«Με σάλιο και υπομονή….» το υπόλοιπο απαγορεύεται…
Το τρόχισμα των κοπτικών είναι μια δουλειά που θέλει πολύ προσοχή και περισσότερη εμπειρία.
Εκεί που πάς να διορθώσεις τα πράγματα μπορεί πολύ εύκολα να τα καταστρέψεις.
Αν είσαι αρχάριος κι αν θες να έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο μη χρησιμοποιείς χειροποίητα βίντια, καλύτερα πάρε έτοιμα καινούρια.
Αν όμως είσαι τολμηρός κι έχεις γερό στομάχι και υπομονή ξεκίνα το τρόχισμα. Κάποια στιγμή θα μάθεις.
Σίγουρα τα πρώτα θα τα καταστρέψεις….

Γι’αυτό λέω γερό στομάχι κι όχι νεύρα.
Σήμερα είπα να τροχίσω ένα από τα αγαπημένα μου, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, το κοπτικό έκοβε μια χαρά.
Ήθελα όμως το κάτι παραπάνω…
Η αλήθεια είναι οτι άν το κοπτικό είναι ξυράφι χαίρεσαι να το δουλεύεις.
Το γρέζι δεν τρίβεται, δεν σπάει συνεχώς, βγαίνει σχεδόν σαν σερπατίνα.
(Εξαρτάται βέβαια κι από το υλικό).

Έκανα διάφορες δοκιμές, έφτασα ακόμα και σε βάθος 3,5mm το πάσο όπως φαίνεται κι αυτό είναι πάρα πολύ για σίδερο και για τόρνο αυτού του μεγέθους.
Δεν πρόκειται βέβαια να τον δουλεύω ποτέ σε τέτοια βάθη, συνήθως δουλεύω στο μισό ή ένα χιλιοστό το πάσο που είναι υπερ αρκετό.
Υπολογίστε οτι αυτό είναι Χ2, δηλαδή κάθε πάσο του 1mm κατεβάζει το υλικό 2mm. Με το παραπάνω πάσο των 3,5mm κάθε περασιά το υλικό κατεβαίνει 7mm.
Το ίδιο κι εδώ αλλά με μικρότερο πάσο (2,5mm) αφού το υλικό είναι ανοξείδωτο και αρκετά πιο σκληρό από το σίδερο.
Σε μπρούτζο και αλουμίνιο δεν δοκίμασα, δεν υπάρχει λόγος.
Βέβαια θέλουν κι αυτά την προσοχή τους, είναι αρκετά πιο μαλακά υλικά αλλά γι’αυτό το λόγο χρειάζονται και ειδική μεταχείριση.
Θέλουν λίπανση και κοπτικά ξυράφια γιατί ζεσταίνονται λιώνουν και κολλάνε μπουκώνοντας τα κοπτικά.