Απάντηση: Re: Οι χλιδάνεργοι!
Συμφωνω 100%.
Δουλεύω σε εταιρία κινητής τηλεφωνίας εδώ και 4+ χρόνια. Η εταιρία πληρώνει τα νόμιμα σε υπερωρίες, νυχτερινά, προσαυξήσεις κλπ.
Έχω πτυχίο πληροφορικής και μεταπτυχιακό στις τηλεπικοινωνίες. Ξεκίνησα να δουλεύω με 900 ευρώ καθαρά. Μετά απο 4+ χρόνια ο μισθός μου είναι 1300 ευρώ χωρίς προσαυξήσεις λόγω υπερωριών κλπ. Χλιδάνεργος είναι για μένα εκείνος που έχει τα ίδια προσόντα με μένα αλλά επειδή στην Αγγλία (όπου και σπούδασα με έξοδα των γονιών μου) μπορούσαμε να βρούμε σχετικά εύκολα δουλειά αν καθόμασταν, με 35.000 λίρες το χρόνο τότε (περι τα 55.000 ευρώ δλδ 4000 ευρώ μηνιαίως!), προτιμά να μη δεχτεί τα ψωρο-900 ευρώ το μήνα και να συνεχίσει να τρέφεται απο τη μαμα και το μπαμπα.
Είμαι 30 χρονών παντρεμενος, με γυναίκα που βγάζει περισσότερα απο μένα! Μήπως να κάτσω σπίτι, να κορνιζάρω τα πτυχία και να κάνω τις δουλει´ς του σπιτιού?
Για μένα η δουλειά (η οποιαδήποτε δουλειά) είναι σημείο αξιοπρέπειας. Δε θα συνιστούσα σε κανένα να μη δουλεψει για 700 ευρώ, αντί να κάθεται στο σπίτι, όσο κι αν δεν τα είχε "ανάγκη" αυτά τα λεφτά. Θεωρώ τον πτυχιούχο άνεργο, ξεκάθαρα ΑΕΡΓΟ! Όταν έψαχνα για δουλειά το 2003, και για 2 μήνες δεν είχα βρεί τίποτα, ήθελα να ξεκινήσω να δουλεύω σερβιτόρος που ήταν πιο εύκολο και άμεσο να βρεθεί ως προσωρινή απασχόληση. Δε με άφηνε η νυν σύζυγος λέγοντας "με πτύχιο και μαστερ θα πας βρε αγάπη μου σερβιτόρος?". Τότε είμασταν ακόμη "νιάτα" χωρίς υποχρεώσεις και μας έθρεφαν οι γονείς. Αν τώρα είχα (χτύπα ξύλο) πρόβλημα ανεργίας, δε νομίζω οτι θα με συμβούλευε το ίδιο, μιας και έχουμε αυξημένες υποχρεώσεις, και αυξημένο εγωϊσμό για να δεχθούμε οικονομική ενίσχυση απο τους γονείς μας. Πως αλλάζουν οι συνθήκες τον άνθρωπο ε?
Γι'αυτό θεωρώ οτι το πρόβλημα τον χλιδάνεργων δεν είναι ούτε των εργοδοτών αλλά ούτε των ίδιων των χλιδάνεργων. Είναι κοινωνικό φαινόμαινο που διατηρείται απο τη μοντέρνα κουλτούρα των Ελλήνων. Των Ελλήνων των σπουδαγμένων στα "εξωτερικά", των Ελλήνων των σπουδαγμένων "σε ΑΕΙ κι όχι κανένα παρακατιανό ΤΕΙ", ή των Ελλήνων που είχαν εν γένει συνηθίσει να βγαίνουν ως φοιτητές σε "in clubs", να σκάνε στον παρκαδόρο 20 ευρώ να προσέχει το αμάξι του μπαμπά κλπ.
Η δουλειά δεν είναι ντροπή! Ντροπή είναι να αισθάνεσαι οτι αντί για δουλειά σου προσφέρουν δουλεία, κι έτσι να μένεις ά(ν)εργος και να βρίζεις κι απο πάνω το σύστημα που σε εξώθησε να σκάσειε ενα σωρο λεφτά να σπουδάσεις και να μη σου έχει μια θέση με 3000 ευρώ να σε περιμένει στην πατρίδα.
Συμφωνω 100%.