Όχι, δεν είναι ο Μπέννυ Χιλλ....

μη μαλώνετε
ο Lindsey είναι.

τώρα για μουσειακό είδος...και ο Μότσαρτ τί είναι δηλαδή.
Και όλα τα θέματά του αν τα παίξεις με ένα πιάνο μπορεί να ακουστεί κάτι τέτοιο.
και αντίστοιχα του Ελτον αν τα ενορχηστρώσεις (άλλωστε αυτό πρόβαλε εξ αρχής ο Λύμπε) θα φτάσεις πολύ μακριά....
 
O Elton υπαρχει μονον στα 70's , βγαζω εξω το
ντισκο εκτρωμα του το 79 (victim of love) ακομα και οι stones καναν
αλλα με στυλ...
 
Απάντηση: Re: Όχι, δεν είναι ο Μπέννυ Χιλλ....

supersonic said:
μη μαλώνετε
ο Lindsey είναι.

τώρα για μουσειακό είδος...και ο Μότσαρτ τί είναι δηλαδή.
Και όλα τα θέματά του αν τα παίξεις με ένα πιάνο μπορεί να ακουστεί κάτι τέτοιο.
και αντίστοιχα του Ελτον αν τα ενορχηστρώσεις (άλλωστε αυτό πρόβαλε εξ αρχής ο Λύμπε) θα φτάσεις πολύ μακριά....
Click to expand...

Eχει γράψει σονάτες γιά πιάνο ο Elton ή μήπως οι μουσικές του γραμμές έχουν κάποια σχέση μέ τού Mozart?

Σέ λίγο θά ακούσουμε οτι ο Amadeus δυό νοτούλες έπαιζε .
 
δεν είπα τίποτα για δυό νοτούλες.

Και δεν θα συγκρίνουμε διαφορετικές εποχές.
Δεν νομίζω σήμερα να γράφεται ή να μπορεί να γίνει αποδεκτή μουσική στο ύφος του Μοτσαρτ.
 
supersonic said:
Δεν νομίζω σήμερα να μπορεί να γίνει αποδεκτή μουσική στο ύφος του Μοτσαρτ.
Click to expand...

Κάτσε βρε Δημήτρη, πώς το λες αυτό ελαφρά τη καρδία; Το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι του 20ου και του 21ου αιώνα ανακαλύπτουν και αγαπάνε τη μουσική του Μότσαρτ δεν είναι απόδειξη ότι όντως μπορεί να γίνει αποδεκτή μουσική σαν του Μότσαρτ;
Όπου Μότσαρτ βέβαια βάλε και Μπετόβεν, Μπαχ, Μάλερ, Μπρούκνερ κλπ κλπ.
 
Last edited:
Απάντηση: Re: Όχι, δεν είναι ο Μπέννυ Χιλλ....

supersonic said:
δεν είπα τίποτα για δυό νοτούλες.

Και δεν θα συγκρίνουμε διαφορετικές εποχές.
Δεν νομίζω σήμερα να γράφεται ή να μπορεί να γίνει αποδεκτή μουσική στο ύφος του Μοτσαρτ.
Click to expand...

Τί σημαίνει ''μουσική στό ύφος'' τού Mozart??Ανάλογα τού Mozart και τού κάθε σημαντικού συνθετη τής τότε ή και τής μετέπειτα εποχής μπορεί καί νά υπάρχουν,αλλά περνούν στό ντούκου και φυσικά δέν βρίσκονται στήν pop,αλλά πιθανώς στήν jazz και στόν αυτοσχεδιασμό..
Και ο Schoenberg ,Mozart ήταν, γιά την εποχή του ή ο Stravinsky...

H επιστροφή στην Μουσική τού Bach ή τού Mozart ομως σημαίνει πολλά γιατί παραμένει πηγή έμπνευσης και σέ σημερινούς σημαντικούς μουσικούς...

Ε η pop δεν παίζει σέ αυτά τά επίπεδα,παρότι και μένα μού αρέσει και τήν απολαμβάνω.
 
