[...] Οταν το λόγο παίρνουν τα όπλα και η αστυνομία, οι πολίτες ,οι εργαζόμενοι , ο δημοκρατικός διάλογος και η κοινωνική δικαιοσύνη αποσύρονται από την ημερήσια διάταξη.. Δεν είναι άστοχο ότι η ιταλική εφημερίδα «Μανιφέστο» μιλάει για πιθανό εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν δύο συγκροτημένα στρατόπεδα για μεγάλης έκτασης πόλεμο, βρισκόμαστε όμως μπροστά σε ένοπλες συγκρούσεις, που ίσως πάρουν την μορφή ενός μίνι εμφυλίου πολέμου .Λείπει η ενέργεια που θα κηρύξει επισήμως την έναρξη του."
[...]
Μιας και ζητήθηκε σχόλιο στο αρχικό άρθρο σκέφτομαι τα εξής.
Λίγο υποκριτικό το τελικό σχόλιο του κ. Κούλογλου.
Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι μια έννοια που έχει αποσυρθεί από την
ημερήσια διάταξη εδώ και δεκαετίες και όχι φυσικά τις τελευταίες ημέρες ή μήνες. Εκτός αν με τον όρο δικαιοσύνη περιγράφουμε κάτι διαφορετικό. Αν κάποιος διαπιστώνει την έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης όχι από καταβολής κόσμου αλλά εδώ και λίγες μέρες, τότε είναι βλάκας ή απλά έχει συμφέρον να συντηρεί και να συντηρείται από την την έλλειψη αυτή.
Όσο για τη λέξη "εμφύλιο", καθώς χτυπά άσχημα και δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις, θα την αντικαθιστούσα με τη λέξη "ταξικός". Εκτός αν μπορεί κάποιος να ανακαλέσει έστω και εναν εμφύλιο που να μην ήταν ταξικός, τουλάχιστον ως αρχικό αίτιο.
Ο ταξικός πόλεμος λοιπόν (ταξική πάλη κατά κάποιους) δεν είναι παρά μια συνεχής διαδικασία που απλά έχει τις κορυφώσεις και τις βυθίσεις της. Αυτοτροφοδοτείται ακριβώς από αυτή την έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και περνά από διάφορες φάσεις. Άλλοτε βίαιες, άλλοτε φάσεις ανακωχής και "κοινωνικού συμβολαίου", άλλοτε έντονες και άλλοτε ήπιες. Δεν παύει όμως να υφίσταται. Είναι προφανές λοιπόν πως τα υποκριτικά δάκρυα κάποιων απλά σηματοδοτούν τον τερματισμό της περιόδου ανακωχής και συμβιβασμού των μειονεκτούντων και περιθωριοποιημένων γιατί απλά η ψαλίδα πλέον έχει ανοίξει πάρα πάρα πολύ. Μην ξεχνάμε ότι ανάλογες αντιδράσεις δεν υπάρχουν μόνο στα επεισόδια (καθαρής) βίας αλλά και σε άλλες πιο ήπιες ενέργειες ομάδων που όμως θίγουν τα συμφέροντα εξουσίας και υποστηρικτών της. Είτε πρόκειται για απεργίες, για αποχές από εργασία/μαθήματα, για καταλήψεις, για πορείες, για διαμαρτυρίες, ακόμα και για προσφυγές σε ένδικα (άρα και νόμιμα) μέσα, η αντίδραση είναι πάντα η ίδια. Είναι η προσπάθεια να στραφεί μια μερίδα του κόσμου απέναντι σε μια άλλη. Αν βέβαια κάποιος αισθάνεται ή είναι μέρος και κομμάτι της εξουσίας είναι λογικό και αναμενόμενο να κάθεται πιο βολικά από
εκείνη την πλευρά. Ας αναρωτηθεί όμως τη θέση και το ρόλο του κι ας μην κατηγορεί όλους τους άλλους που κάθονται από την άλλη...
Και κάτι τελευταίο. Κοινωνική δικαιοσύνη δεν σημαίνει απλά και μόνο ίση και δίκαιη διανομή πλούτου. Αυτό είναι υπεραπλούστευση που χρησιμοποιείται με μαεστρία από όλους τους λεφτάδες και βολεμένους. Είναι ένας χάρτινος φάρος που έχει στηθεί και βαδίζουν όλοι προς αυτόν.
'Οχι κύριοι, κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει ίση μεταχείρηση απέναντι σε όλα. Στα δικαστήρια, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στο δρόμο, παντού. Ο στόχος πρέπει να είναι αυτός.