kokar
Supreme Member
Κατεβαίνω στην Κοραή. Τα ΜΑΤ παρεταγμένα. Όρθιοι με τις ασπίδες στα πόδια και με πλήρη εξάρτηση. Παραδίπλα και τα ΕΚΑΜ και τα ΥΜΕΤ. Οι ΜΑΤατζήδες είναι πιτσιρίκια (το πολύ 30ετών) οι δεύτεροι μεγαλύτεροι στην ηλικία (μέχρι 40). Προσπαθώ να πιάσω ψιλή κουβέντα. Οι ΜΑΤατζήδες αντοποκρίνονται.
-Πήρες κάποιο ρεπό;;;
-Ωραίο ανέκδοτο. Εχει να σκάσει το χείλι μου 4 μέρες.
- Από υπηρεσία;
- 7 ώρες ύπνο, και όλες τις άλλες επιφυλακή και εργασία. Δεν έχουμε φύγει καθόλου από το κέντρο. Το φαγητό είναι δύσκολο, το νερό πιο δύσκολο και ρούχα μας φέρνουν από το σπίτι.
-Υπομονή.
-Ναι, υπομονή, τι να κάνουμε… όταν υπάρχουν οι μαλάκες, εμείς την πληρώνουμε.
Το ηθικό τους χαμηλό.
Πάω και στους άλλους, τα βοηθητικά σώματα, αυτούς με τα μπλε. Εδώ οι ηλικίες είναι μεγαλύτερες, τα βλέμματα πιο σκληρά, τυπική αστυνομική συμπεριφορά. Πάω να πιάσω ψιλή κουβέντα. Ο πρώτος παραμένει σιωπηλός. Το ίδιο και ο δεύτερος. Σφίγγα. Ο τρίτος έχει τα νεύρα του και με ψέλνει… μάλλον ευγενικά. Πάω να απαντήσω και νιώθω να φεύγω μέτρα μακριά σπρωγμένος από ασπίδα κάποιου άλλου. Γιατί;; Βγάζω ταυτότητα (και την πολυτεκνική) και τη δείχνω από μακριά. Μαζεύονται 2-3 με μάλλον άσχημες διαθέσεις. Ζητώ τον επικεφαλής… δεν έχω κάνει κάτι. Είναι εκεί κοντά. Μου ζητά να αποχωρήσω. Φεύγω….. προβληματισμένος. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Βλάση τυχερός ήσουν....
μπορούσε κάλλιστα να νομίσουν τα σαΐνια οτι πας να βγάλεις κανένα
όπλο και μετά........