Mη στραβώνετε κι οι δυό τώρα.
νομίζω ότι ξέρετε κι οι δυό τις αγάπες μου στην κλασική.

Αλλο λέω.
Δεν ξέρουμε σήμερα ποιά ήταν η πόπ του 1780 πχ ούτε πόσο απλή ήταν η ποπ σε σχέση με την γραμμένη και σωσμένη μουσική που σήμερα είναι κλασική.
Δεν θα υποβαθμίσουμε ούτε τον Αμαντέους ούτε τον Λουδοβικο για χάρη του Ελτον.
όμως κανείς δεν ξέρει ποιά θα είναι η μουσική του αύριο ούτε το πως θα αντιμετωπιστεί η μουσική του Ελτον αύριο.
 
Νομίζω ότι εξ'ορισμού η pop πρέπει να είναι σχετικά εύληπτη αφού απευθύνεται σε αριθμητικά πολύ περισσότερους αποδέκτες (αλλιώς δεν θα ήταν pop) οι οποίοι καλώς ή κακώς δεν έχουν τόσο δουλεμένα αυτιά σε πιο σύνθετες φόρμες. Η λεγόμενη κλασσική ή πιο σωστά η λόγια μουσική (παλαιότερη και πιο σύγχρονη) είναι πιο πολύπλοκη όπως είναι και η jazz (αρκετές μορφές της).
Επίσης κάτι άλλο που μας διαφεύγει στη συζήτηση είναι ότι αντιδιαστέλλουμε τη δημιουργία μουσικής (κλασσική, jazz) με τη δημιουργία τραγουδιών, που κατά βάση είναι η pop. Λέγοντας μουσική βέβαια δεν εννοώ οτιδήποτε δεν έχει στίχους διότι τότε ίσως θέσει υποψηφιότητα για αυριανός κλασσικός και ο ...Yanni.

Δεν στραβώνουμε βρε, συζήτηση κάνουμε :smile:
 
Last edited:
supersonic said:
Δεν ξέρουμε σήμερα ποιά ήταν η πόπ του 1780 πχ ούτε πόσο απλή ήταν η ποπ σε σχέση με την γραμμένη και σωσμένη μουσική που σήμερα είναι κλασική.
Click to expand...

Το ξέρουμε, και πολύ καλά μάλιστα. Τα ποπ τραγουδάκια του 1780 και του 1880 υπάρχουν καταγεγραμμένα, αλλά μόνο κάποιοι μουσικολόγοι ασχολούνται πλέον μαζί τους. Και η λαϊκή μουσική τότε ήταν τόσο απλή όσο είναι και τώρα. Μόνο τραγούδια και τίποτα άλλο.
 
ΚΩΣΤΑΣ ΖΑΓΓΟΓΙΑΝΝΗΣ said:
Το ξέρουμε, και πολύ καλά μάλιστα. Τα ποπ τραγουδάκια του 1780 και του 1880 υπάρχουν καταγεγραμμένα, αλλά μόνο κάποιοι μουσικολόγοι ασχολούνται πλέον μαζί τους. Και η λαϊκή μουσική τότε ήταν τόσο απλή όσο είναι και τώρα. Μόνο τραγούδια και τίποτα άλλο.
Click to expand...

ναι ε?:afro:
 
μία μελωδία που θα την πιάσει στα χέρια του ένας μάστορας, θα τις κάνει παραλλαγές και ενδεχομένως θα την επεξεργασθεί με τους κανόνες της αντίστιξης και της φούγκας, μπορεί θαυμάσια να σταθεί σαν μέρος Σονάτας.

το Γιατί δεν γράφονται πια Σονάτες ή γιατί η Συμφωνική Μουσική τελείωσε με τον Σοστακόβιτς είναι ένα θέμα 'βαρύ' για τις ταπεινές μου γνώσεις και δεν μπορώ να το αναλύσω επαρκώς.
Θεωρώ όμως πως έχει να κάνει με τις κοσμογονικές αλλαγές πάνω στους τρόπους που οι άνθρωποι παράγουν ή ακούν μουσική.
Αλλαγές που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.
 
Απάντηση: Re: Όχι, δεν είναι ο Μπέννυ Χιλλ....

Σπύρος Σούρλας said:
Τί σημαίνει ''μουσική στό ύφος'' τού Mozart??Ανάλογα τού Mozart και τού κάθε σημαντικού συνθετη τής τότε ή και τής μετέπειτα εποχής μπορεί καί νά υπάρχουν,αλλά περνούν στό ντούκου και φυσικά δέν βρίσκονται στήν pop,αλλά πιθανώς στήν jazz και στόν αυτοσχεδιασμό..
Και ο Schoenberg ,Mozart ήταν, γιά την εποχή του ή ο Stravinsky...

H επιστροφή στην Μουσική τού Bach ή τού Mozart ομως σημαίνει πολλά γιατί παραμένει πηγή έμπνευσης και σέ σημερινούς σημαντικούς μουσικούς...

Ε η pop δεν παίζει σέ αυτά τά επίπεδα,παρότι και μένα μού αρέσει και τήν απολαμβάνω.
Click to expand...

Αμάν κι εσύ αφοριστικέ !!!!:Banane0::firstprize:

Στην τελική το pop βγαίνει από το popular.

Γιατί λοιπόν να μην κατατάξω στην εποχή τους ποπ τον Wolfi ,τον Μπετόβεν κλπ.
Στον καιρό τους ήταν διάσημοι,λαοφιλείς οπότε συνειρμικά ήταν..ποπ.
Το πόσο δύσκολη,ιδιοφυής και σύνθετη μπορεί να είναι και η ποπ ,είναι άλλο θέμα β'εβαια.

Στο κάτω κάτω ποπ είναι και η Britney Spears ποπ είναι και οι Abba !
Υπάρχει σύγκριση ?
Nope..:ADFADF1:
 
Re: Απάντηση: Re: Όχι, δεν είναι ο Μπέννυ Χιλλ....

Δημήτρης Ιωάννου said:
Στην τελική το pop βγαίνει από το popular.

Γιατί λοιπόν να μην κατατάξω στην εποχή τους ποπ τον Wolfi ,τον Μπετόβεν κλπ.
Στον καιρό τους ήταν διάσημοι,λαοφιλείς οπότε συνειρμικά ήταν..ποπ.
Το πόσο δύσκολη,ιδιοφυής και σύνθετη μπορεί να είναι και η ποπ ,είναι άλλο θέμα β'εβαια.
Click to expand...

Μα τι να λέμε τώρα, εάν δεν ήταν ποπ ο Μπετόβεν τότε ποιος ήταν!

pop_beethoven_button-p145872781707014091t5sj_400.jpg



Ο δε Βόλφι...
fa_mozart_kopfhoerer.jpg




Ένας βρετανός μουσικοκριτικός, το 1963 παρουσίαζε στη στήλη του το δεύτερο LP των Σκαθαριών (With the Beatles) και για ένα τραγούδι, νομίζω το Not a Second Time, είχε γράψει διθυραμβικά σχόλια, υποδεικνύοντας την "αιολική" πρόοδο των συγχορδιών του τελειώματος του τραγουδιού που παρέπεμπε σε Μάλερ (νομίζω). Ο δημιουργός του τραγουδιού, Λέννον, είπε πως δεν ήξερε τι στην ευχή είναι αυτό το "αιολικό" :flipout:
 
Με δεδομένο το μεγάλο ποσοστό χαμηλής μόρφωσης των εποχών εκείνων (Μότσαρτ, Μπετόβεν) αλλά και των μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι οι μεγάλες μάζες άκουγαν (ή έστω είχαν πρόσβαση) στη μουσική των συνθετών αυτών. Οπότε δε νομίζω ότι θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε pop(ular). Pop θα ήταν τα λαϊκά τραγουδάκια της εποχής, τα οποία, για ευνόητους λόγους δεν άντεξαν στο χρόνο.
 
