Λοιπόν, λίγο πιο αναλυτικά, και δεν νομίζω να έχει κενά:
1. Έστω ότι ο άρρωστος είναι ο ένας. Αυτός ο ένας το καταλαβαίνει από την πρώτη ημέρα και πηγαίνει να αυτοκτονήσει, καθώς βλέπει ότι κανείς άλλος δεν νοσεί, συνεπώς συνειδητοποιεί πως ο άρρωστος είναι οπωσδήποτε ο ίδιος.
2. Έστω ότι οι άρρωστοι είναι δύο. Κάθε ένας από τους δύο αρρώστους, βλέπει μόνο έναν άλλον άρρωστο, συνεπώς για αυτούς, την πρώτη ημέρα δεν διαφέρει η κατάσταση από την πρώτη περίπτωση. Δηλαδή σκέφτονται ότι μπορεί ο άρρωστος που βλέπει ο καθένας να είναι ο μοναδικός που υπάρχει. Όταν όμως φτάσει η δεύτερη μέρα, τότε ο καθένας άρρωστος θα διαπιστώσει ότι ο άρρωστος που έβλεπε χθες, παραμένει, συνεπώς δεν πήγε να αυτοκτονήσει χθες, και αυτό γιατί δεν μπορεί παρά την πρώτη ημέρα να έβλεπε και έναν άλλον άρρωστο. Ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι ο ίδιος (αφού αυτός μόνο έναν άρρωστο βλέπει). Έτσι τη δεύτερη μέρα και οι δύο άρρωστοι πηγαίνουν για αυτοκτονία.
3. Έστω ότι οι άρρωστοι είναι τρεις. Την πρώτη μέρα ασφαλώς δεν πηγαίνει κανένας, είναι όπως η πρώτη ημέρα της περίπτωσης 2, δηλαδή ο καθένας βλέπει 2 αρρώστους, ακριβώς όπως κάθε υγιής μοναχός. Την δεύτερη ημέρα εξακολουθεί να βλέπει τους ίδιους δύο αρρώστους. Το ότι θα τους δει και την τρίτη ημέρα, σημαίνει αυτομάτως ότι δεν ήταν μόνο δύο οι άρρωστοι, αφού εάν ήταν δύο, θα είχαμε τη δεύτερη περίπτωση και θα έπρεπε να είχαν ήδη αυτοκτονήσει. Συνεπώς ο τρίτος άρρωστος δεν μπορεί παρά να είναι ο ίδιος.
4η, 5η περίπτωση, αναλόγως.