Κοντεύω να τρελλαθω με αυτά που διαβάζω.
-Να μείνουν γιατί αν περάσουν θα εμποδίσουν την εξέλιξη των παιδιών που "διαβάζουν"...
Δηλαδή όσα παιδιά περνάνε την τάξη,έχουν το ίδιο επίπεδο,δεν εμποδίζουν την εξέλιξη των υπολοίπων και έτσι όοοοοοοοοοοοοοολα μαζί,περνάνε στα ΑΕΙ.
Στη συνέχεια,στα ΤΕΙ περνάνε τα παιδιά που έμειναν μεταξεταστέα αλλά κατόρθωσαν-αφού πήραν το μάθημά τους-να περάσουν τον Σεπτέμβρη και τέλος...
η πλέμπα,
όλα αυτά τα 13χρονα γομάρια που όλη τη χρονιά κωλοβαρούσαν και ενοχλούσαν τους "καλούς" μαθητές.
Αυτοί λοιπόν στην καλύτερη για αυτά αλλά και για εμάς περίπτωση,είναι οι σερβιτόροι στα εστιατόρια,οι σκουπιδιάρηδες στους δήμους,οι υπάλληλοι που κόβουν αλλαντικά στο σούπερ μάρκετ,οι καθαρίστριες και γενικά οι ασκούντες μη κοινωνικά καταξιωμένα επαγγέλματα.
Στη χειρότερη,γίνονται δολοφόνοι,ληστές,νταβατζήδες,εκβιαστές και γι´αυτή τους την κατάντια κάποιος έγραψε ότι φταίνε οι γονείς τους που αδιαφόρησαν για αυτά.
Οι γονείς...
Όχι η φτώχια,όχι οι αδιάφοροι ίσως καθηγητές τους,όχι ο τρόπος που τα έμαθαν να βλέπουν το σχολειό τους,αλλά οι γονείς τους.
Διάβασα επίσης πως ότι μάθεις θα το μάθεις όσο είσαι μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.Μετά τα 30 και έξω από αυτά...τέλος.
Και η διά βίου μάθηση;
Μα ναι,υπάρχει,θα μου πείτε,αλλά αυτός που εφηύρε τον όρο,τον εννοεί πάντα μέσα σε ένα ειδικό και εξειδικευμένο εκπαιδευτικό σύστημα(σεμινάρια/συνέδρια),άρα όσο και να διαβάζετε μόνοι σας,τον χρόνο σας χαλάτε.
Κάποιος άλλος πάλι έγραψε ότι δεν έχει καμία σημασία η σημερινή οικονομική κατάσταση και ότι ακόμα και σε παλαιότερες περιόδους ίσης με την σημερινή ή και περισσότερης φτώχιας,υπήρξαν μαθητές που "σπούδασαν" και "πρόκοψαν".
Οι κοντινές μετά την κατοχή δεκαετίες είναι ένα κλασσικό παράδειγμα.Το παιδάκι που "διάβαζε με τη λάμπα" και έγινε γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέκτων κτλ.
Ναι,σίγουρα ενα δύο παιδάκια τα κατάφεραν.Τα υπόλοιπα 28 ομως αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν και έπλεναν πιάτα στην Αμερική,έσκαβαν στα ορυχεία του Βελγίου και ίδρωναν στα εργοστάσια της Γερμανίας.
Καλά να πάθουν όμως και αυτά,αφού δεν έπαιρναν τα γράμματα και ενοχλούσαν και τους καλούς μαθητές.
Πόσο τραγικά και έξω από την σημερινή πραγματικότητα μου φαίνονται όλα αυτά.
Δεν θέλω να υποτιμήσω ή να λοιδωρήσω τους συγγραφείς τους,όμως φίλοι μου,η σημερινή φτώχια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτή του παιδιού με την λάμπα την δεκαετία του 50 και του 60.
Τότε τα 13χρονα είχαν γεννηθεί φτωχά,είχαν νοιώσει την πείνα από τον πρωτο μήνα της ζωής τους και βάζοντας ένα στοίχημα με την ζωή,τα περισσότερα το κέρδισαν,είτε μέσω των σχολιών τους είτε πλένοντας πιάτα.
Είναι μάλλον πιο εύκολο να πολεμάς ξεκινώντας από το μηδέν και να φτάνεις ψηλά,παρά να ξεκινάς από ψηλά και να πέφτεις απότομα και μάλιστα χωρίς να φταις σε τίποτα.