Last edited:
θα με ενδιέφερε, αν έχουν την καλωσύνη, οι φίλοι που κάνουν πιο εύκολα από μένα τη διάκριση ανάμεσα στο Υψηλό και το Ευτελές, να μου πούν Που κατατάσσουν τους συνθέτες που γράφουν soundtracks και Πόση απόσταση θεωρούν πως χωρίζει αυτούς τους συνθέτες από αυτό που χοντρικά λέμε ποπ.

Επίσης, πόσο Σοβαρούς και σημαντικούς θεωρούν συνθέτες σαν τον Duke Ellington, τον Louis Armstrong, τον Alban Berg, τον Kurt Weil, τον Ηanns Eisler, τον Luigi Nono, τον Luciano Berio, τον Karlheinz Stockhausen, τον Γιάννη Ξενάκη κ.α.
 
Κωστας Λυμπεροπουλος said:
θα με ενδιέφερε, αν έχουν την καλωσύνη, οι φίλοι που κάνουν πιο εύκολα από μένα τη διάκριση ανάμεσα στο Υψηλό και το Ευτελές, να μου πούν Που κατατάσσουν τους συνθέτες που γράφουν soundtracks και Πόση απόσταση θεωρούν πως χωρίζει αυτούς τους συνθέτες από αυτό που χοντρικά λέμε ποπ.

Επίσης, πόσο Σοβαρούς και σημαντικούς θεωρούν συνθέτες σαν τον Duke Ellington, τον Louis Armstrong, τον Alban Berg, τον Kurt Weil, τον Ηanns Eisler, τον Luigi Nono, τον Luciano Berio, τον Karlheinz Stockhausen, τον Γιάννη Ξενάκη κ.α.
Click to expand...

...όταν σοβαρεύει το πράγμα χάνει την ομορφιά του τελικά...
ή παραφράζοντας...
when the going gets tough....where are the tough?:a0210:
 
Λογικά ένα δεκάχρονο Αιθιοπάκι που πεινάει δεν θα γνωρίζει τον Χατζηδάκη, και με δεδομένο το που ζει και το πόσο θα ζει δεν νομίζω ότι θα τον μάθει και ποτέ. Πριν κλάψουμε και νιαουρίσουμε όλοι μαζί, να σας πω πως δεν έχω καμία πρόθεση ούτε να απαξιώσω τον Χατζηδάκη ούτε να δικαιώσω τα πεινασμένα παιδάκια του πλανήτη γη ούτε φυσικά να γίνω μελό. Απλά σκέφτομαι πως η “τέχνη”( πόσο αυστηρή μπορεί να ακούγεται μια λέξη κάποιες φορές ) μπορεί για μερικά δευτερόλεπτα να κάνει ένα δυστυχισμένο να ξεχάσει την δυστυχία του, την ίδια ακριβώς στιγμή που κάποιον άλλο θα το αφήσει αδιάφορο. Το ταμπούρλο (ενδεχομένως) που θα ακούσει ένα παιδάκι και θα το κάνει για λίγα λεπτά να ξεχαστεί για μένα όσο παράξενο και αν ακούγεται, πλησιάζει πολύ περισσότερο την έννοια της τέχνης από το μεμονωμένα να κρίνει κάποιος την μουσική του Χατζηδάκη.

Επιπλέον αυτή η διαδικασία είναι και παραπλανητική. Αν για παράδειγμα πω πως ο Χατζηδάκης είναι καλύτερος από ένα ταμπούρλο αυτό δεν σημαίνει ότι είναι, αλλά το ότι εγώ πάντα σε συνάρτηση με το ποιος είμαι, σε ποια εποχή ζω, που ζω, τι πρόσβαση έχω σε πληροφορία, και ποιές είναι οι προθέσεις μου, οι δημιουργίες του Χατζηδάκη καταφέρνουν να γαληνέψουν την ψυχή μου γιατί αυτό δεν μπορεί να το κάνει η Νατάσσα Θεοδωρίδου. Αν αλλάξουν όλα τα δεδομένα μου πιθανότατα θα αλλάξουν και όλοι οι συσχετισμοί.

