Και τώρα τα καλά νέα: Αν οι δίσκοι σας είναι καθαροί (ή μάλλον όταν καθαριστούν) το ηχητικό αποτέλεσμα του LT είναι μακράν καλύτερο οποιουδήποτε πλατό έχετε ακούσει. Κι όταν λέμε "μακράν" εννοούμε "μ α κ ρ ά ν". Δεν σας κρύβω ότι αισθάνομαι μία περίεργη θλίψη σκεπτόμενος ότι ένας ολόκληρος και ιδιαίτερα γοητευτικός κόσμος (των ρυθμίσεων, της μαύρης μαγείας με την VTA, των ειδικών πεφωτισμένων ιερέων της μυστικής τέχνης του βινυλίου και -γιατί όχι;- των προσωπικών ψευδαισθήσεων) παύει να υπάρχει σαν να ήταν μία οπτασία. Καλόν είναι, βεβαίως, να κρατάς τα προσχήματα γιατί η τεχνολογία είναι μυστήριο πράγμα και κανείς δεν γνωρίζει τί θα βγεί μεθαύριο, αλλά το πιθανότερο είναι πως ποτέ, κανένα μηχανικό σύστημα όσο και αν στοιχίσει δεν θα φτάσει παρά μόνον "πολύ κοντά" σε αυτό που αποδίδει αβίαστα το LΤ το οποίο είναι προφανές ότι θέτει, ίσως για πρώτη φορά, ένα αντικειμενικό κριτήριο αναφοράς στον συγκεκριμένο χώρο. Αν γνωρίζετε έστω και λίγο από βινύλιο ξέρετε τί θα πρέπει να αφαιρέσετε από τον ήχο του για είστε ευτυχείς: Τα μηχανικά προβλήματα του εδράνου και τους ιδιοσυντονισμούς του συστήματος βραχίονας-κεφαλή που δίνουν το γνωστό "βάρος" χαμηλά. Το πεπερασμένο τράκινγκ σε σήματα ανώτερων χαμηλών και μεσαίων που χαλάει την αίσθηση αν το σήμα έχει μεγάλο πλάτος. Τις υψηλές συχνότητες που είναι ευαίσθητες στο κάθε τι (στα καλώδια, στο phono, στην θερμοκρασία που επιδρά στην ελαστική ανάρτηση του στελέχους της κεφαλής). Την στερεοφωνική εικόνα που τραυματίζεται από την διαφωνία των καναλιών. Ολα αυτά είναι απόντα στην περίπτωση του LT και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εξαιρετικό: Μπάσο που το νοιώθεις και το βλέπεις καθώς περιγράφεται με άψογη λεπτομέρεια, φωνές που ξεπηδούν στην σκηνή με εκπληκτική άρθρωση, υψηλές συχνότητες που βάζουν στην θέση τους πανάκριβα upsampled ψηφιακά συστήματα, εικόνα που ποτέ (μα ποτέ) δεν ήξερες ότι μπορεί να υπάρξει σε ένα ταπεινό βινύλιο. Σε πολύ υψηλά επίπεδα κόστους (όπως συμβαίνει εν προκειμένω) ένα ιδιαίτερα σημαντικό κριτήριο για την απόδοση μίας συσκευής είναι το αν αυτή είναι σε θέση να αλλάξει την σχέση σου με το μουσικό υλικό που κατέχεις και χρησιμοποιείς. Το LT (μαζί με το Esoteric P70/D70) είναι ο ορισμός αυτής της δυνατότητας: Και αν στην ψηφιακή τεχνολογία τα στοιχεία που μπορεί να χάνονται είναι λίγα και τα περιθώρια βελτίωσης υπαρκτά αλλά περιορισμένα, στο βινύλιο τα πράγματα είναι πολύ πιο άγρια. Χρησιμοποιώντας το, διαπιστώσαμε πόσο απίστευτα καλά ακούγονται τα βινύλια της σειράς Highlights του Stereoplay (DMM με χάραξη μισής ταχύτητας), την εξαιρετική δουλειά στη νέα μείξη του The Dark Side of The Moon και ακούσαμε το βιμπράφωνο του Lars Ertsrand (Jazz At The Pawnshop/Proprius) στην καλύτερη εκδοχή του (σαφώς καλύτερη από αυτήν του CD, με πολύ πιο ρεαλιστικό μέγεθος και κίνηση). Από το πλατό πέρασε επίσης ένας από τους πλέον δύσκολους δίσκους: Το κωδικοποιημένο με QSound "Amused To Death" του Roger Waters, ένα άριστο παράδειγμα δικαναλικής παραγωγής surround που απαιτεί εξαιρετική δυνατότητα ανάγνωσης και απόλυτη ισορροπία καναλιών για να αποδοθούν τα εφέ. Το αποτέλεσμα έδωσε μία εντελώς νέα διάσταση σε ένα έργο για το οποίο ο υπογράφων δεν έτρεφε και καμμία μεγάλη εκτίμηση (πρόκειται για μία αδιάκοπη κλάψα του Waters επί παντός επιστητού). Επειδή γνωρίζω ότι θα ρωτήσετε, η απάντηση είναι "ναι, παίζει και τις κανονιές από το 1812 της Telarc". Τα παραδείγματα δεν τελειώνουν εύκολα: Το "Sketches of Spain" (Μiles Davis/Gil Evans, Classic Records) και το "Kind Of Blue" του ίδιου καλλιτέχνη απέκτησαν νέες διαστάσεις και (με δεδομένη την ηλικία των έργων) εκπληκτική παρουσία αποδεικνύοντας ότι μία καλή παραγωγή παρά τους περιορισμούς της τεχνολογίας, είναι τελικώς διαχρονική.
