει μια πανικόβλητη αστική τάξη όταν βλέπει ότι χάνει την εξουσία της (οικονομική άρα και πολιτική) από κάποια αριστερά επαναστατικά κινήματα. Βλέπε Γερμανία το 1918. Ο φασισμός αυτό ακριβώς ήταν με την διαφορά ότι κατάφερε για λόγους ιστορικούς να έχει και λαϊκό έρεισμα στην κοινωνία. Έγινε δηλαδή και κίνημα ταυτόχρονα. Αυτό του έδωσε μία δυναμική ώστε να ξεφύγει μερικά από τον έλεγχο της αστικής τάξης. Ποτέ όμως μα ποτέ δεν στράφηκε εναντίον της.
Η "κόκκινη απολυταρχία" ή αλλιώς "δικτατορία του προλεταριάτου" προϋποθέτει την νίκη του αριστερού επαναστατικού κινήματος και την απαλλοτρίωση της αστικής τάξης. Την επαναστατική αλλαγή του οικονομικού συστήματος κατ αρχήν, δηλαδή την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και την κοινωνικοποίηση τους.
Λέτε οι αστοί να κάτσουν να το φάνε αυτό με σταυρωμένα τα χέρια; Μα ήδη θα έχουν κινητοποιήσει τους δικούς τους φασιστικούς μηχανισμούς για να αντιδράσουν. Εκεί επιβάλλεται η "δικτατορία του προλεταριάτου" (επι της αστικής τάξης εννοείται) για να προστατευτεί η επανάσταση από την αντίδραση.
Ακριβώς το ίδιο έκανε και ο καπιταλισμός για να επιβάλει την εξουσία του πάνω στα παλαιοτέρα καθεστώτα. Η καπιταλιστική δημοκρατία που γνωρίζουμε σήμερα είναι πολύ μεταγενέστερη κατάκτηση της κοινωνίας και μόνο όταν η αστική τάξη ξεκαθάρισε τους λογαριασμούς της με όλους τους ανταγωνιστές στο παιχνίδι της εξουσίας. Και μόνο όταν κατάφερε να προσφέρει σχετικά αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης σε κάποιες από τις κοινωνίες που επικράτησε.
Αυτό το στάδιο (δηλαδή της δημοκρατίας) ο κομουνισμός δεν κατάφερε να το φτάσει γιατί για ιστορικούς λόγους (να μην φλυαρήσω παραπάνω...) μια κάστα, η λεγόμενη γραφειοκρατία, με πρώτο ηγέτη τον Στάλιν, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 20 κατάφερε να μετατρέψει την "δικτατορία του προλεταριάτου" σε "δικτατορία επί του προλεταριάτου" και να πνίξει την επανάσταση και την όποια δημοκρατική της συνέχεια. Οποιαδήποτε "Λαϊκή Δημοκρατία" προέκυψε από εκεί και πέρα ήταν από την αρχή ένα ίδιο γραφειοκρατικό έκτρωμα. Τελικά οι γραφειοκράτες οδήγησαν τον κομουνισμό πίσω στο καπιταλισμό. Τι άλλες επιλογές είχαν δηλαδή;
Οι αριστεροί υποστήριξαν ιστορικά (και κριτικά) αυτά τα καθεστώτα με την ίδια λογική που οι φιλελεύθεροι υποστήριξαν τον αστικό βοναπαρτισμό σαν μια ενδιάμεση "δύσκολη" κατάσταση.
Έχουμε λοιπόν δύο κοινωνίες τελείως διαφορετικές όπου στην "κόκκινη" η οικονομία είναι κρατική και κανένας δεν μπορεί να πεί "κλείνω ή πουλάω το εργοστάσιό μου" κλπ.... γιατί δεν ανήκει σε κανέναν ατομικά. Η υγεία η παιδεία η εργασία είναι πλέον αυτόματα δικαίωμα σε κάθε έναν και υποχρέωση ταυτόχρονα της κοινωνίας κλπ...
Από την άλλη στον καπιταλισμό τίποτα από αυτά δεν είναι αυτόματη υποχρέωση της κοινωνίας. Όσο για την δημοκρατία την ελευθερία και όλα αυτά τα πραγματικά πολύτιμα αγαθά, ούτε καν αυτά δεν υπάρχουν στο μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής ζώνης.
Συγνώμη για την φλυαρία!
Ελπίζω τουλάχιστον να μην θιχτεί στο μέλλον ξανά το θέμα για ...μπλε και πράσινους Γαύρους!
![]()
We use essential cookies to make this site work, and optional cookies to enhance your experience.