Λοιπόν για να λέμε κάποια πράγματα σοβαρά τόσο για τη ΔΕΗ όσο και για τα δάση.
Η ζήτηση είχε υπολογιστεί ότι θα φθάσει σε 12.500 MW φέτος το καλοκαίρι. Η χώρα έχει δυνατότητες μαζί με τις εισαγωγές για 11.000 MW. Άρα έχουμε ανάγκη το καλοκαίρι για 10-12 μεγάλα εργοστάσια ακόμη και 5 ακόμη σε 2 χρόνια από τώρα. Για να ακούσω, τώρα ποιός θέλει 5 εργοστάσια στην Αττική, 1 στην Πάτρα, 2 στην Κρήτη, 1 στη Θεσσαλία, κλπ. Ή μήπως θα γίνουν κι αυτά στη δυτική Μακεδονία; Και ποιός καταλαβαίνει πόσα κεφάλαια χρειάζονται για επενδύσεις; Η λύση είναι στις ανανεούμενες πηγές ενέργειας, άρα λύση θα δοθεί σε 2-3 χρόνια από τώρα. Τα άλλα είναι λόγια για δημοσιογράφους.
Για τα δάση. Με το ρεκόρ ανομβρίας και ζέστης που είχαμε, όλοι ξέραμε ότι η αντίσταση των δασών είναι λιγότερη από ποτέ. Το ξέραμε από τον Απρίλιο. Ό,τι και να προγραμματίσουμε, όποιος και να ήταν στην εξουσία, φέτος θα καούμε, τέλος, το ίδιο γίνεται παντού, ανοίξτε την πρώτη σελίδα στο msn να δείτε τί γίνεται στο βόρειο ημισφαίριο.
Για τα ιδιωτικά δάση τώρα. Οι εμπρησμοί συγκεντρώνονται όχι σε δημόσια, αλλά σε δάση-ιδιωτικές περιουσίες. Δηλ. οικόπεδα που περιέχουν δασική έκταση. Είναι αυτοί που έχουν οικόπεδα μεγάλης αξίας, αλλά δεν μπορούν να τα κάνουν τίποτε. Στη Θεσσαλονίκη για παράδειγμα υπάρχουν 1.600 ιδιοκτησίες πάνω στο Σέιχ Σου, από τον καιρό της Τουρκοκρατίας, καθόλα νόμιμες. Όταν μετά τον πόλεμο αποφασίστηκε η δάσωση του βουνού (είναι τεχνητό δάσος, κάποτε όλα ήταν ξεραίλα), δεν υπολόγισαν ποιά έκταση είναι δημόσια και ποιά ιδιωτική. Η δάσωση έγινε παντού. Πρόσκοποι, Ελληνίδες οδηγοί, σχολεία γέμισαν δένδρα την περιοχή και δημιούργησαν το δάσος που όλοι ξέρουμε. Όλοι όσοι είχαν περιουσίες, ουσιαστικά τις έχασαν. Αυτοί είναι που βάζουν φωτιές.... τις χρονιές των εκλογών. Το ίδιο γίνεται και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπου δεν υπάρχει κτηματολόγιο.