Παιδιά που είχαν μάθει να λαμβάνουν βοήθεια στο σπίτι-ΠΑΝΤΑ-από τους γονείς τους,τα φροντιστήριά τους,το ίντερνετ,κλήθηκαν ξαφνικά να παλέψουν χωρίς αυτά έχοντας γύρω τους τα θλιμένα πρόσωπα και την γεμάτη κατάθλιψη ψυχή και μυαλό των άνεργων γονιών τους.
Ελπίζω όλες αυτές οι απόψεις να γράφτηκαν από συνφορουμίτες που ΔΕΝ έχουν παιδιά που πάνε σχολείο,άρα δεν γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει μέσα σε αυτά σήμερα.
Υ.Γ.1.
Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι δεν έπεισα κανέναν για την άποψή μου και δεν θα αλλάξει ούτε ένα κόμμα από τα γραπτά του,όμως κύριοι δεν μπορεί το 18% των μαθητών της Β´ Γυμνασίου να έχασε τη χρονιά του γιατί ήταν απλά τα γνωστά παλιόπαιδα των μαθητικών μας χρόνων.
Υ.Γ.2
Με τη λάμπα της σημερινής εποχής,τα παιδιά πρέπει να διαβάσουν την δεκαπλάσια ύλη από αυτή της δεκατίας του ' 50.
Υ.Γ.3
Δεν έχασε τη χρονιά κανένας από τους γιούς μου.
Την έχασε όμως ο καλύτερός τους φίλος,ένας καταπληκτικό και ευγενέστατο ΠΑΙΔΑΚΙ που η φτώχεια τον ανάγκασε να ζει στο κρύο και το σκοτάδι αφού η ΔΕΗ τους έκοψε το ρεύμα,έκανε την μητέρα του να είναι κλεισμένη μέρα νύχτα σε ένα δωμάτιο με ψυχοφάρμακα και τον πατέρα του να τρέχει πρωί πρωί στο συσσίτιο της εκκλησίας και το κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου και όταν γράφω να τρέχει κυριολεκτώ αφού ο άνθρωπος δεν έχει χρήματα να κινήσει το παλιό αγροτικό αυτοκίνητό του.
Αυτό το παιδάκι λοιπόν,τον Βασίλη και κάποιους άλλους Βασίληδες σε όλη την Ελλάδα είχα κατά νου όταν ξεκίνησα να γράφω το νήμα.
-Να μείνουν γιατί αν περάσουν θα εμποδίσουν την εξέλιξη των παιδιών που "διαβάζουν"...
Δηλαδή όσα παιδιά περνάνε την τάξη,έχουν το ίδιο επίπεδο,δεν εμποδίζουν την εξέλιξη των υπολοίπων και έτσι όοοοοοοοοοοοοοολα μαζί,περνάνε στα ΑΕΙ.
Στη συνέχεια,στα ΤΕΙ περνάνε τα παιδιά που έμειναν μεταξεταστέα αλλά κατόρθωσαν-αφού πήραν το μάθημά τους-να περάσουν τον Σεπτέμβρη και τέλος...
η πλέμπα,
όλα αυτά τα 13χρονα γομάρια που όλη τη χρονιά κωλοβαρούσαν και ενοχλούσαν τους "καλούς" μαθητές.
Αυτοί λοιπόν στην καλύτερη για αυτά αλλά και για εμάς περίπτωση,είναι οι σερβιτόροι στα εστιατόρια,οι σκουπιδιάρηδες στους δήμους,οι υπάλληλοι που κόβουν αλλαντικά στο σούπερ μάρκετ,οι καθαρίστριες και γενικά οι ασκούντες μη κοινωνικά καταξιωμένα επαγγέλματα.
Στη χειρότερη,γίνονται δολοφόνοι,ληστές,νταβατζήδες,εκβιαστές και γι´αυτή τους την κατάντια κάποιος έγραψε ότι φταίνε οι γονείς τους που αδιαφόρησαν για αυτά.
Οι γονείς...
Όχι η φτώχια,όχι οι αδιάφοροι ίσως καθηγητές τους,όχι ο τρόπος που τα έμαθαν να βλέπουν το σχολειό τους,αλλά οι γονείς τους.
Διάβασα επίσης πως ότι μάθεις θα το μάθεις όσο είσαι μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.Μετά τα 30 και έξω από αυτά...τέλος.
Και η διά βίου μάθηση;
Μα ναι,υπάρχει,θα μου πείτε,αλλά αυτός που εφηύρε τον όρο,τον εννοεί πάντα μέσα σε ένα ειδικό και εξειδικευμένο εκπαιδευτικό σύστημα(σεμινάρια/συνέδρια),άρα όσο και να διαβάζετε μόνοι σας,τον χρόνο σας χαλάτε.
