Το θέμα με τα περιοδικά που παρουσιάζουν άπιαστα όνειρα για το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων άρα και αναγνωστών τους, εντάσσεται στον γενικότερο κανόνα, που ισχύει βέβαια εδώ και πάρα πολλά χρόνια αλλά όσο περνά ο καιρός ισχύει όλο και περισσότερο. Ο γενικότερος αυτός κανόνας έχει να κάνει με την τάση των μέσων να εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες αδυναμίες ως προς την τάση τους προς το άπιαστο και να τους πουλάνε απατηλά όνειρα ως υποκατάστατα αυτών που πραγματικά θα έπρεπε να είχαν.
Είτε υπερσυστήματα ήχου, είτε υπεραυτοκίνητα, είτε υπερσκάφη, είτε υπερκατοικίες, είτε υπερρουχισμό, είτε υπεργκόμενες & υπεργκόμενους, είτε ότι άλλο υπερκάτι κι αν παρουσιάζουν, πετυχαίνουν το σκοπό τους που φυσικά δεν είναι άλλος από το κέρδος μέσω της πώλησης και της συμμετοχής διαφημίσεων αφού η συνταγή είναι γνωστή και απλή.
Ο κόσμος που όλη μέρα είναι σκημένος πάνω από ένα εργασιακό αντικείμενο, τις περισσότερες φορές τελείως ξένο μάλιστα με τις προσωπικές του τάσεις και επιδιώξεις, για να πάρει το πολύ πολύ έναν σχετικά ικανοποιητικό μισθό, αυτός όλος ο κόσμος έχει ανάγκη από όνειρα! Όσο κι αν το καταπιέζει αυτό στο μεγαλύτερο ποσοστό της ζωής του, κάποιες στιγμές έχει ανάγκη να μπορεί να φύγει με λίγο μόνο κόπο, από τα τετριμένα του και να ταξιδέψει για λίγο στα ιδεατά του.
Αυτό είναι η αρχή του κακού!
Αυτή η ανάγκη είναι απολύτως γνωστή και μελετημένη μέχρι εκεί που δεν παίρνει από όλο το συρφετό που λέγεται marketing. Έχει αναλυθεί με τρομερή πια ακρίβεια, η αντίδραση, του ουσιαστικά κοιμισμένου εγκεφάλου μας, στα χρώματα, στην κίνηση, στον ήχο, στις βασικές έννοιες που μας προκαλούν ευχάριστα συναισθήματα και τα χρησιμοποιούν με τρομερή πια επιτυχία σε κάθε είδους διαφήμιση, άρθρα περιοδικών, τηλεόραση ακόμα και έργα. Τα χρησιμοποιούν με τόσο πετυχημένο τρόπο που μας ενεργοποιούν την παραγωγή άπιαστων ονείρων σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό. Αυτό βέβαια, έχει σαν έμμεσο αποτέλεσμα την όλο και μεγαλύτερη τάση μας προς τον υπερκαταναλωτισμό που λειτουργεί ενδόμυχα με κατεύθυνση την μεγαλύτερη δυνατόν προσέγγιση μας προς όλα αυτά τα άπιαστα όνειρα.
Φυσικά η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου είναι τελείως πλασματική. Ποτέ δε πρόκειται να προσεγγίσουμε πραγματικά τα τεχνηέντως δημιουργημένα άπιαστα μας όνειρα. Γι αυτό και μονίμως νιώθουμε πολύ εύκολα και σύντομα ξανά ανικανοποίητοι από το αποτέλεσμα των πράξεων μας και προσπαθούμε εκ νέου με επόμενη αγορά, αλλαγή σκηνικού ζωής, αλλαγή γκόμενας - γκόμενου κ.ο.κ. Παιχνίδι να γίνεται δηλαδή! Κάτι σα τον γάιδαρο με το καρότο!
Τελικό αποτέλεσμα είναι, εμείς να αναλώνουμε ουσιαστικά όλη μας τη ζωή για πρακτικά ελάχιστες απολαβές που ακόμα και αυτές τις θυσιάζουμε στο βωμό ενός συστήματος παραγωγής τεχνητών αναγκών που φυσικά το μόνο που προσφέρει είναι ακόμα περισσότερα κέρδη στα λίγα μεγάλα αφεντικά και ακόμα μεγαλύτερη υποδούλωση μας στο ίδιο το σύστημα.
Περαστικά μας! (Λέμε τώρα γιατί δεν προβλέπεται...)
Όσο βολευόμαστε σε ιδέες τύπου "λίγες είναι οι χαρές που έχω κι εγώ σ' αυτή τη ζωή, να μη τις χαρώ κάπως, κάποτε;!" και όλα τα σχετικά, τόσο αφηνόμαστε να πέφτουμε στο προαναφερθέν λούκι μας!