Επομένως( και ξέρω ότι διαφωνείτε με αυτό), το έργο του Χατζηδάκη δεν μπορεί να σταθεί από μόνο του. Όλη η τοποθέτηση μου πάνω στο θέμα δείχνει πως έχει υπάρξει μια σχέση! Εγώ εδώ θέλω να επικεντρωθώ και πιο συγκεκριμένα στην ποιότητα αυτής της "σχέσης".

Αν λοιπόν συσταθεί μια επιτροπή από φωτισμένους ανθρώπους του πλανήτη, οι οποίοι χρησιμοποιώντας άπειρα κριτήρια καταλήξουν στο συμπέρασμα πως ο Χατζηδάκης είναι καλύτερος από ένα ταμπούρλο, νομίζετε πως αυτό θα είναι αρκετό για να ορίσουμε τι είναι περισσότερο τέχνη?

Εγώ λέω όχι Εκτός αν μέσα σε όλα τα κριτήρια οι "φωτισμένοι" έχουν συμπεριλάβει και το γεγονός πως εγώ αγόρασα όλη την δισκογραφία του Χατζηδάκη προκειμένου να ρίξω μια κουλτουριάρα γκόμενα την ίδια στιγμή που ένα ταμπούρλο έδωσε δέκα λεπτά ζωής παραπάνω σε έναν πεινασμένο άνθρωπο.

Επομένως, για μένα πάντα, η μόνη τέχνη που μπορεί να υπάρξει είναι η σχέση του ανθρώπου με την δημιουργία!
 
Γιώργο το δεκάχρονο παιδάκι που πεινάει,δεν θα ξεχαστεί ούτε με το ταμπούρλο πίστεψέ με...Το Αιθιοπακι έχει ανάγκη για φαΐ,όχι για τέχνη...Η τέχνη διαμορφώνεται σε όλη της την υπόσταση,μέσα σε χορτασμένα (καταρχήν) σώματα...Οι πεινασμένοι τρέφονται με σπόντες,που ναι μεν τους αποσπούν για λίγο την προσοχή,αλλά δεν είναι αρκετές για να τους διαμορφώσουν τον χαρακτήρα,αφού ως γνωστόν,νηστικό αρκούδι δεν χορεύει...
 
SPYROS A. said:
Γιώργο το δεκάχρονο παιδάκι που πεινάει,δεν θα ξεχαστεί ούτε με το ταμπούρλο πίστεψέ με...Το Αιθιοπακι έχει ανάγκη για φαΐ,όχι για τέχνη...Η τέχνη διαμορφώνεται σε όλη της την υπόσταση,μέσα σε χορτασμένα (καταρχήν) σώματα...Οι πεινασμένοι τρέφονται με σπόντες,που ναι μεν τους αποσπούν για λίγο την προσοχή,αλλά δεν είναι αρκετές για να τους διαμορφώσουν τον χαρακτήρα,αφού ως γνωστόν,νηστικό αρκούδι δεν χορεύει...
Click to expand...



Τελικά είμαι μελό δηλαδή!



Θέλω να πιστεύω πως θα ξεχαστεί για δευτερόλεπτα!

Γενικά θέλω να πιστεύω πως ενώ υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια σύμφωνα με τα οποία μπορείς να κρίνεις όμοια ή ανόμοια πράγματα , υπάρχουν ταυτόχρονα και άλλα τόσα υποκειμενικά που καθιστούν την διαδικασία αυτή δύσκολη. Αλλιώς δεν θα υπήρχε πουθενά ελπίδα! Φαντάσου τι κόσμος θα ήταν αυτός που θα έβαζες κριτήρια(άπειρα) σε έναν υπολογιστή και θα σου έβγαζε αποτελέσματα με επίπεδα “τέχνης”
 
........Και αν διαμορφώνεται μέσα σε χορτασμένα σώματα, τότε μόλις μου έδωσες το πρώτο κριτήριο για να μην την γουστάρω καθόλου.
 
Top Bottom