Κάποιος άλλος πάλι έγραψε ότι δεν έχει καμία σημασία η σημερινή οικονομική κατάσταση και ότι ακόμα και σε παλαιότερες περιόδους ίσης με την σημερινή ή και περισσότερης φτώχιας,υπήρξαν μαθητές που "σπούδασαν" και "πρόκοψαν".
Οι κοντινές μετά την κατοχή δεκαετίες είναι ένα κλασσικό παράδειγμα.Το παιδάκι που "διάβαζε με τη λάμπα" και έγινε γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέκτων κτλ.
Ναι,σίγουρα ενα δύο παιδάκια τα κατάφεραν.Τα υπόλοιπα 28 ομως αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν και έπλεναν πιάτα στην Αμερική,έσκαβαν στα ορυχεία του Βελγίου και ίδρωναν στα εργοστάσια της Γερμανίας.
Καλά να πάθουν όμως και αυτά,αφού δεν έπαιρναν τα γράμματα και ενοχλούσαν και τους καλούς μαθητές.
Πόσο τραγικά και έξω από την σημερινή πραγματικότητα μου φαίνονται όλα αυτά.
Δεν θέλω να υποτιμήσω ή να λοιδωρήσω τους συγγραφείς τους,όμως φίλοι μου,η σημερινή φτώχια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτή του παιδιού με την λάμπα την δεκαετία του 50 και του 60.
Τότε τα 13χρονα είχαν γεννηθεί φτωχά,είχαν νοιώσει την πείνα από τον πρωτο μήνα της ζωής τους και βάζοντας ένα στοίχημα με την ζωή,τα περισσότερα το κέρδισαν,είτε μέσω των σχολιών τους είτε πλένοντας πιάτα.
Είναι μάλλον πιο εύκολο να πολεμάς ξεκινώντας από το μηδέν και να φτάνεις ψηλά,παρά να ξεκινάς από ψηλά και να πέφτεις απότομα και μάλιστα χωρίς να φταις σε τίποτα.
Παιδιά που είχαν μάθει να λαμβάνουν βοήθεια στο σπίτι-ΠΑΝΤΑ-από τους γονείς τους,τα φροντιστήριά τους,το ίντερνετ,κλήθηκαν ξαφνικά να παλέψουν χωρίς αυτά έχοντας γύρω τους τα θλιμένα πρόσωπα και την γεμάτη κατάθλιψη ψυχή και μυαλό των άνεργων γονιών τους.
Ελπίζω όλες αυτές οι απόψεις να γράφτηκαν από συνφορουμίτες που ΔΕΝ έχουν παιδιά που πάνε σχολείο,άρα δεν γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει μέσα σε αυτά σήμερα.
Υ.Γ.1.
Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι δεν έπεισα κανέναν για την άποψή μου και δεν θα αλλάξει ούτε ένα κόμμα από τα γραπτά του,όμως κύριοι δεν μπορεί το 18% των μαθητών της Β´ Γυμνασίου να έχασε τη χρονιά του γιατί ήταν απλά τα γνωστά παλιόπαιδα των μαθητικών μας χρόνων.
Υ.Γ.2
Με τη λάμπα της σημερινής εποχής,τα παιδιά πρέπει να διαβάσουν την δεκαπλάσια ύλη από αυτή της δεκατίας του ' 50.
Υ.Γ.3
Δεν έχασε τη χρονιά κανένας από τους γιούς μου.
Την έχασε όμως ο καλύτερός τους φίλος,ένας καταπληκτικό και ευγενέστατο ΠΑΙΔΑΚΙ που η φτώχεια τον ανάγκασε να ζει στο κρύο και το σκοτάδι αφού η ΔΕΗ τους έκοψε το ρεύμα,έκανε την μητέρα του να είναι κλεισμένη μέρα νύχτα σε ένα δωμάτιο με ψυχοφάρμακα και τον πατέρα του να τρέχει πρωί πρωί στο συσσίτιο της εκκλησίας και το κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου και όταν γράφω να τρέχει κυριολεκτώ αφού ο άνθρωπος δεν έχει χρήματα να κινήσει το παλιό αγροτικό αυτοκίνητό του.
Αυτό το παιδάκι λοιπόν,τον Βασίλη και κάποιους άλλους Βασίληδες σε όλη την Ελλάδα είχα κατά νου όταν ξεκίνησα να γράφω το νήμα.
Last edited:
